EVANXEO SEGUNDO MATEO

Capítulo 18

¹Naquel momento acercáronse os discípulos a Xesús, para lle preguntar: ^__Quen é o máis importante no Reino dos Ceos?
²El chamou por un meniño e púxoo no medio deles,
³e dixo: ^__Asegúrovolo: se non cambiades e non vos facedes coma nenos, non entraredes no Reino dos Ceos.
⁴Quen se faga pequeno coma este cativo será o máis importante no Reino dos Ceos.
⁵E quen acolla un meniño coma este no meu nome, acólleme a min.

⁶Mais quen escandalice a un destes pequenos que cren en min, máis lle valería que lle colgasen unha pedra de muíño ao pescozo, e que o largasen ao fondo do mar.
⁷Ai do mundo polos seus escándalos! É irremediable que haxa escándalos, pero ai do home que provoca escándalos!
⁸Se a túa man ou o teu pé te pon en perigo, córtao e tírao lonxe de ti: máis che vale entrar na vida manco ou coxo e non que te boten coas dúas mans e cos dous pés no lume eterno.
⁹E se o teu ollo te pon en perigo, arríncao e tírao lonxe de ti: máis che vale entrar na vida cun ollo só e non que te boten cos dous no lume do inferno.
¹⁰Coidadiño con desprezar a un destes cativos! Asegúrovos que os seus anxos, no ceo, están sempre contemplando o rostro do meu Pai celestial.

¹²A ver: que vos parece? Se un home ten cen ovellas e perde unha, non deixará as outras noventa e nove no monte, para ir buscar a descarreirada?
¹³E se a atopa, asegúrovos que se alegrará máis con ela do que coas noventa e nove que non se perderon.
¹⁴Do mesmo xeito, a vontade do voso Pai celestial é que non se perda ningún destes pequenos.

¹⁵Se teu irmán peca contra ti, vai e repréndeo; pero ti só con el. Se te escoita, conquistaches o teu irmán.
¹⁶Se non te escoita, leva contigo un ou dous, para que por medio de dúas ou tres testemuñas quede resolto o asunto.
¹⁷Se non vos fai caso, dillo á comunidade; e se tampouco lle fai caso á comunidade, sexa para ti coma un pagán ou un recadador de impostos.
¹⁸Asegúrovos que o que atedes na terra será atado no ceo, e o que desatedes na terra será desatado no ceo.

¹⁹Asegúrovos tamén que se dous de vós se poñen de acordo na terra para pedir calquera cousa, conseguirana do meu Pai celestial.
²⁰Porque onde están dous ou tres reunidos no meu nome, alí no medio estou eu.

²¹Entón Pedro, achegándose, preguntoulle: ^__Señor, cantas veces terei que perdoar a meu irmán se me segue ofendendo? Ata sete veces?
²²Respondeulle Xesús: ^__Non che digo ata sete veces, senón ata setenta e sete.

²³Por iso, o Reino dos Ceos é semellante a un rei que quixo facer as contas cos seus servidores.
²⁴Cando empezaba, presentóuselle un que lle debía varios millóns.
²⁵E como non tiña con que pagar, o señor ordenou que o vendesen a el con muller, fillos e canto tiña, para que así lle pagase.
²⁶O servidor botóuselle aos pés e suplicáballe: “Ten paciencia comigo, que cho hei pagar todiño!”.
²⁷O señor tivo dó daquel home e deixouno marchar, perdoándolle toda a súa débeda.
²⁸Pero, ao saír, o servidor aquel atopouse cun compañeiro que lle debía unha insignificancia e, agarrándoo pola gorxa, esganábao dicíndolle: “Paga o que me debes”.
²⁹Botándose aos seus pés, o compañeiro suplicáballe: “Ten paciencia comigo, que cho hei pagar todo”.
³⁰Pero non lle fixo caso e, aínda para máis, mandouno meter na cadea ata que lle pagase a débeda.
³¹Os compañeiros, ao veren tal cousa, moi apesarados, fóronlle contar ao seu señor todo o que pasara.
³²Entón o señor mandouno chamar e díxolle: “Servidor malvado! Eu perdoeiche toda aquela débeda, porque mo pediches.
³³E logo non debías ti tamén compadecerte do teu compañeiro, como eu me compadecín de ti?”.
³⁴E todo anoxado, o señor entregouno aos verdugos ata que lle pagase toda a débeda.
³⁵Así tamén fará convosco meu Pai celestial, se non perdoades de corazón cada un a seu irmán.