EVANXEO SEGUNDO MATEO

Capítulo 22

¹E Xesús púxose de novo a falarlles en parábolas:
²^__Parécese o Reino dos Ceos a un rei que celebrou o casamento de seu fillo.
³Mandou os seus criados ir chamar polos convidados á voda, pero estes non querían ir.
⁴Volveu mandar outros criados, encargándolles: “Dicídelles aos convidados: Mirade que teño preparado o banquete, xa están mortos os becerros e tamén os demais animais cebados; todo está disposto: vide á voda!”.
⁵Pero eles, sen lles faceren caso, fóronse: un ás súas leiras, outro aos seus negocios.
⁶Os demais botáronse aos criados, maltratáronos e matáronos.
⁷Entón o rei, todo indignado, mandou os seus exércitos, que acabaron cos asasinos aqueles e prendéronlle lume á cidade.
⁸E díxolles aos criados: “A voda está preparada, pero os convidados non a merecían.
⁹Así que ide ás encrucilladas dos camiños; e a cantos atopedes, convidádeos á voda”.
¹⁰Saíron aos camiños os criados e xuntaron a todos os que atoparon, bos e malos, enchéndose de convidados a sala da voda.
¹¹Cando entrou o rei para ollar os convidados, viu un home que non vestía traxe de voda
¹²e díxolle: “Amigo, como entraches aquí sen traxe de voda?”. El ficou caladiño:
¹³Entón o rei díxolles aos camareiros: “Atádeo de pés e mans, e botádeo fóra, ás tebras, onde será o pranto e mais o renxer dos dentes”.
¹⁴Porque os chamados son moitos, pero poucos os escollidos.

¹⁵Entón os fariseos fóronse reunir para veren o xeito de pillalo nalgún dito.
¹⁶E mandáronlle algúns dos seus discípulos e dos partidarios de Herodes, que lle preguntaron: ^__Mestre, sabemos que es sincero: que ensinas o verdadeiro camiño de Deus e que non andas con miramentos, porque non te deixas levar polos respectos humanos.
¹⁷Dinos, logo, que che parece: está permitido pagarlle o tributo ao César ou non?
¹⁸Xesús, catando a malicia, contestoulles: ^__Por que me queredes comprometer, hipócritas?
¹⁹Mostrádeme a moeda do tributo. Eles presentáronlle un denario.
²⁰E el preguntoulles: ^__De quen é esa imaxe e esa inscrición?
²¹Contestáronlle: ^__Do César. Entón replicoulles: ^__Pois logo dádelle ao César o que é do César e a Deus o que é de Deus.
²²Ao oíren isto ficaron pasmados e, deixándoo, marcharon.

²³Naquel día chegaron onda el uns saduceos, deses que din que non hai resurrección,
²⁴e preguntáronlle: ^__Mestre, Moisés dixo: Se un morre sen deixar fillos, que o seu irmán case coa viúva, para lle dar descendencia ao irmán.
²⁵Pois este era o caso de sete irmáns que había entre nós. O primeiro casou, pero como morreu sen fillos, deixoulle a muller ao seu irmán.
²⁶O mesmo lle pasou ao segundo e mais ao terceiro. E así, aos sete.
²⁷Ao cabo, morreu tamén a muller.
²⁸Ora, cando resuciten, de cal deles vai ser a muller, xa que estivo casada cos sete?
²⁹Respondeulles Xesús: ^__Andades descamiñados porque non comprendedes nin a Escritura nin o poder de Deus.
³⁰Cando resuciten, non casarán nin eles nin elas, porque serán coma anxos no ceo.
³¹E volvendo á resurrección dos mortos, non tedes lido o que vos deixou dito Deus:
³²Eu son o Deus de Abraham, o Deus de Isaac, o Deus de Xacob? Ben, pois El non é Deus dos mortos, senón dos vivos.
³³E a xente, ao escoitalo, estaba marabillada da súa doutrina.

³⁴Os fariseos, ao se informaren de que Xesús lles tapara a boca aos saduceos, reuníronse;
³⁵e un deles, que era xurista, preguntoulle para poñelo a proba:
³⁶^__Mestre, cal é o mandamento máis importante da Lei?
³⁷El respondeulle: ^__Amarás o Señor, o teu Deus, con todo o teu corazón, con toda a túa alma e con todo o teu entendemento.
³⁸Este é o mandamento primeiro e máis grande.
³⁹O segundo é semellante a el: Amarás o teu próximo coma a ti mesmo.
⁴⁰Destes dous mandamentos dependen a Lei enteira e mais os Profetas.

⁴¹Estando reunidos os fariseos, preguntoulles Xesús:
⁴²^__Que pensades vós do Mesías?: De quen é fillo? Eles responderon: ^__De David.
⁴³El replicoulles: ^__Como é logo que David, movido polo Espírito, o chama Señor, dicindo:
⁴⁴Díxolle o Señor ao meu Señor:
senta á miña dereita,
que vou poñer os teus inimigos

⁴⁵Ora ben, se David o chama Señor, como vai ser o seu fillo?
⁴⁶E ninguén foi capaz de lle responder palabra; e desde aquel día ninguén se atreveu a facerlle máis preguntas.