Capítulo 11

XESÚS EN XERUSALÉN

Entrada triunfal en Xerusalén (Mt 21, 1-11; Lc 19, 29-40; Xn 12,12-19)

• ¹E cando se aproximaban a Xerusalén, cerca de Betfagué e de Betania, ao pé do monte das Oliveiras, mandou a dous discípulos
• ²dicíndolles: ^__Ide á aldea que tedes aí por fronte, e ao que entredes, ides atopar atado un burro que ninguén montou aínda; soltádeo e traédeo.
• ³Se alguén vos pregunta por que o facedes, dicídelle: “Precísao o Señor, pero deseguida o mandará de volta”.
• ⁴Foron alá, atoparon o burro atado a un portal e desatárono.
• ⁵Algúns dos que andaban por alí, preguntáronlles: ^__Que facedes aí desatando o burriño?
• ⁶Eles contestáronlle tal como Xesús lles mandara.
• ⁷E leváronlle o burro a Xesús, que montou nel así que o cubriron cos seus mantos.
• ⁸Moitos estendían tamén os seus mantos no camiño, para que lle servisen de alfombras; e outros, ramallos cortados dos agros.
• ⁹E tanto os que ían diante coma os de detrás, exclamaban: ^__Hosanna! Bendito o que vén no nome do Señor!
• ¹⁰Bendito o reino do noso pai David que chega! Hosanna no ceo!
• ¹¹Entrou en Xerusalén e foi ao templo. E despois de dar unha volta por alí, como xa ía sendo tarde, saíu cos Doce para Betania.

Maldición da figueira (Mt 21, 18-19)

• ¹²Ao outro día despois de saír de Betania, sentiu fame.
• ¹³Vendo de lonxe unha figueira cuberta de follas, achegouse por se acaso atopaba algo; pero non atopou nada fóra de follas, por non ser tempo de figos.
• ¹⁴Entón dixo: ^__Nunca máis ninguén coma os teus froitos. E os discípulos escoitárono.

Bota os tendeiros do templo (Mt 21, 12-17; Lc 19, 45-48; Xn 2, 13-22)

• ¹⁵Chegaron a Xerusalén, e, entrando no templo, empezou a botar de alí os tendeiros e compradores, derrubando as mesas dos cambiadores e os postos dos vendedores de pombas.
• ¹⁶E non permitía que ninguén pasase polo templo carrexando cousas.
• ¹⁷E púxose a ensinar, dicindo: ^__Non está escrito: A miña casa será a casa de oración para todos os pobos? Pois vós convertéstela en cova de bandidos.
• ¹⁸Ao que o souberon, os sumos sacerdotes e mais os letrados, buscaban o xeito de acabar con el, pois tíñanlle moito medo, porque todo o mundo estaba admirado de canto ensinaba.
• ¹⁹E á tardiña saíu da cidade.

Outra vez a figueira (Mt 21, 20-22)

• ²⁰Ao pasaren pola mañá cedo, viron a figueira seca desde a raíz.
• ²¹Pedro acordouse e díxolle a Xesús: ^__Mestre, mira para aí: a figueira que maldixeches, está seca.
• ²²Xesús respondeu: ^__Tede fe en Deus.
• ²³Pois asegúrovos que se alguén lle di a este monte arríncate de aí e bótate no mar, sen dubidar no seu corazón, senón crendo que se cumprirá o que di, así se fará.
• ²⁴Por iso dígovos: canto pidades na oración, crede que o conseguiredes, e darásevos.
• ²⁵E cando esteades de pé facendo oración, perdoade, se algo tedes contra outros; para que tamén vos perdoe as vosas culpas o voso Pai que está no ceo.

A autoridade de Xesús (Mt 21, 23-27; Lc 20, 1-8)

• ²⁷Chegaron de novo a Xerusalén, e mentres andaba polo templo, foron onda el os sumos sacerdotes, letrados e anciáns,
• ²⁸e preguntáronlle: ^__Con que autoridade fas esas cousas? Quen che deu tal autoridade?
• ²⁹Xesús respondeulles: ^__Vouvos facer unha pregunta nada máis, respondédema e logo dígovos eu con que autoridade fago estas cousas.
• ³⁰O bautismo de Xoán, era cousa de Deus ou dos homes? Veña, ide respondendo.
• ³¹Eles razoaban entre si, dicindo: “Se respondemos de Deus, vainos preguntar: e daquela por que non crestes no que dicía?
• ³²Reponderemos entón que dos homes?”. (Pero tiñan que andar con moito tino co pobo, que consideraba profeta a Xoán).
• ³³E contestáronlle a Xesús: ^__Non sabemos. Xesús replicou: ^__Pois eu tampouco non vos vou dicir con que autoridade fago estas cousas.