EVANXEO SEGUNDO MARCOS

Capítulo 13

¹Conforme saía do templo, díxolle un dos discípulos: ^__Mestre, mira para aí: que cantería e que construción!
²Xesús respondeu: ^__Vedes eses grandes edificios? Pois han ser derrubados, ata que non quede pedra sobre pedra.

³Estando outra vez sentado no monte das Oliveiras, en fronte do templo, preguntáronlle á parte Pedro e mais Santiago, Xoán e André:
⁴^__Anda, dinos cando van pasar esas cousas, e como imos saber nós que todo isto vai acabar.
⁵Xesús empezoulles a dicir: ^__Estade atentos, para que ninguén vos extravíe.
⁶Moitos virán dicindo: “Son eu”, e extraviarán a moita xente.
⁷Cando oiades falar de guerra, ou de rumores de guerra, non vos alarmedes; teñen que vir, pero aínda non será a fin.
⁸Erguerase pobo contra pobo, reino contra reino; haberá terremotos e fame en diversos lugares; será o comezo de grandes sufrimentos.
⁹Vós tede moito coidado, porque vos entregarán aos tribunais e mais ás sinagogas, zorregaranvos duro e hanvos levar ante reis e gobernadores pola miña causa; así daredes testemuño ante eles.
¹⁰De por parte cómpre que a Boa Nova se anuncie a todas as nacións.
¹¹E cando vos leven para vos entregaren, non andedes agoniados polo que ides dicir; falade como vos veña á idea no momento; porque non seredes vós, senón o Espírito Santo quen fale.
¹²Haberá irmáns que entreguen os seus irmáns á morte; pais, que entreguen os seus fillos; fillos, que denuncien a seus pais, ata os faceren matar.
¹³Pola miña causa seredes aborrecidos por todos, pero o que persevere ata o final, ese hase salvar.

¹⁴E cando vexades a abominación da desolación ^__enténdao ben o lector^__, entón quen estea en Xudea, que fuxa para o monte;
¹⁵quen estea na azotea, que non baixe á casa nin para coller cousa ningunha;
¹⁶e quen estea na leira, que non volva atrás para coller o seu manto.
¹⁷Ai das que estean embarazadas ou criando naqueles días!
¹⁸Rezade para que a cousa non caia en inverno,
¹⁹pois van ser días de angustia, como nunca os houbo ata agora, desde o principio do mundo que Deus creou, nin nunca os haberá.
²⁰E se o Señor non atalla aqueles días, ninguén sairía con vida. Pero por mor dos elixidos, haos atallar.
²¹Se entón vos dixer alguén: “Mirade o Mesías, aquí está”, ou: “Está alí”; non lle fagades caso ningún.
²²Pois han aparecer falsos mesías e falsos profetas, que farán marabillas e prodixios para desnortaren a xente, e, se fose posible, incluso aos mesmos elixidos.
²³Pero vós estade atentos; déixovolo todo avisado.

²⁴Pero naqueles días, pasada xa aquela angustia, o sol hase escurecer, a lúa deixará de iluminar,
²⁵as estrelas caerán do ceo, abalarán as potencias do ceo.
²⁶Entón verán vir o Fillo do Home sobre as nubes con grande poder e gloria.
²⁷E mandará os anxos para reuniren os elixidos desde os catro ventos do cabo da terra ata o cabo do ceo.

²⁸Aprendede da comparanza da figueira. Cando lle saen os gromos e bota a folla, comprendedes que o verán está a chegar.
²⁹Así tamén vós, cando vexades que pasan estas cousas, sabede que xa está pretiño, á porta.
³⁰Asegúrovos que non pasará esta xeración sen que antes suceda todo isto.
³¹O ceo e mais a terra pasarán, pero as miñas palabras non pasarán.

³²En canto ao día e mais a hora no que isto vai acontecer ninguén sabe nada, nin os anxos do ceo, nin o Fillo; sábeo o Pai soamente.
³³Estade logo á espreita e atentos, que non sabedes cando será o momento.
³⁴É coma un home que foi ao estranxeiro, deixando a casa e mais a facenda nas mans dos seus criados, encargándolles a cada un o que tiña que facer; e ao porteiro ordenoulle que velase.
³⁵Vixiade vós, polo tanto, pois non sabedes cando chegará o amo da casa: se á tardiña ou con noite cerrada, se co canto do galo ou no amencer.
³⁶Non vaia ser que chegue de repente, e vos atope durmindo.
³⁷E o que vos digo a vós, tamén llelo digo a todos: Estade en vela!