EVANXEO SEGUNDO MARCOS

Capítulo 10

¹De alí foise para os lindeiros de Xudea, na outra banda do Xordán. A xente amoreábase de novo no seu camiño, e, coma sempre, púxose a ensinar.
²Achegáronselle algúns fariseos, preguntándolle para probalo, se lle está permitido ao home repudiar a muller.
³El replicoulles: ^__Que foi o que mandou Moisés?
⁴Respondéronlle: ^__Moisés permitiu despedila, dándolle certificado de divorcio.
⁵Díxolles Xesús: ^__Tendo en conta a dureza de voso corazón, escribiu Moisés para vós esa norma.
⁶Pero desde o principio da creación, fíxoos varón e femia.
⁷Por iso deixará o home a seu pai e mais a súa nai, unirase coa súa muller,
⁸e serán os dous unha soa carne. De xeito que xa non son dous, senón unha soa carne.
⁹O que Deus uniu, que non o separe o home.
¹⁰Xa na casa, os discípulos volvéronlle preguntar acerca disto.
¹¹El díxolles: ^__O que repudia a muller e casa con outra, comete adulterio contra a primeira.
¹²E se a muller abandona o marido e casa con outro, comete adulterio.

¹³E leváronlle uns nenos para que os tocase. Pero os discípulos rifábanlles.
¹⁴Mais a Xesús non lle gustou aquilo e dixo: ^__Deixade que os nenos se acheguen a min; non llelo impidades, porque deles é o Reino de Deus.
¹⁵Asegúrovos que aquel que non reciba coma un neno o Reino de Deus, non entrará nel.
¹⁶E abrazounos e bendiciunos e impúxolles as mans.

¹⁷No preciso momento en que se puña en camiño, chegou un a correr, que se axeonllou diante del e que lle preguntou: ^__Mestre bo, que teño que facer para acadar a vida eterna?
¹⁸Xesús contestoulle: ^__E por que me chamas bo? Ninguén e bo, fóra de Deus.
¹⁹Xa sabes os mandamentos: Non mates, non cometas adulterio, non roubes, non deas falso testemuño, non defraudes, honra a teu pai e mais a túa nai.
²⁰El respondeu: ^__Mestre, todas esas cousas gardeinas desde a miña mocidade.
²¹Entón Xesús pousou nel a súa ollada chea de cariño e engadiu: ^__Aínda che falta unha cousa: Vai, vende todo o que tes, e repárteo entre os pobres, e terás un tesouro no ceo; e despois ven e sígueme.
²²Ante estas palabras mudóuselle o rostro e marchou moi apesarado, pois tiña moitos bens.

²³Xesús mirando todo arredor, díxolles aos discípulos: ^__Que difícil lles vai ser aos ricos entrar no Reino de Deus!
²⁴E os discípulos ficaron moi sorprendidos por estas palabras. Pero Xesús volveu insistir: ^__Fillos, que difícil é entrar no Reino de Deus!
²⁵É máis doado para un camelo pasar polo ollo dunha agulla, do que para un rico entrar no Reino de Deus.
²⁶Eles, aínda moi asombrados, comentaban entre si: ^__Entón, quen se vai poder salvar?
²⁷Xesús, mirando para eles fixamente, dixo: ^__Si, para os homes é imposible, pero non para Deus; pois todo é posible para Deus.
²⁸Colle Pedro e di: ^__Pois nós deixámolo todo e seguímoste.
²⁹Dixo Xesús: ^__Tede por seguro que non hai ninguén que deixe casa ou irmáns ou irmás ou nai ou pai, ou fillos ou leiras por causa miña e polo Evanxeo,
³⁰que pase sen recibir cen veces máis en casas, irmáns, irmás, nai, pai, fillos e leiras (aínda que con persecucións) agora, e que no mundo futuro non reciba a vida eterna.
³¹E moitos que son os primeiros serán os últimos; e moitos que son os últimos serán os primeiros.

³²Subían camiño de Xerusalén, e Xesús ía diante; os discípulos, aínda asombrados, ían tras el con medo. E levando á parte aos Doce, empezoulles a falar do que lle ía acontecer:
³³^__Vede que subimos a Xerusalén, e ao Fillo do Home vano entregar aos sumos sacerdotes e mais aos letrados; condenarano a morte, e entregarano aos pagáns.
³⁴Burlaranse del, cuspiranlle, azoutarano, e logo matarano; pero aos tres días ha resucitar.

³⁵Achegándose os fillos de Zebedeo ^__Santiago e mais Xoán^__, dixéronlle: ^__Mestre, nós queriamos que nos fixeses o que che imos pedir.
³⁶El preguntou: ^__E logo, que é o que queredes que vos faga?
³⁷Contestáronlle: ^__Concédenos que na túa gloria sentemos un á túa dereita e outro á túa esquerda.
³⁸Respondeulles Xesús: ^__Vós non sabedes ben o que pedides. Seredes capaces de beber o cáliz que eu teño que beber, e recibir o bautismo que eu teño que recibir?
³⁹Respondéronlle: ^__Somos. Xesús replicou: ^__O cáliz que teño que beber, si que o beberedes, e tamén recibiredes o bautismo que eu teño que recibir;
⁴⁰pero o sentardes á miña dereita ou á miña esquerda, iso non depende de min o concedelo, senón que é para os que está reservado.
⁴¹Ao escoitaren isto, os outros anoxáronse con Santiago e con Xoán.
⁴²Entón Xesús chamounos e díxolles: ^__Xa sabedes que os xefes dos pobos os tiranizan e que os poderosos os asoballan.
⁴³Pero entre vós non pode ser así. Nin moito menos, quen queira ser importante, que sirva os outros,
⁴⁴e quen queira ser o primeiro, que sexa o máis servizal.
⁴⁵Que o Fillo do Home non veu a que o sirvan, senón a servir, e a entregar a súa vida en rescate por moitos.

⁴⁶E chegou a Iericó. Cando saía cos seus discípulos e outra moita xente, Bertomeu, o fillo de Timeu, un cego pobre de pedir, estaba sentado a carón do camiño.
⁴⁷Oíndo que pasaba Xesús o Nazareno, empezou a berrar: ^__Xesús, Fillo de David, ten piedade de min!
⁴⁸Moitos mandábano calar; pero el berraba aínda máis alto: ^__Fillo de David, ten piedade de min!
⁴⁹Deténdose Xesús, dixo: ^__Dicídelle que veña aquí. E chamaron polo cego, dicíndolle: ^__Veña, érguete, que te chama!
⁵⁰El, ceibándose do manto, veu dando brincos ata onde estaba Xesús.
⁵¹Este preguntoulle: ^__Que queres que che faga? O cego respondeu: ^__Mestre, que volva a ver.
⁵²Xesús díxolle: ^__Vai, salvoute a túa fe. E no instante comezou a ver, e seguiuno polo camiño.