EVANXEO SEGUNDO MARCOS

Capítulo 4

¹E púxose de novo a aprendelos á beira do mar. Tanta era a xente reunida ao pé del, que tivo que subir para sentar nunha barca fondeada no mar, mentres o xentío estaba en terra, na ribeira.
²Aprendeulles moitas cousas en parábolas, e instruíaos así:
³^__Escoitade: Dunha vez saíu un labrador a sementar.
⁴E resulta que, ao botar a semente, parte dela foi caendo polo camiño adiante; viñeron os paxaros, e comérona.
⁵Outra caeu entre as pedras, onde a penas había terra; e naceu decontado, porque a terra non tiña fondura;
⁶pero non ben saíu o sol, queimouna, e, como non tiña raíz, secou.
⁷Outra parte caeu na silveira, e, ao medraren as silvas, afogárona, e non a deixaron dar froitos.
⁸Outra caeu en boa terra; naceu, creceu e chegou a dar froitos: o trinta, o sesenta, e aínda o cento por un.
⁹E concluíu: ^__Quen teña oídos para oír, que escoite.

¹⁰Máis tarde, cando ficou só, os que o acompañaban xunto cos Doce, preguntábanlle polas parábolas.
¹¹El respondeu: ^__A vós concedéusevos coñecer o misterio do Reino de Deus; pero aos de fóra soamente en parábolas,
¹²de tal xeito que
mirar miren, pero non vexan;
escoitar escoiten, pero non entendan:
non sexa que se convertan
e se lles perdoe.
¹³E continuou: ^__Se non comprendedes esta parábola, como ides comprender todas as outras?
¹⁴O sementador sementa a Palabra.
¹⁵Os do camiño son aqueles nos que se sementa a Palabra, pero cando a escoitan vén Satanás e repáñallela.
¹⁶Da mesma maneira son aqueles que deseguida reciben a semente con alegría, pero pásalles o mesmo do que á sementada entre as pedras:
¹⁷por non teren raíces e seren inconstantes, mal veñen as dificultades ou a persecución por causa da Palabra, deseguida abandonan.
¹⁸A outros pásalles coma á semente caída entre as silvas: si, escoitan a Palabra,
¹⁹pero moi axiña as preocupacións do mundo, o engano das riquezas e mais as ambicións, asolágana, afógana, e queda sen froito.
²⁰Pero os que son coma a boa terra, escóitana, acóllena e dan moito froito: uns o trinta, outros o sesenta, e outros o cento por un.

²¹E dicíalles tamén: ^__Pero é que se trae un candil para metelo debaixo do modio ou debaixo da cama? Non será para poñelo enriba do candeeiro?
²²Porque se hai algo oculto, é para que se descubra; nin nada se fai en secreto, se non é para traelo á luz pública.
²³Quen teña oídos para oír, que escoite.
²⁴Dicíalles tamén: ^__Atendede ben ao que estades escoitando. Coa medida que midades, hanvos medir a vós, e ben sobrado.
²⁵Porque ao que ten, háselle dar; pero ao que non ten, aínda o que ten se lle quitará.

²⁶E dixo tamén: ^__Así é o Reino de Deus: coma un home que bota a semente na terra,
²⁷e, durma ou estea esperto, sexa de noite ou de día, a semente agroma e medra, sen que el chegue a saber como.
²⁸A terra vai dando froito por si mesma: primeiro herba, logo espigas, e por último o gran ben abundante na espiga.
²⁹E cando xa está achegado o froito, deseguida se lle mete o fouciño por ser o tempo da seitura.

³⁰E tamén dicía: ^__Con que compararemos o Reino de Deus?
³¹É coma o gran de mostaza, que cando se sementa na terra é a máis miúda de todas as sementes.
³²Pero despois de sementala, medra ata ser a maior de todas as hortalizas, chegando a botar unhas pólas tan grandes que na súa sombra poden vir aniñar os paxaros.
³³E así con moitas comparanzas coma estas, íalles mostrando a mensaxe, de xeito que puidesen entender.
³⁴Non lles falaba máis que en parábolas, pero logo explicáballelas aos seus discípulos.

³⁵E naquel día á caída da noite, díxolles: ^__Veña, vamos para a banda de alá.
³⁶Eles, deixando a xente, levárono no bote onde estaba sentado; e ían seguidos por outras barcas.
³⁷E formouse tal remuíño de vento que os salseiros caían enriba do bote e enchíano de auga.
³⁸El, entrementres, estaba na popa durmindo sobre un cabezal. Fórono espertar, gritándolle: ^__Mestre, seica non che importa que afoguemos?
³⁹Entón el, espertando, increpou ao vento, e díxolle ao mar: ^__Silencio, e acouga! O vento amainou, e veu unha gran calma.
⁴⁰Despois díxolles: ^__Por que tedes tanto medo? Seica aínda non tedes fe?
⁴¹Eles, cheos de gran temor, comentaban entre si: ^__Pero, quen será este, que mesmo o vento e o mar o obedecen?