EVANXEO SEGUNDO MATEO

Capítulo 24

¹Saíu Xesús do templo e, segundo ía camiñando, acercáronselle os discípulos e sinaláronlle as construcións do templo.
²El díxolles: ^__Vedes todo isto? Pois eu asegúrovos que se derrubará ata que non quede pedra sobre pedra.
³Estando el sentado no monte das Oliveiras, achegáronselle os seus discípulos, preguntándolle en privado: ^__Anda, dinos cando van pasar estas cousas, e cal será o sinal da túa chegada e da fin do mundo.
⁴Respondeulles Xesús: ^__Estade atentos para que ninguén vos desoriente.
⁵Moitos virán dicindo: “Eu son o Mesías”. E desnortarán a moita xente.
⁶Cando oiades falar de guerras ou de rumores de guerra, coidadiño con alarmarvos; pois teñen que vir, pero aínda non será a fin.
⁷Erguerase pobo contra pobo, reino contra reino; haberá fame e terremotos en diversos lugares;
⁸e todo isto non será máis ca o comezo das dores.
⁹Daquela entregaranvos ás torturas, mataranvos e odiaranvos todos os pobos por causa miña.
¹⁰Entón moitos fallarán na fe, traizoaranse uns a outros e aborreceranse mutuamente.
¹¹Aparecerán moitos falsos profetas, enganando a moita xente.
¹²E, ao crecer a maldade, arrefriarase o amor da maioría.
¹³Pero o que persevere ata o final, salvarase.
¹⁴Proclamarase esta Boa Nova do Reino en todas partes para dar testemuño a todos os pobos. Entón será a fin.

¹⁵E cando vexades que a abominación da desolación, anunciada polo profeta Daniel, está no lugar santo ^__enténdao ben o lector^__,
¹⁶entón quen estea en Xudea que fuxa ao monte;
¹⁷quen estea na azotea que non baixe á casa nin para coller cousa ningunha;
¹⁸e quen estea na leira que non volva atrás a pola capa.
¹⁹Ai das que estean embarazadas ou criando naqueles días!
²⁰Rogade para que a vosa fuxida non cadre no inverno, nin nun sábado.
²¹Porque haberá unha gran angustia, como non a houbo desde o principio do mundo, nin nunca máis a haberá.
²²E, de non se acurtaren aqueles días, ninguén sairía con vida; pero por mor dos elixidos han ser acurtados.
²³Se entón vos dixer alguén: “Mirade, velaquí está o Mesías”, ou “Alí o está”, non lle fagades caso.
²⁴Pois aparecerán falsos Mesías e falsos profetas, que farán grandes sinais e prodixios para desorientar a xente, e, se fose posible, incluso os mesmos elixidos.
²⁵Mirade que quedades avisados.
²⁶E se vos dixer alguén: “Mirade, está no deserto”, non saiades; “Mirade, está agachado na casa”, non fagades caso.
²⁷Pois, como o lóstrego sae do oriente resplandecendo ata o occidente, así será cando veña o Fillo do Home.
²⁸Onde estea o cadáver amoréanse os voitres.

²⁹Inmediatamente despois da calamidade daqueles días, o sol hase escurecer, a lúa deixará de iluminar, as estrelas caerán do ceo e as potencias celestiais abalarán.
³⁰Entón aparecerá o sinal do Fillo do Home no ceo. E todas as razas da terra daranse golpes no peito, vendo chegar o Fillo do Home enriba das nubes, con moito poder e gloria.
³¹E enviará os seus anxos cunha gran trompeta, para reuniren os elixidos desde os catro ventos, de cabo a cabo do mundo.

³²Aprendede da figueira esta comparanza: cando reverdecen as súas pólas e agroman as súas follas, botades de conta que o verán está preto.
³³Así tamén vós, cando vexades que pasan estas cousas, caede na conta de que está pretiño: á porta.
³⁴Asegúrovos que non pasará esta xeración sen que antes suceda todo isto.
³⁵O ceo e mais a terra pasarán, pero as miñas palabras non pasarán.

³⁶E en canto ao día aquel e á hora, ninguén sabe nada, nin os anxos do ceo, nin o Fillo; só o Pai.
³⁷Coma nos tempos de Noé, así pasará cando veña o Fillo do Home.
³⁸Antes do diluvio comían, bebían e casaban ata o día que Noé entrou na arca;
³⁹e de nada se decataron ata que veu o diluvio, e os enguliu a todos. O mesmo pasará cando veña o Fillo do Home.
⁴⁰Entón estarán dous homes no agro: levarán a un e deixarán ao outro.
⁴¹Estarán dúas mulleres moendo no muíño: levarán unha e deixarán a outra.
⁴²Vixiade, porque non sabedes nada do día no que virá o voso Señor.
⁴³Entendédeo ben: se soubese o dono da casa a que hora vai chegar o ladrón, estaría á espreita e non permitiría que lle asaltasen a casa.
⁴⁴Así tamén: estade vós preparados, porque na hora menos pensada preséntase o Fillo do Home.

⁴⁵Quen é o criado fiel e prudente, a quen o Señor encargou o coidado de dar de comer á servidume no seu debido tempo?
⁴⁶Ditoso o criado aquel a quen o seu amo, cando chegue, o atope cumprindo coa súa tarefa!
⁴⁷Tende por seguro que lle encomendará toda a súa facenda.
⁴⁸Pero se aquel mal empregado di para si: “O meu amo aínda non vén para agora”;
⁴⁹e empeza a bourar nos seus compañeiros, comendo e bebendo cos borrachos,
⁵⁰o día menos pensado e á hora máis imprevista chégalle o amo
⁵¹e bótao fóra, cos hipócritas; alí será o pranto e mais o triscar dos dentes.