Capítulo 3

A curación nun sábado (Mt 12, 9-14; Lc 6, 6-11)

• ¹De novo entrou na sinagoga; alí atopou un home que tiña a man tolleita.
• ²Todos estaban atentos, a ver se se atrevía a curalo en pleno sábado, para o poderen acusar.
• ³Entón díxolle Xesús ao home da man tolleita: ^__Érguete e ponte no medio.
• ⁴E preguntoulles: ^__Que está permitido no sábado: facer o ben, ou facer o mal; salvar a vida ou matar? Pero ninguén falou palabra.
• ⁵E botándolles unha ollada, chea de carraxe e tristura, debido á dureza dos seus corazóns, díxolle ao enfermo: ^__Estende a túa man. El estendeuna, e a man curou.
• ⁶E xa ao saíren da sinagoga, os fariseos empezaron a maquinar cos herodianos no xeito de acabaren con el.

Novas curacións na ribeira do mar de Galilea (Mt 4, 24-25; Lc 6, 17-19)

• ⁷Xesús foi cos seus discípulos para a ribeira do mar, seguido por unha grande multitude, chegada de Galilea e Xudea.
• ⁸Tamén de Xerusalén, Idumea, da outra banda do Xordán e mais da comarca de Tiro e Sidón. Acudiron a el, despois de oíren as cousas que facía.
• ⁹El encargoulles aos seus discípulos que lle tivesen preparada unha lanchiña, para que a xente non se lle botase enriba;
• ¹⁰porque curara a tantos que todos o querían tocar e ficar así ceibos das súas doenzas.
• ¹¹Mesmo os malos espíritos, cando o vían, se prostraban ante el, proclamando: ^__Ti es o Fillo de Deus!
• ¹²Pero el ameazábaos, para que non o descubrisen.

A elección dos Doce (Mt 5, 1; 10, 1-4; Lc 6, 12-16)

• ¹³E subindo ao monte, chamou os que el quixo, e xuntáronse con el.
• ¹⁴Logo designou doce para que o acompañasen, e para mandalos a predicar
• ¹⁵con poder de botar o demo fóra.
• ¹⁶Estes foron os Doce que designou: Simón, a quen lle puxo de nome Pedro;
• ¹⁷Santiago, o fillo de Zebedeo e mais o seu irmán Xoán, aos que lles puxo de sobrenome Boanerxes, que quere dicir fillos do Trebón;
• ¹⁸André e Felipe, Bartolomeu e Mateo, Tomé e Santiago ^__o fillo de Alfeo^__, Tadeo e Simón o Celote,
• ¹⁹e Xudas Iscariote, o traidor.

Calumnias dos letrados, e desconfianza dos seus parentes (Mt 12, 24-32; Lc 11, 15-23; 12, 10)

• ²⁰E foron para a casa; alí xuntouse de novo tanta xente, que nin podían comer.
• ²¹E cando o souberon os seus parentes, foron buscalo á forza; porque a xente dicía que trocara o sentido.
• ²²Os letrados que baixaran de Xerusalén, dicían: ^__Ten dentro a Belcebú; bota fóra os demoños co poder do príncipe dos demoños.
• ²³El chamou por eles e púxolles estas comparanzas: ^__Como pode Satanás botar a Satanás?
• ²⁴Se un reino está dividido en contra de si mesmo, non se pode manter en pé.
• ²⁵Se unha casa está dividida en contra de si mesma, non pode subsistir.
• ²⁶Así que, se Satanás está dividido e loita contra si mesmo, non pode subsistir e está perdido.
• ²⁷Ninguén pode entrar na casa dun home forte e roubarlle canto ten, se primeiro non o amarra; só entón poderá arramplar con canto hai na casa.
• ²⁸Tede por seguro que todo se lles perdoará aos homes, os pecados e cantas blasfemias digan;
• ²⁹pero a quen blasfeme contra o Espírito Santo, nunca se lle perdoará, e cargará eternamente co seu pecado.
• ³⁰Isto dicíao porque eles acusábano de que tiña dentro un espírito malo.

A nai e os irmáns de Xesús (Mt 12, 46-50; Lc 8, 19-21)

• ³¹Nisto chegan súa nai e mais seus irmáns, e mandárono chamar desde fóra.
• ³²Era moita a xente que estaba sentada arredor del, e fóronlle dicir: ^__Aí fóra están túa nai e mais teus irmáns, que te veñen buscar.
• ³³El respondeu: ^__Quen é miña nai, e quen son meus irmáns?
• ³⁴E mirando os que estaban sentados arredor del, dixo: ^__Velaquí miña nai e mais meus irmáns:
• ³⁵pois o que cumpra a vontade de Deus, ese é o meu irmán, a miña irmá e miña nai.