EVANXEO SEGUNDO MARCOS

Capítulo 12

¹E comezou a falarlles en parábolas: ^__Un home plantou unha viña, rodeouna cun valado, cavou nela un lagar e construíu un caseto para o garda. Logo arrendóullela a uns viñateiros, e marchou para lonxe.
²No seu tempo, mandou un criado para cobrarlles as rendas da viña aos viñateiros.
³Pero eles, botáronse enriba del, zorregáronlle duro, e despedírono coas mans baleiras.
⁴Vaise el e mándalles outro criado, pero tamén mallaron nel e aldraxárono.
⁵Mandoulles outro, e matárono; e a outros moitos bouraron neles e matáronos.
⁶Pero aínda lle quedaba un a quen mandar, o seu fillo benquerido; e mandóullelo de último, dicindo para si: “El é fillo meu, e hano respectar”.
⁷Pero os viñateiros comentaron: “Oi! Este é o herdeiro: veña, matámolo e herdanza para nós!”.
⁸E agarrárono, matárono e botárono fóra da viña.
⁹Que fará o dono da viña? Volverá, acabará con estes viñateiros e daralle a viña a outros.
¹⁰Ou seica non lestes aquilo da Escritura:
A pedra que desbotaron os canteiros
é agora o esquinal;
¹¹esa colocouna o Señor; que regalía para nós
que regalía para nós?
¹²Decatándose de que a parábola ía por eles, quixérono prender, pero por medo á xente, deixárono e fóronse.

¹³Mandáronlle algúns fariseos e herodianos, para o pillaren nalgunha pregunta.
¹⁴Ao que chegaron onda el, preguntáronlle: ^__Mestre, sabemos que es sincero, e non andas con miramentos, porque ti non te deixas levar polos respectos humanos, senón que ensinas o verdadeiro camiño de Deus. Está permitido pagarlle o tributo ao César, ou non? Pagámosllo ou non llo pagamos?
¹⁵Xesús, decatándose da súa hipocrisía, contestoulles: ^__E por que me queredes comprometer? A ver, traédeme un denario para que o vexa.
¹⁶Eles leváronllo, e el preguntoulles: ^__De quen é esta imaxe e esta inscrición? Contestáronlle: ^__É do César.
¹⁷Xesús replicoulles: ^__Pois logo, o do César dádello ao César; e o de Deus, a Deus. E ficaron pasmados.

¹⁸Chegaron uns saduceos –deses que negan que haxa resurrección–, e preguntáronlle:
¹⁹^__Mestre, Moisés deixou escrito: Se lle morre a alguén o seu irmán, deixando muller sen fillos, case coa viúva de seu irmán, para lle dar descendencia.
²⁰Pois dunha vez había sete irmáns. O primeiro casou, e morreu sen fillos;
²¹o segundo casou coa viúva e morreu tamén sen deixar fillos; o mesmo lle pasou ao terceiro;
²²e ningún dos sete deixou descendencia. Ao cabo, morreu tamén a muller.
²³Ora, cando resuciten, de cal deles vai ser a muller, se ela estivo casada cos sete?
²⁴Xesús contestoulles: ^__Non será que andades descamiñados precisamente porque non comprendedes nin a Escritura nin o poder de Deus?
²⁵Pois cando resuciten nin casarán eles nin elas, porque serán coma anxos do ceo.
²⁶E volvendo á resurrección dos mortos, non tedes lido no Libro de Moisés, no episodio da silveira, como lle falou Deus dicindo: Eu son o Deus de Abraham, o Deus de Isaac e o Deus de Xacob?
²⁷Ben, pois El non é Deus de mortos, senón de vivos. Así que ides moi descamiñados.

²⁸Un letrado, que oíra a discusión, decatándose do ben que lles respondera, preguntoulle: ^__Cal é o mais importante de todos os mandamentos?
²⁹Xesús respondeulle: ^__O primeiro é: Escoita, Israel: o Señor é o noso Deus, o Señor é único,
³⁰e amarás o Señor, o teu Deus, con todo o teu corazón, con toda a túa alma, con todo o teu entendemento e con todas as túas forzas.
³¹O segundo é: Amarás o teu próximo coma a ti mesmo. Non hai mandamentos máis importantes ca estes.
³²O letrado replicou: ^__Moi ben, Mestre, estás no certo cando dis que El é único e non hai outro fóra del;
³³e que amalo con todo o corazón, con todo o entendemento e con todas as forzas, e o próximo coma a un mesmo, é mais importante do que todos os sacrificios e holocaustos.
³⁴Xesús, vendo que respondera con moito tino, díxolle: ^__Non estás lonxe do Reino de Deus. E ninguén se atreveu a facerlle máis preguntas.

³⁵Ensinando no templo, preguntou: ^__Como din os letrados que o Mesías é fillo de David?
³⁶O mesmo David dixo, inspirado polo Espírito Santo:
Díxolle o Señor ao meu Señor:
senta á miña dereita,
que vou poñer os teus inimigos

coma estrado dos teus pés

³⁷Ora ben, se David o chama Señor, como vai ser o seu fillo? E a numerosa multitude escoitaba engaiolada a Xesús.

³⁸El seguía ensinando: ^__Coidado cos letrados! Gustan moito de se pasearen con vestidos fachendosos, e que lles fagan reverencias polas rúas;
³⁹buscan os primeiros postos nas sinagogas e mais nos banquetes.
⁴⁰E acábanlles cos bens ás viúvas, facéndose os piadosos. Pero serán xulgados como lles cómpre.

⁴¹Sentado fronte por fronte da sala do tesouro, ollaba para a xente que botaba cartos no peto. E moitos ricos botaban con fartura.
⁴²E nisto viu unha viúva pobriña botar uns céntimos nada máis, unha miseria coma quen di.
⁴³Entón chamou aos seus discípulos, é díxolles: ^__Asegúrovos que esa pobre viúva botou máis ca os ricos todos.
⁴⁴Pois eles botaron do que lles sobraba, pero ela na súa pobreza, botou todo canto tiña para vivir.