Capítulo 9

• ¹E engadiu: ^__Tede por seguro que algúns dos aquí presentes non han morrer sen veren antes chegar o Reino de Deus con gran poder.

A transfiguración (Mt 17, 1-13; Lc 9, 28-36)

• ²Seis días despois colleu Xesús a Pedro, Santiago e Xoán, e subiu con eles sos ao coto dun monte. Alí transfigurouse na súa presenza.
• ³Os seus vestidos viráronse resplandecentes, brancos coma ningún bataneiro do mundo os podería branquexar.
• ⁴Nisto apareceron Elías e mais Moisés, e estaban a falar con Xesús.
• ⁵E Pedro, tomando a palabra, díxolle a Xesús: ^__Mestre, que ben estamos aquí! Imos facer tres tendas: unha para ti, outra para Elías e a outra para Moisés.
• ⁶Tan asustado estaba, que non sabía o que dicía.
• ⁷E unha nube cubriunos coa súa sombra, mentres saía dela unha voz: ^__Este é o meu fillo benquerido, escoitádeo.
• ⁸E de súpeto, mirando arredor, xa non viron a ninguén, fóra de Xesús.
• ⁹Cando baixaban do monte, Xesús encargoulles que non contasen nada ata que o Fillo do Home resucitase de entre os mortos.
• ¹⁰Eles colleron ben o aviso; pero empezáronse a preguntar uns a outros o que querería dicir aquilo de “cando resucite de entre os mortos”.
• ¹¹E preguntáronlle: ^__Como é que din os letrados que primeiro ten que vir Elías?
• ¹²El contestoulles: ^__Elías ten que vir primeiramente a restablecelo todo. Pero entón, como é que está escrito que o Fillo do Home ten que padecer moito e ser aldraxado?
• ¹³O que vos digo é que Elías xa veu e que fixeron con el canto lles petou, como estaba escrito del.

O neno epiléptico (Mt 17, 14-21; Lc 9, 38-43)

• ¹⁴Ao chegaren onde estaban os outros discípulos, atoparon moita xente arredor, e uns letrados discutindo con eles.
• ¹⁵En canto que a xente o albiscou, correu sorprendida a saudalo.
• ¹⁶El preguntoulles: ^__De que estades a discutir?
• ¹⁷Un deles respondeu: ^__Mestre, trouxen o meu fillo, que ten un espírito que non o deixa falar.
• ¹⁸Cando se apodera del, tírao no chan, o rapaz bota escuma pola boca, e renxe os dentes, e fica teso. Rogueilles aos teus discípulos que o librasen, e non puideron.
• ¹⁹El contestou: ^__Oh xeración incrédula! Ata cando terei que estar convosco? Ata cando terei que aturarvos? Traédemo acá.
• ²⁰Trouxéronllo, e, mal viu a Xesús, o espírito sacudiu violentamente o neno, que roulou polo chan, escumando pola boca.
• ²¹Entón preguntoulle Xesús ao pai: ^__Desde cando anda así? El respondeulle: ^__Desde picariño.
• ²²E hai veces que mesmo o bota no lume ou na auga, para acabar con el. Pero se podes facer algo, ten dó do rapaz e bótanos unha man.
• ²³Xesús contestoulle: ^__Como que se podo? Para quen ten fe non hai imposibles.
• ²⁴Inmediatamente, o pai do neno exclamou: ^__Creo: axúdame no que lle falta á miña fe!
• ²⁵Vendo Xesús que a xente se amoreaba, increpou ao espírito malo: ^__Espírito mudo e xordo, mándocho eu: sae deste rapaz e non volvas entrar nel nunca máis.
• ²⁶E dando berros e fortes sacudidas, saíu, deixando o neno coma morto, de tal xeito que moitos xa dicían que morrera.
• ²⁷Pero Xesús, colleuno pola man e ergueuno ata que se mantivo de pé.
• ²⁸Ao entraren con el na casa, preguntábanlle á parte os discípulos: ^__E por que non o demos botado nós?
• ²⁹El respondeulles: ^__Esta caste non sae se non é a forza de oración.

Novo anuncio da paixón (Mt 17, 22-23; Lc 9, 44-45)

• ³⁰E marcharon de alí, atravesando a Galilea sen enredar nela, porque non quería que o soubese ninguén;
• ³¹pois ía informando aos discípulos, dicíndolles: ^__Ao Fillo do Home vano entregar nas mans dos homes, que o matarán; pero, despois de morto, pasados tres días, ha resucitar.
• ³²Eles non entendían o que lles dicía, pero non se atrevían a preguntarllo.

Quen é o máis importante? (Mt 18, 1-5; Lc 9, 46-48)

• ³³Chegaron a Cafarnaúm, e, cando estaban na casa, preguntoulles: ^__De que viñades discutindo polo camiño?
• ³⁴Eles calaron, porque no camiño discutiran entre si sobre quen era o máis importante.
• ³⁵Xesús sentou, chamou polos Doce e díxolles: ^__O que queira ser o primeiro, que sexa o derradeiro e o servidor de todos.
• ³⁶E, collendo un neno, púxoo no medio deles e abrazándoo, dixo:
• ^37__Quen acolle a un destes nenos no meu nome, acólleme a min; e quen me acolle a min, non é a min a quen acolle, senón a Aquel que me mandou.

Quen non está contra nós, está connosco (Lc 9, 49-50)

• ³⁸Díxolle Xoán: ^__Pois vimos un que botaba demos no teu nome e quixémosllo privar porque non é dos nosos.
• ³⁹Xesús contestoulle: ^__Pois non llo privedes, porque ninguén que faga milagres no meu nome fala despois mal de min.
• ⁴⁰O que non está contra nós, está connosco.
• ⁴¹Ademais, todo aquel que vos dea un vaso de auga por serdes seguidores de Cristo, tende por seguro que non quedará sen recompensa.

O escándalo (Mt 18, 6-9)

• ⁴²E a quen escandalizar a un destes pequeniños que cren en min, éralle mellor que lle colgasen do pescozo unha pedra de muíño, e o largasen ao mar.
• ⁴³E se a túa man te fai caer, córtaa: máis che vale entrar toco na vida que ir parar coas dúas mans ao inferno, no lume que nunca se apaga.
• ⁴⁵E se o teu pé te fai caer, córtao: mellor será que entres coxo na vida, que ir dar cos dous pés no inferno.
• ⁴⁷E se o teu ollo te fai caer, arríncao: máis che vale entrar cego no Reino de Deus e non que te boten cos dous ollos no inferno,
• ⁴⁸onde o verme non morre nin o lume se apaga.
• ⁴⁹Pois todo se salga co lume.
• ⁵⁰O sal é bo, pero se o sal se volve insulso, con que o salgaredes? Que non falte o sal entre vós, e vivide en paz cos demais.