EVANXEO SEGUNDO MATEO

Capítulo 10

¹E chamando aos doce discípulos, deulles poder para botaren os espíritos malos e curaren toda enfermidade e doenza.
²Estes son os nomes dos doce apóstolos: o primeiro Simón, chamado Pedro, e mais André seu irmán, Santiago o do Zebedeo e mais Xoán seu irmán,
³Felipe e Bartolomeu, Tomé e Mateo, o recadador de tributos, Santiago o de Alfeo e mais Tadeo,
⁴Simón o Celote e Xudas Iscariote, o mesmo que o entregou.
⁵A estes doce mandounos Xesús con estas instrucións: ^__Non vaiades a terra de pagáns nin entredes en vilas de samaritanos;
⁶ide máis ben ás ovellas perdidas da casa de Israel.
⁷E mentres camiñades proclamade que xa chega o Reino dos Ceos.
⁸Curade enfermos, resucitade mortos, limpade gafos, botade os demos fóra. E xa que de balde recibistes, dade de balde tamén.
⁹Non levedes nin ouro, nin prata, nin cobre nas vosas faixas;
¹⁰nin alforxa para o camiño, nin dúas túnicas, nin sandalias, nin caxato, porque o traballador ben merece a súa mantenza.
¹¹En calquera vila ou aldea que entredes, informádevos se hai alguén de confianza e permanecede alí ata que marchedes.
¹²Ao entrar na casa, saudade.
¹³Se a casa é digna, veña a ela a vosa paz; pero se non é digna, que a vosa paz volva convosco.
¹⁴E se alguén non vos acolle nin escoita as vosas palabras, saíde daquela casa ou daquela vila e sacudide o po dos vosos pés.
¹⁵Asegúrovos que o día do Xuízo será máis levadío para Sodoma e Gomorra do que para aquela vila.

¹⁶Vede que vos mando coma ovellas entre lobos! Así que sede prudentes coma as serpes e sinxelos coma as pombas.
¹⁷Tede coidado coa xente, porque vos entregarán aos tribunais e hanvos azoutar nas sinagogas.
¹⁸E pola miña causa hanvos levar ante gobernadores e reis: así daredes testemuño de min diante deles e dos pagáns.
¹⁹E cando vos entreguen, non andedes angustiados polo como ou polo que ides dicir, porque naquela hora hásevos inspirar o que tedes que dicir.
²⁰Non sodes vós os que falaredes, senón que será o Espírito de meu Pai quen falará por vós.
²¹Haberá irmáns que entreguen a seus irmáns á morte; pais a fillos; fillos que denuncien a seus pais ata facelos matar.
²²Hanvos odiar pola miña causa; pero o que persevere ata o final hase salvar.
²³Cando vos persigan nunha vila fuxide a outra, porque de certo vos aseguro: non acabaredes de andar as vilas de Israel antes de que veña o Fillo do Home.
²⁴Non é o discípulo máis que o seu Mestre, nin o servo máis ca o seu Señor.
²⁵Abóndalle ao discípulo chegar a ser coma o seu Mestre; e ao servo coma o seu Señor. Se ao dono da casa o alcumaron Belcebul, canto máis aos da súa casa!

²⁶Pero non lles teñades medo, que non hai cousa encuberta que non se acabe descubrindo, nin cousa oculta que non se acabe sabendo.
²⁷O que vos digo na escuridade faládeo á plena luz; e o que oídes ás agachadas pregoádeo desde as azoteas.
²⁸Non lles teñades medo aos que matan o corpo pero non poden matar a alma; temede máis ben a aquel que pode botar a perder o corpo e a alma no inferno.
²⁹Non se venden un par de pardais por catro patacos? E non cae o primeiro no chan sen o consentimento do voso Pai.
³⁰Pois vós, mesmo tedes contados os cabelos todos da cabeza.
³¹Así que non teñades medo, que vós valedes máis ca todos os pardais xuntos.
³²O que volva por min diante dos homes tamén eu hei volver por el diante de meu Pai celestial.
³³Pero quen me negue diante dos homes, eu negareino a el diante do meu Pai celestial.

³⁴Non vaiades pensar que vin traer paz á terra: non vin traer paz, senón espada.
³⁵Porque vin enfrontar o home co seu pai, a filla coa súa nai, a nora coa súa sogra
³⁶e os propios familiares serán os inimigos de cada un.
³⁷Quen ama a seu pai ou a súa nai máis ca a min, non é digno de min. E quen ame a seu fillo ou a súa filla máis ca a min non é digno de min.
³⁸E quen non carga coa súa cruz e me segue, non é digno de min.
³⁹Quen trate de conservar a vida, perderaa; pero quen a perda por min, ese conservaraa.
⁴⁰Quen vos recibe a vós, recíbeme a min; e quen me recibe a min, recibe ao que me mandou.
⁴¹Quen recibe a un profeta por ser profeta, terá recompensa de profeta; quen recibe a un xusto por ser xusto, terá recompensa de xusto.
⁴²E quen dea de beber a un destes pequenos, aínda que soamente sexa un vaso de auga fresca, por ser discípulo meu, asegúrovos que non perderá a súa recompensa.