EVANXEO SEGUNDO MATEO

Capítulo 13

¹Naquel día Xesús saíu da casa e foise sentar á beira do mar.
²Tanta era a xente reunida ao pé del, que tivo que subir e sentar nunha barca, mentres a xente toda ficaba na beira.
³E faloulles de moitas cousas en parábolas. Dicía: ^__Dunha vez saíu un labrego a sementar.
⁴E ao botar a semente, parte dela foi caendo polo camiño adiante; viñeron os paxaros e comérona.
⁵Outra caeu entre as pedras, onde apenas había terra; e naceu decontado, porque a terra non tiña fondura;
⁶pero non ben saíu o sol, queimouna, e, como non tiña raíz, secou.
⁷Outra parte caeu na silveira, e ao medraren as silvas afogárona.
⁸Outra caeu en boa terra, dando froito: unha, cen; outra, sesenta; outra, trinta.
⁹Quen teña oídos, que escoite!

¹⁰E achegándose os discípulos, dixéronlle: ^__Por que lles falas en parábolas?
¹¹El respondeulles: ^__Porque a vós concedéusevos coñecer os misterios do Reino dos Ceos, pero a eles non.
¹²Pois a quen ten daráselle ata sobrarlle; pero a quen non ten, aínda o que ten se lle quitará.
¹³Por iso fálolles eu en parábolas, porque mirando, non ven, e escoitando, non oen nin entenden.
¹⁴Cúmprese así neles o que profetizara Isaías dicindo:
Oír, oiredes, pero non entenderedes;
ollar, ollaredes, pero non veredes.
¹⁵Porque o corazón deste pobo
está insensibilizado:
endureceron os seus oídos
e pecharon os seus ollos,
para non veren cos ollos,
nin oíren cos oídos,
nin entenderen co seu corazón
nin se converteren

para que eu os cure

¹⁶Ditosos, en troques, os vosos ollos, porque ven, e mais os vosos oídos, porque oen!
¹⁷Pois asegúrovos que moitos profetas e xustos anhelaron ver o que vós vedes, e non o viron, e oír o que vos oídes, e non o oíron.

¹⁸^__Escoitade, logo, vós a parábola do sementador:
¹⁹Sempre que un escoita a Palabra do Reino e non a entende, vén o Maligno e repáñalle o sementado no seu corazón: esa é a que caeu no camiño.
²⁰O que caeu entre as pedras, vén ser aquel que, escoitando a Palabra, deseguida a recibe con alegría;
²¹pero, ao non ter raíz e ser inconstante, así que veñen as dificultades ou a persecución por causa da Palabra, deseguida abandona.
²²O que cae na silveira, vén ser aquel que escoita a Palabra; pero as preocupacións do mundo e o engado das riquezas afogan a palabra e queda sen dar froito.
²³Pero o que foi sementado en boa terra, vén ser aquel que escoita a Palabra e a comprende: este si que dá froito e produce nun caso cento, noutro sesenta e noutro trinta.

²⁴E contoulles outra parábola: ^__Parécese o Reino dos Ceos a un home que sementou boa semente na súa leira.
²⁵Pero mentres todos durmían, o seu inimigo veu sementar xoio polo medio do trigo e marchou.
²⁶Cando espigou a planta e deu trigo, apareceu o xoio tamén.
²⁷Os criados do dono fóronlle dicir: “Señor, ti non sementaras boa semente na túa leira? De onde lle vén, logo, o xoio?”.
²⁸El contestoulles: “Isto é obra dun inimigo”. Os criados preguntáronlle: “Queres que o vaiamos arrincar?”.
²⁹El respondeulles: “Non, non sexa que ao collerdes o xoio arrinquedes tamén o trigo.
³⁰Deixádeos medrar xuntos deica a sega, que no tempo da sega heilles dicir aos segadores: Apañade primeiro o xoio, e atádeo en monllos para queimalo; e o trigo recollédeo na miña arca”.

³¹E contoulles outra parábola: ^__O Reino dos Ceos é semellante a un gran de mostaza que un home sementou na súa horta.
³²A mostaza vén sendo a máis pequerrecha de todas as sementes; pero cando medra chega a ser meirande ca todas as hortalizas, converténdose nunha árbore, de tal xeito que mesmo os paxaros veñen facer o niño nas súas pólas.
³³Díxolles outra parábola: ^__O Reino dos Ceos é semellante ao fermento que unha muller amasou en tres medidas de fariña, ata que todo levedou.
³⁴Todo isto lle falou Xesús en parábolas á xente, e nada lle falaba que non fose por medio de parábolas.
³⁵De xeito que se cumprise o que dixera o profeta:
Abrirei a miña boca para dicir parábolas,
proclamarei cousas escondidas desde que o mundo é mundo.

³⁶Entón, deixando á xente, foise para a casa. Achegáronselle os seus discípulos e pedíronlle: ^__Explícanos a parábola do xoio na leira.
³⁷El respondeu: ^__O que sementa a boa semente é o Fillo do Home;
³⁸a leira é o mundo; a boa semente son os fillos do Reino; o xoio son os fillos do Malo.
³⁹O inimigo que a sementa é o Satán; a sega é a fin do mundo e os segadores son os anxos.
⁴⁰E así como se entrecolle o xoio e se bota no lume, así pasará na fin do mundo.
⁴¹Mandará o Fillo do Home os seus anxos, e quitarán do seu Reino todos os escándalos e a todos os que fan o mal;
⁴²e botaranos no forno do lume, onde será o pranto e o renxer dos dentes.
⁴³Entón, os xustos resplandecerán coma o sol no Reino de seu Pai. Quen teña oídos que escoite.

⁴⁴^__O Reino dos Ceos é semellante a un tesouro acochado nunha leira: o home que o atopou vólveo a acochar; e, cheo de alegría, vai vender canto ten para mercar aquela leira.
⁴⁵Tamén se parece o Reino dos Ceos a un tratante de perlas finas:
⁴⁶en atopando unha de grande valor, foi vender canto tiña e mercouna.
⁴⁷Do mesmo xeito é semellante o Reino dos Ceos a un aparello de rapeta largado no mar, que recolleu peixes de todas as castes.
⁴⁸Unha vez cheo, tiran por el para a ribeira e, sentados, escollen os bos nun queipo e os malos tiran con eles.
⁴⁹Así será na fin do mundo: sairán os anxos e arredarán os malos dos xustos
⁵⁰para botalos no forno do lume; alí será o pranto e o renxer dos dentes.
⁵¹Entendedes todo isto? Eles responderon: ^__Entendemos.
⁵²El concluíu: ^__Por iso todo letrado que se fai discípulo do Reino dos Ceos parécese ao dono dunha casa que saca das súas arcas o novo e mais o vello.

⁵³E resulta que cando Xesús acabou de expoñer estas parábolas, marchou de alí,
⁵⁴indo para a súa terra; e ensináballes na súa sinagoga de tal xeito que dicían abraiados: ^__De onde lle veñen a este esa sabedoría e eses milagres?
⁵⁵Non é o fillo do carpinteiro? Non se chama María súa nai; e seus irmáns Santiago, Xosé, Simón e Xudas?
⁵⁶E súas irmás, non viven connosco? Entón de onde lle vén todo isto?
⁵⁷Estaban realmente escandalizados por causa del. Pero Xesús díxolles: ^__A un profeta só o aceptan mal na súa terra e na súa casa.
⁵⁸E alí non fixo moitos milagres pola falta de fe daquela xente.