EVANXEO SEGUNDO MARCOS

Capítulo 8

¹Por aqueles días, como se xuntaba tamén moita xente arredor de Xesús e non tiñan que comer, chamou polos discípulos e díxolles:
²^__Dáme pena esta xente: hai tres días que vén detrás miña e non ten nada que comer.
³Se os mando para as súas casas, sen que metan algo na boca, poden esmorecer polo camiño, que moitos deles véñenvos de ben lonxe.
⁴Os discípulos responderon: ^__E de onde se pode quitar, en pleno descampado, pan abondo para fartalos?
⁵E preguntoulles: ^__E logo canto pan tedes? Responderon: ^__Temos sete bolos.
⁶Foi el e mandou que a xente sentase no chan; despois colleu os sete bolos, rezou a acción de grazas, partiunos e déullelos aos seus discípulos, para que os repartisen entre a xente; e así o fixeron.
⁷Tiñan tamén algúns peixes; el bendiciunos e mandou que os repartisen.
⁸A xente comeu a fartar, e cos anacos que sobraron encheron sete cestas.
⁹Eran uns catro mil. Despediunos,
¹⁰e deseguida embarcou cos seus discípulos, marchando para a rexión de Dalmanuta.

¹¹Uns fariseos saíronlle ao paso, e metéronse a discutir con el. Para probalo, pedíronlle un sinal do ceo.
¹²El deu un profundo suspiro, e dixo: ^__Por que esta clase de xente reclama un sinal? Pois asegúrovos que a esta xente non se lle dará sinal ningún.
¹³Así, deixounos, volveu embarcar e foise para a outra banda.

¹⁴Os discípulos esqueceran levar pan, e non tiñan máis ca un bolo na barca.
¹⁵Xesús recomendoulles: ^__Tede coidado, e gardádevos do fermento dos fariseos e do fermento de Herodes.
¹⁶Pero eles latricaban entre si: ^__O caso é que non temos pan.
¹⁷Xesús decatándose díxolles: ^__Como! Así que estades a falar de que non tedes pan! Seica non acabades de entender, nin caedes na conta do que quero dicir? Tan cegos estades?
¹⁸Tedes ollos, e non vedes; oídos e non oídes? Xa non vos acorda
¹⁹cantas cestas de sobras recollestes, cando repartín cinco bolos de pan entre cinco mil persoas? Contestaron: ^__Foron doce.
²⁰^__E cando repartín sete bolos entre catro mil, cantas cestas recollestes? Responderon: ^__Recollemos sete.
²¹E concluíu: ^__E logo aínda non comprendedes?

²²Chegaron a Betsaida, e trouxéronlle un cego, pedíndolle que o tocase.
²³El, collendo o cego pola man, sacouno para fóra da aldea; botoulle cuspe nos ollos, estendeu as mans sobre el, e preguntoulle: ^__Ti ves algo?
²⁴El, que comezaba a albiscar algo, dixo: ^__Vexo homes, aínda que me parecen árbores que andan.
²⁵Púxolle outra vez as mans nos ollos; entón empezou a enxergar ben: estaba curado, e vía todo claramente.
²⁶Logo mandouno para a casa, dicíndolle: ^__Nin tan sequera entres na aldea.

²⁷Ía Xesús cos seus discípulos cara ás aldeas de Cesarea de Filipo, e polo camiño preguntoulles: ^__Quen di a xente que son eu?
²⁸Eles responderon: ^__Uns, que Xoán o Bautista; outros, que Elías; e outros, que algún dos profetas.
²⁹El preguntoulles a eles: ^__E vós, quen dicides que son? Respondeu Simón Pedro: ^__Ti es o Mesías.
³⁰E prohibiulles diciren nada a ninguén.
³¹Entón, con toda claridade, empezou a adoutrinalos acerca de que era preciso que o Fillo do Home padecese moito, e que o rexeitasen os anciáns, os sumos sacerdotes e mais os letrados; que o ían matar, e que aos tres días había resucitar.
³²Explicoulles isto con toda claridade. Entón Pedro, colléndoo á parte, empezou a rifarlle.
³³Pero Xesús volvéndose cara aos discípulos, reprendeuno: ^__Arreda de min, Satanás, que ti non te me deixas guiar por Deus, senón polos homes!

³⁴E chamando á xente onda os seus discípulos, díxolles a todos: ^__Se alguén quere vir comigo, que renuncie a si mesmo, cargue coa súa cruz e que me siga.
³⁵Pois o que queira poñer a salvo a súa vida, perderaa; pero quen perda a súa vida pola miña causa e pola do Evanxeo, ese poñeraa a salvo.
³⁶Pois de que lle serve ao home gañar o mundo enteiro, se perde a súa vida?
³⁷E que pode dar un home para recobrar a súa vida?
³⁸Porque quen se avergonce de min e das miñas palabras, nesta xeración idólatra e pecadora, tamén o Fillo do Home se avergonzará del, cando veña na gloria de seu Pai entre os santos anxos.