EVANXEO SEGUNDO MATEO

Capítulo 14

¹Naquel tempo chegou a sona de Xesús aos oídos de Herodes, o tetrarca.
²Este comentou cos seus cortesáns: ^__Ese é Xoán o Bautista, que resucitou de entre os mortos con poderes milagrosos.
³Pois Herodes prendera a Xoán, meténdoo na cadea por cousa de Herodías, muller de seu irmán Filipo.
⁴Porque Xoán non paraba de lle dicir: “Non che está permitido vivir arrimado con ela”.
⁵Aínda que Herodes o quería matar, tíñalle medo á xente, que o consideraba un profeta.
⁶Mais, cando Herodes celebrou o seu aniversario, a filla de Herodías bailou diante de todos. E tanto lle agradou a Herodes
⁷que lle prometeu baixo xuramento darlle o que lle pedira.
⁸Ela, encirrada por súa nai, díxolle: ^__Tráeme nunha bandexa a cabeza de Xoán o Bautista.
⁹O rei entristeceuse, pero, como o xurara e por cousa dos convidados, ordenou que lla trouxesen,
¹⁰e mandou que fosen decapitar a Xoán na cadea.
¹¹Trouxeron a cabeza nunha bandexa e entregáronlla á rapaza, que lla levou á nai.
¹²Logo viñeron os seus discípulos recoller o corpo e sepultalo. Despois foron informar a Xesús.

¹³Cando o soubo Xesús, retirouse de alí nunha barca a un lugar deserto e arredado. En canto a xente o soubo, foino seguindo por terra desde as vilas.
¹⁴Así, cando desembarcaron, atopouse cun gran xentío. El, conmovido, curou a todos os enfermos.
¹⁵Chegada a tarde, os discípulos foron onda el e dixéronlle: ^__O lugar está moi arredado e a hora moi avanzada: será mellor que despidas a xente para que vaian ás aldeas e merquen comida.
¹⁶Xesús díxolles: ^__Non precisan marchar, dádelles vós de comer.
¹⁷Eles responderon: ^__Aquí non temos máis ca cinco bolos de pan e mais dous peixes.
¹⁸Pero Xesús replicoulles: ^__Pois, traédemos aquí.
¹⁹E mandando recostar á xente na herba, colleu os cinco bolos e mais os dous peixes, ergueu a mirada ao ceo, dixo a bendición, partiu os bolos e déullelos aos discípulos, que á súa vez llos pasaron á xente.
²⁰E comeron todos ata se fartaren, enchendo coas sobras doce cestas.
²¹Os que comeron eran uns cinco mil, sen contar mulleres nin nenos.

²²Deseguida mandou aos seus discípulos que embarcasen e que fosen diante para a outra banda, mentres el despedía a xente.
²³Despois de despedila, subiu ao monte para orar el só, e alí colleuno a anoitecida.
²⁴E, xa a moitos metros no medio do mar, as ondas batían na barca, pois levaban o vento en contra.
²⁵Ao riscar o día, Xesús foi cara a eles, camiñando polo mar.
²⁶E, os discípulos, véndoo camiñar polo mar, asustáronse dicindo: “^__É unha pantasma. E, cheos de medo, empezaron a berrar.
²⁷Deseguida faloulles Xesús dicindo: ^__Tranquilos, non teñades medo, que son eu.
²⁸Respondeulle Pedro: ^__Señor, se es ti, mándame que vaia onda ti, camiñando pola auga.
²⁹El díxolle: ^__Ven. Baixou Pedro da barca, e púxose a camiñar pola auga, dirixíndose a Xesús.
³⁰Pero, ao sentir o vento forte, colleu medo, empezou a afundirse e púxose a berrar: ^__Señor, sálvame!
³¹Axiña Xesús, dándolle a man, agarrouno e díxolle: ^__Home de pouca fe, por que dubidas?
³²E ao subiren eles á barca, quedouse o vento.
³³Os que estaban na barca prostráronse ante el dicindo: ^__Realmente ti es Fillo de Deus.

³⁴Rematada a travesía, chegaron á terra de Xenesaret.
³⁵Ao recoñecelo, os homes do lugar mandaron aviso a toda a comarca. Leváronlle todos os enfermos,
³⁶rogándolle que lles deixase tocar tan sequera a orla do seu manto. E cantos o tocaron, curaron.