Capítulo 8

Curación dun gafo (Mc 1, 40-45; Lc 5, 12-16)

• ¹Cando Xesús baixou do monte foino seguindo moita xente.
• ²E nestas achegouse a el un gafo, que se prostrou ante el e díxolle: ^__Señor, con só que queiras, pódesme limpar.
• ³El estendeu a man e tocouno, dicindo: ^__Quero, queda limpo. E, coa mesma, quedou limpo da lepra.
• ⁴E díxolle Xesús: ^__Mira, non digas nada; pero vai, preséntate ao sacerdote, e ofrece o donativo que prescribiu Moisés, para que lles sirva de testemuño.

A fe do centurión (Lc 7, 2-10; Xn 4, 46-54)

• ⁵Ao entrar en Cafarnaúm achegóuselle un centurión que lle suplicou
• ⁶dicindo: ^__Señor, o meu criado xace tolleito na casa e padece moito.
• ⁷Díxolle Xesús: ^__Eu irei e curareino.
• ⁸Replicoulle o centurión: ^__Señor, non son merecente de que entres baixo o meu teito, abonda cunha palabra túa para que o meu criado cure.
• ⁹Que eu, aínda que son un subordinado, tamén teño homes baixo as miñas ordes; e dígolle a este: “Vai”, e vai; a aqueloutro: “Ven”, e vén; e ao meu criado: “Fai isto”, e faino.
• ¹⁰A Xesús chamoulle moito a atención oír aquilo, e díxolles aos que o seguían: ^__Asegúrovos que non atopei a ninguén cunha fe tan grande en todo Israel.
• ¹¹E dígovos que moitos de oriente e mais de occidente virán sentar na mesa de Abraham, Isaac e Xacob, no Reino dos Ceos.
• ¹²Pero aos fillos do Reino botaranos para fóra, á escuridade; alí será o pranto e o triscar os dentes.
• ¹³E Xesús díxolle ao centurión: ^__Vaite, que se cumpra segundo a túa fe. E naquela hora curou o criado.

Outras curacións (Mc 1, 29-34; Lc 4, 38-41)

• ¹⁴En chegando Xesús á casa de Pedro atopou á sogra deste deitada con febre.
• ¹⁵Colleuna da man e fóiselle a febre. Ela ergueuse e púxose a servilo.
• ¹⁶Contra a tardiña leváronlle moitos endemoñados, e coa súa palabra botoulles fóra os espíritos e curou os enfermos todos.
• ¹⁷Así cumpriuse o que deixara dito o profeta Isaías:
• Apandou coas nosas doenzas
• e cargou coas nosas enfermidades.

O seguimento de Xesús (Lc 9, 57-62)

• ¹⁸Vendo Xesús que o rodeaba un mundo de xente, ordenou pasar para a outra banda.
• ¹⁹E achegándose a el un letrado, díxolle: ^__Mestre, seguireite vaias a onde vaias.
• ²⁰Respondeulle Xesús: ^__As raposas teñen tobeiras e os paxaros niños, pero o Fillo do Home non ten onde pousar a cabeza.
• ²¹Outro dos seus discípulos díxolle: ^__Señor, deixa que vaia primeiro enterrar a meu pai.
• ²²Xesús respondeulle: ^__Ti sígueme e deixa que os mortos enterren aos seus mortos.

Temporal no mar (Mc 4, 35-41; Lc 8, 22-25)

• ²³Subiu á barca, e seguírono os seus discípulos.
• ²⁴De súpeto levantouse tan grande temporal no mar que as ondas tapaban a barca; pero el durmía.
• ²⁵Os discípulos fórono espertar, exclamando: ^__Señor, sálvanos que afogamos!
• ²⁶El díxolles: ^__Por que vos acovardades, homes de pouca fe? E poñéndose de pé increpou os ventos e mais o mar, e veu unha grande calma.
• ²⁷Os homes, abraiados, dicían: ^__Quen será este que mesmo os ventos e mais o mar lle fan caso?

Os endemoñados de Gadara (Mc 5, 1-20; Lc 8, 26-39)

• ²⁸En chegando á outra banda do mar, ao país de Gadara, saíronlle ao camiño desde uns sepulcros dous endemoñados, tan asañados que ninguén se atrevía a pasar por alí.
• ²⁹E berrando dicían: ^__Que temos que ver contigo, Fillo de Deus? Seica vés para nos atormentares antes de tempo?
• ³⁰Había lonxe de alí unha boa camada de porcos fozando,
• ³¹e os demos rogáronlle: ^__Se nos botas, mándanos para o fato de porcos.
• ³²El díxolles: ^__Ide. Saíron, e fóronse para os porcos, que, guindándose barranco abaixo, foron dar ao mar, onde morreron afogados.
• ³³Os porqueiros, fuxindo, chegaron á vila e contaron todo, mesmo o dos endemoñados.
• ³⁴E toda a vila saíu ao encontro de Xesús. E cando o atoparon, pedíronlle que abandonase aquela terra.