Capítulo 21

EN XERUSALÉN

Entrada triunfal en Xerusalén (Mc 11, 1-11; Lc 19, 28-40; Xn 12, 12-19)

• ¹E cando se aproximaban a Xerusalén e chegaron a Betfagué, ao pé do monte das Oliveiras, mandou Xesús a dous discípulos,
• ²dicíndolles: ^__Ide á aldea que tedes aí de fronte, e deseguida atoparedes unha burra atada e un burriño con ela; ceibádeos e traédeos.
• ³Se alguén vos pregunta algo, respondédeslle que lle fan falta ao Señor, e que deseguida llos mandará de volta.
• ⁴Isto sucedeu para que se cumprise o que fora dito polo profeta:
• ⁵Dicídelle á filla de Sión:
• Velaí o teu Rei que vén onda ti,
• humilde e montado nunha burra,
nun burro, fillo de animal de carga.
• ⁶Foron os discípulos, e fixeron o que Xesús lles mandara.
• ⁷Trouxeron a burra e mais o burriño, botáronlle enriba os mantos, e Xesús montou.
• ⁸Moita xente estendeu os mantos no camiño; outros cortaron pólas das árbores, e estendéronas tamén no camiño.
• ⁹E a xente que ía diante e mais os que o seguían gritaban: ^__Hosanna ao Fillo de David! Bendito o que vén no nome do Señor! Hosanna nas alturas!
• ¹⁰E ao entrar en Xerusalén, toda a cidade conmovida preguntaba: ^__Quen é este?
• ¹¹A xente respondía: ^__Este é o profeta Xesús, o de Nazaré de Galilea.

Xesús bota os tendeiros fóra do templo (Mc 11, 15-19; Lc 19, 45-48; Xn 2, 13-22)

• ¹²Entrou Xesús no templo, e botou fóra os tendeiros e compradores do templo, derrubando as mesas dos cambiadores e os postos dos vendedores de pombas.
• ¹³E díxolles: ^__Está escrito: A miña casa será casa de oración; pero vós convertédela en cova de bandidos.
• ¹⁴No templo rodeárono cegos e coxos, e curounos.
• ¹⁵Pero os sumos sacerdotes e os letrados, vendo os milagres que facía e os nenos que exclamaban no templo: “Hosanna ao Fillo de David!”, indignáronse;
• ¹⁶e dixéronlle: ^__Seica non oes o que estes nenos din? Xesús respondeulles: ^__Si, e logo nunca lestes aquilo: Da boca dos meniños de peito fixeches saír unha loanza?
• ¹⁷E deixándoos, saíu da cidade cara a Betania, onde pasou a noite.

A figueira maldita (Mc 11, 12-14. 20-24)

• ¹⁸Pola mañá cedo, cando regresaba á cidade, sentiu fame.
• ¹⁹Vendo unha figueira ao pé do camiño, achegouse a ela; pero nada atopou, fóra de follas. Entón dixo: ^__Nunca máis darás froito. E, de súpeto, secou a figueira.
• ²⁰Vendo aquilo os discípulos, preguntaron abraiados: ^__Por que secou de súpeto a figueira?
• ²¹Xesús respondeu: ^__Eu asegúrovos que se tedes fe, e non dubidades, non faredes soamente o da figueira, senón que se lle dixerdes a este monte: “Arríncate de aí, e bótate no mar”, mesmo iso se faría.
• ²²Todo canto pidades con fe na oración, recibirédelo.

A autoridade de Xesús (Mc 11, 27-33; Lc 20, 1-8)

• ²³Entrou no templo e mentres ensinaba, acercáronselle os sumos sacerdotes e mais os anciáns do pobo, para lle preguntaren: ^__Con que autoridade fas esas cousas?: Quen che deu tal autoridade?
• ²⁴Xesús respondeulles: ^__Vouvos facer tamén eu a vós unha pregunta; e se respondedes, dígovos eu tamén con que autoridade fago estas cousas:
• ²⁵O bautismo de Xoán, de onde era?: Era cousa de Deus ou dos homes? Eles razoaban entre si dicindo: “Se respondemos de Deus, preguntaranos: entón por que non crestes nel?
• ²⁶Pero se respondemos dos homes, temémoslle ao pobo, porque todos teñen a Xoán por profeta”.
• ²⁷E contestáronlle a Xesús: ^__Non sabemos. Xesús replicou: ^__Pois eu tampouco non vos vou dicir con que autoridade fago estas cousas.

Parábola dos dous fillos

• ^28__Pero, que vos parece? Un home tiña dous fillos. Foi onda o primeiro, e díxolle: “Meu fillo, vai traballar hoxe na viña”.
• ²⁹El respondeu: “Non quero”; pero despois, arrepentido, foi.
• ³⁰Foise onda o outro e díxolle o mesmo. El respondeu: “Vou, señor”; pero non foi.
• ³¹Quen dos dous fixo a vontade do pai? Respondéronlle: ^__O primeiro. Entón díxolles Xesús: ^__Asegúrovos que os recadadores e mais as prostitutas entrarán no Reino de Deus antes ca vós.
• ³²Porque veu Xoán para vos ensinar o camiño da xustiza, e non lle fixestes caso; en cambio, os recadadores e mais as prostitutas, si que llo fixeron. Pero vós, aínda despois de ver aquilo, nin vos arrepentistes nin crestes.

Parábola dos vendimadores (Mc 12, 1-12; Lc 20, 9-19)

• ^33__Escoitade outra parábola: Dunha vez había un propietario que plantou unha viña; rodeouna dunha sebe, cavou nela un lagar e construíu un caseto para o garda. Logo, arrendóullela a uns vendimadores e marchou para lonxe.
• ³⁴Cando chegou o tempo da vendima, mandou os seus criados aos vendimadores, para cobrar as rendas.
• ³⁵Pero os vendimadores agardáronos, e a un zorregáronlle, a outro matárono e a outro apedrárono.
• ³⁶De novo mandou outros criados, máis numerosos; pero tratáronos do mesmo xeito.
• ³⁷Por último, mandoulles o seu propio fillo, dicindo para si: “Ao meu fillo hano respectar”.
• ³⁸Pero os vendimadores, ao veren o fillo, comentaron: “Este é o herdeiro: veña, matémolo, e a herdanza será nosa”.
• ³⁹E agarrárono, botárono fóra da viña, e matárono.
• ⁴⁰Ben, e cando veña o señor da viña, que fará cos vendimadores aqueles?
• ⁴¹Respondéronlle: ^__A eses malvados faraos morrer de mala morte, e arrendaralles a viña a outros vendimadores, que lle paguen as rendas no seu tempo.
• ⁴²Díxolles entón Xesús: ^__Seica non lestes nunca na Escritura:
• A pedra que desbotaron os canteiros
• é agora o esquinal:
• esa pedra colocouna o Señor,
• que regalía para nós?
• ⁴³Por iso dígovos: Quitarásevos a vós o Reino de Deus, e daráselle a un pobo que produza bos froitos.
• ⁴⁴Quen caia enriba desa pedra, esnaquizarase; pero aquel sobre quen ela caia, ficará esmagado.
• ⁴⁵Oíndo as súas parábolas, os sumos sacerdotes e mais os fariseos decatáronse de que ían por eles.
• ⁴⁶Quixérono prender, pero tivéronlle medo á xente, que o tiña por profeta.