Capítulo 5

Curación dun endemoñado (Mt 8, 28-34; Lc 8, 26-39)

• ¹Chegaron á outra banda do mar, ao país de Gadara.
• ²E conforme saltou da barca, un endemoñado saíulle ao encontro desde os sepulcros
• ³onde moraba, pois nin con cadeas o podían apreixar.
• ⁴Moitas veces xa intentaran termar del con cadeas e grillóns; pero rompía as cadeas e esnaquizaba os grillóns, e ninguén era capaz de domealo.
• ⁵Pasaba os días e as noites berrando polos sepulcros monte adiante, mancándose coas pedras.
• ⁶Axiña que viu a Xesús de lonxe, foi correndo prostrarse ante el,
• ⁷gritando con toda forza: ^__Que teño que ver contigo, Xesús, Fillo do Altísimo? Pídoche por Deus que non me atormentes.
• ⁸Pois Xesús mandáralle: ^__Bótate fóra dese home, espírito malo.
• ⁹E preguntoulle tamén: ^__Como te chaman? El respondeulle: ^__Chámanme Lexión, porque somos moitos.
• ¹⁰E pedíalle con moita ansia que non os botase daquela terra.
• ¹¹E como había unha boa manada de porcos comendo pola aba do monte,
• ¹²todos aqueles demos rogáronlle a Xesús: ^__Mándanos onda aqueles porcos, para entrarmos neles.
• ¹³El accedeu e, saíndo do home, fóronse meter nos porcos, que en número duns dous mil se chimparon polo barranco abaixo, e foron afogar no mar.
• ¹⁴Os porqueiros fuxiron, levando a nova á vila e ás aldeas. A xente ía ver o que pasaba.
• ¹⁵Chegaron onde estaba Xesús, e viron o endemoñado, o mesmo que tivera a lexión, sentado e cheo de xuízo; todos ficaron pasmados.
• ¹⁶Os que presenciaron aquilo contáronlles o que pasara co endemoñado e mais cos porcos.
• ¹⁷Entón empezaron a pedirlle que se afastara daquelas terras.
• ¹⁸E cando el se embarcara, o que estivera endemoñado rogáballe que o deixase ir con el.
• ¹⁹Pero Xesús non llo permitiu, senón que lle dixo: ^__Vai para a túa casa, onda os teus, e cóntalles todo o que o Señor, compadecido, fixo contigo.
• ²⁰El marchou e comezou a pregoar, pola Decápolis adiante, canto lle fixera Xesús. Todos ficaban pasmados.

A filla de Xairo e a muller con hemorraxias (Mt 9, 18-26; Lc 8, 40-56)

• ²¹Pasando de novo nunha barca para a banda de enfronte, xuntouse moita xente arredor del, que estaba na beira do mar.
• ²²Nisto chegou un dos xefes da sinagoga, chamado Xairo, que, ao velo, botouse aos seus pés
• ²³suplicándolle: ^__A miña filla está a piques de morrer; ven impor sobre ela as túas mans, para que sande, e viva.
• ²⁴E foise con el, seguido de moito xentío, que o estrullaba.
• ²⁵Había unha muller, que padecía hemorraxias desde doce anos atrás,
• ²⁶e levaba sufrido moito cos médicos, que lle acababan cos bens; total para nada, porque a cada paso ía a peor.
• ²⁷Como oíra falar do que facía Xesús, achegouse entre a xente por detrás e tocoulle o seu vestido,
• ²⁸dicindo para si: “Aínda que non sexa máis que tocarlle o seu vestido, ficarei sa”.
• ²⁹E secándoselle a fonte da hemorraxia, sentiu no seu corpo que estaba curada do mal.
• ³⁰Axiña Xesús, decatándose da forza que saíra del, volveuse e preguntou: ^__Quen me tocou na roupa?
• ³¹Os discípulos respondéronlle: ^__Ti ben ves a xente preméndote; e aínda preguntas por quen te tocou?
• ³²Pero el seguía mirando arredor, para ver quen fora.
• ³³Daquela, a muller, amedrentada e tremendo, sabendo o que lle sucedera, veu caer ante el contándolle toda a verdade.
• ³⁴El díxolle: ^__Filla, a túa fe sandoute. Vai en paz, curada para sempre da túa doenza.
• ³⁵Aínda estaba el falando, cando chegaron da casa do xefe da sinagoga a dicirlle: ^__A túa filla acaba de morrer. Para que andar xa molestando ao Mestre?
• ³⁶Pero Xesús, ao escoitar o que estaban a falar, díxolle ao xefe da sinagoga: ^__Non temas, abonda que teñas fe.
• ³⁷E non permitiu que ninguén o acompañase, fóra de Pedro, Santiago e Xoán, o irmán de Santiago.
• ³⁸Ao chegaren á casa do xefe da sinagoga, vendo o gran barullo que facían con choros e lamentos,
• ³⁹entrou e díxolles: ^__A que vén tanto barullo e tanto chorar? A meniña non morreu, está a durmir.
• ⁴⁰E todos facían riso del. Pero botándoos a todos fóra e levando con el os pais da meniña e mais os seus acompañantes, entrou onde estaba a nena.
• ⁴¹Colleuna pola man e díxolle: ^__Talithá, qumi (que quere dicir: rapaza, érguete).
• ⁴²A rapaciña ergueuse decontado, e botouse a andar, que xa tiña doce años. E aquela xente quedou coa boca aberta.
• ⁴³El insistiulles en que non llo contasen a ninguén, e mandou que lle desen de comer á rapaza.