Capítulo 14

Conspiración contra Xesús (Mt 26, 1-5; Lc 22, 1-2; Xn 11, 47-53)

• ¹Faltaban dous días para a Pascua e os Ácimos. Os sumos sacerdotes e mais os letrados andaban buscando como collelo a traizón, para matalo.
• ²Pero dicían: ^__Durante as festas non é ben, porque se pode armar un rebumbio cando hai aquí tanta xente.

Unción en Betania (Mt 26, 6-13; Lc 7, 36-50; Xn 12, 1-8)

• ³Estando Xesús en Betania, na casa de Simón o Gafo, recostado na mesa, chegou unha muller cun frasco de alabastro cheo de perfume de nardo puro, moi caro; rompeu o frasco, e unxiulle a cabeza.
• ⁴Algúns dos convidados comentaban indignados: ^__Pero a que vén este estrago de perfume?
• ⁵Podíase vender en trescentos denarios, e repartírllelos aos pobres. E alporizábanse contra ela.
• ⁶Pero Xesús dixo: ^__Deixádea, por que a molestades? Ben está o que fixo comigo.
• ⁷Os pobres tédelos sempre entre vós, e podédelos axudar cando queirades; pero a min non me ides ter sempre.
• ⁸Ela fixo o que puido. Adiantouse a unxir o meu corpo para o enterro.
• ⁹Asegúrovos que onde queira que se anuncie a Boa Nova, polo mundo enteiro, falarase, para honra dela, do que acaba de facer.

Traizón de Xudas (Mt 26, 14-16; Lc 22, 3-6)

• ¹⁰Xudas Iscariote, un dos Doce, foi onda os sumos sacerdotes, para lles entregar a Xesús.
• ¹¹Eles alegráronse moito do que lles propoñía, e prometéronlle cartos. E andaba buscando o momento axeitado para entregalo.

Preparación da Pascua (Mt 26, 17-19; Lc 22, 7-13)

• ¹²No primeiro día da festa dos Ácimos, cando se sacrificaba o año pascual, preguntáronlle os seus discípulos: ^__Onde queres que vaiamos preparar a Cea Pascual?
• ¹³El mandou a dous discípulos, dicíndolles: ^__Ide á cidade, e havos saír ao paso un home cunha sella de auga.
• ¹⁴Ide tras el e, onde entre, dicídelle ao dono da casa: “O Mestre pregunta: onde está o lugar no que podo comer a Pascua cos meus discípulos?”.
• ¹⁵El havos mostrar no sobrado unha grande sala, xa disposta e arranxada. Vós preparade o que faga falta.
• ¹⁶Marcharon os discípulos e, chegando á cidade, atoparon todo tal como el llelo dixera. E prepararon a Pascua.

Anuncio da traizón (Mt 26, 20-25; Lc 22, 14. 21-23; Xn 13, 21-30)

• ¹⁷Á tardiña, foi el cos Doce.
• ¹⁸E estando na mesa comendo, díxolles Xesús: ^__Asegúrovos que un de vós me vai entregar, un dos que está comendo comigo.
• ¹⁹Eles, poñéndose tristes, empezaron a preguntarlle un por un: ^__Non serei eu?
• ²⁰Pero el dixo: ^__Un dos Doce, que está mollando no mesmo prato ca min.
• ²¹O Fillo do Home vaise, como está escrito; pero ai daquel que traizoa ao Fillo do Home! Máis lle valería non ter nacido.

A Eucaristía (Mt 26, 26-29; Lc 22, 15-20; 1 Cor 11, 22-26)

• ²²Mentres estaban a comer, Xesús colleu pan, deu grazas, partiuno e déullelo, dicindo: ^__Tomade, isto é o meu corpo.
• ²³E collendo unha copa, dando grazas, pasóullela, e todos beberon dela.
• ²⁴E díxolles: ^__Isto é o meu sangue, da Alianza, vertido por moitos.
• ²⁵Asegúrovos que xa non volverei beber do produto da viña ata o día que o beba, noviño, no Reino de Deus.

Predición das negacións de Pedro (Mt 26, 30-35; Lc 22, 31-34. 39)

• ²⁶Despois de cantaren os salmos, saíron para o monte das Oliveiras.
• ²⁷Díxolles Xesús: ^__Todos ides tropezar na vosa fe, como está escrito: Ferirei ao pastor e espallaranse as ovellas.
• ²⁸Mais cando resucite, irei diante de vós a Galilea.
• ²⁹Replicoulle Pedro: ^__Aínda que tropecen todos, eu non caerei.
• ³⁰Xesús respondeulle: ^__Ten por seguro que esta mesma noite, antes de que o galo cante dúas veces, ti hasme negar tres.
• ³¹Pedro insistiu aínda: ^__Aínda que teña que morrer contigo, endexamais non te negarei. E o mesmo dicían os outros.

A oración en Xetsemaní (Mt 26, 36-46; Lc 22, 40-46)

• ³²Chegaron a unha finca chamada Xetsemaní, e díxolles aos discípulos: ^__Sentade aquí, mentres eu vou orar.
• ³³E levando consigo a Pedro, Santiago e Xoán, empezou a sentir arrepío e angustia.
• ³⁴E díxolles: ^__Morro de tristura; quedade aquí, e vixiade.
• ³⁵E avanzando un pouco, caeu no chan, rogando para que, se fose posible, pasase del aquela hora.
• ³⁶E dicía: ^__Abbá, meu Pai, ti pódelo todo, arreda de min este cáliz. Pero non se faga o que eu quero, senón o que queres ti.
• ³⁷E volvendo onda eles, atopounos durmindo. Díxolle a Pedro: ^__Simón, dormes? Seica non podes velar unha hora tan sequera?
• ³⁸Estade atentos e rogade, para que non se vos someta á tentación. O espírito está disposto, pero a carne é feble.
• ³⁹E arredándose de novo, volveu a pregar do mesmo xeito.
• ⁴⁰Ao volver, outra vez os atopou durmindo, pois caíanlles os ollos co sono; e non sabían que lle dicir.
• ⁴¹E por terceira vez, volveu Xesús dicindo: ^__Conque durmides e descansades? Pois sabede que xa chegou a hora, e ao Fillo do Home vano entregar nas mans dos pecadores.
• ⁴²Veña!, erguédevos e vaiámonos, que xa está aquí o que me vai entregar.

Detención de Xesús (Mt 26, 47-56; Lc 22, 47-53; Xn 18, 1-11. 20).

• ⁴³Estando aínda a falar, presentouse Xudas, un dos Doce, acompañado dunha tropa de xente con espadas e paus, mandada polos sumos sacerdotes, letrados e anciáns.
• ⁴⁴O traidor déralles un contrasinal: ^__Aquel a quen eu bique, ese é; prendédeo, e levádeo con tino.
• ⁴⁵E así que chegou, acercouse e díxolle: ^__Mestre! E bicouno.
• ⁴⁶Eles botáronselle enriba e prendérono.
• ⁴⁷Pero un dos presentes, desenvaiñando a espada, feriu a un criado do sumo sacerdote, rabenándolle unha orella.
• ⁴⁸Xesús reprendeunos dicindo: ^__Vídesme prender con paus e espadas, coma se fose un bandido.
• ⁴⁹Estiven a diario no templo entre vós, e non me prendestes. Pero que se cumpran as Escrituras.
• ⁵⁰E todos fuxiron abandonándoo.
• ⁵¹Só o seguiu un mozo envolto nunha saba, e detéñeno.
• ⁵²Pero el, desenleouse da saba, e fuxiu espido.

Xesús diante do Sanedrín (Mt 26, 57-68; Lc 22, 54-55. 63-71; Xn 18, 12-15. 18)

• ⁵³Conduciron a Xesús á casa do sumo sacerdote. E xuntáronse todos os pontífices, anciáns e letrados.
• ⁵⁴Pedro seguiuno de lonxe ata o palacio do sumo sacerdote, e sentou alí para quentarse cos criados, á beira do lume.
• ⁵⁵Mentres, os sumos sacerdotes e mais o Sanedrín enteiro teimaban por encontrar algunha testemuña contra Xesús, para o poderen condenar a morte; pero non a atopaban.
• ⁵⁶Moitos testemuñaban en falso contra el, pero non chegaban a pórse de acordo.
• ⁵⁷Algúns, erguéndose, trataron de levantarlle un falso testemuño, dicindo:
• ^58__Nós mesmos oímoslle dicir: “Eu destruirei este templo, feito por homes, e en tres días construirei outro non feito por homes”.
• ⁵⁹Pero nin así chegaban a se poñeren de acordo no testemuño.
• ⁶⁰Entón, erguéndose o sumo sacerdote e adiantándose ata o medio, interrogou a Xesús: ^__Non respondes nada? Que é o que estes testemuñan contra ti?
• ⁶¹Pero el calaba, e non respondeu palabra. De novo lle volveu preguntar o sumo sacerdote: ^__Es ti o Mesías, o Fillo do Bendito?
• ⁶²Xesús contestoulle: ^__Eu son. E haberedes ver o Fillo do Home, sentado á dereita do Todopoderoso, vir entre as nubes do ceo.
• ⁶³Daquela o sumo sacerdote, rachando os vestidos, exclamou: ^__Que necesidade temos xa de testemuñas?
• ⁶⁴Vós mesmos oístes a blasfemia. Que vos parece? Todos o declararon culpable, e que merecía a morte.
• ⁶⁵Algúns empezaron a cuspir nel e tapándolle a cara, dábanlle labazadas, dicindo: ^__Adiviña, profeta! Mesmo os criados tamén mallaban nel.

Negacións de Pedro (Mt 26, 69-75; Lc 22, 56-62; Xn 18, 17. 25-27)

• ⁶⁶Estando Pedro embaixo, no patio, chegou unha das criadas do sumo sacerdote.
• ⁶⁷Ao que viu a Pedro quentándose, quedou mirando para el e díxolle: ^__Ti tamén andabas con Xesús de Nazaré.
• ⁶⁸El negouno, dicindo: ^__Non sei nada, nin comprendo de que me falas. E saíndo para fóra, cantou o galo.
• ⁶⁹A criada volveuno ver outra vez, e empezoulles a dicir aos presentes: ^__Este évos un deles.
• ⁷⁰E de novo el volveu negalo. Pero de alí a pouco tamén os presentes empezaron a dicirlle: ^__Si, ti es un deles, que es galileo.
• ⁷¹El, entón, empezou a maldicir e xurar, dicindo: ^__Eu non coñezo a ese home de quen falades.
• ⁷²E, decontado, por segunda vez, cantou o galo. A Pedro acordáronselle as palabras de Xesús: “Antes de que o galo cante dúas veces, ti hasme negar tres”; e saíndo para fóra, rompeu a chorar.