EVANXEO SEGUNDO LUCAS

Capítulo 10

¹Despois disto designou o Señor a outros setenta e dous, e mandounos de dous en dous por diante del a todas as vilas e aldeas onde tiña pensado ir.
²Díxolles: ^__A anada évos ben boa, pero os xornaleiros son poucos; así que rogádelle ao dono da colleita que mande xornaleiros á súa ceifa.
³Ide e sabede que vos mando coma años entre lobos.
⁴Non levedes saco, nin alforxa, nin calzado, nin vos paredes a parolar con ninguén polo camiño.
⁵Cando entredes nunha casa, antes de máis nada dicide: “Paz a esta casa!”
⁶E se alí hai xente de paz, sobre ela repousará a vosa paz; se non a hai, volverá convosco.
⁷Permanecede na mesma casa, comendo e bebendo do que teñan, que o obreiro ten dereito ao seu xornal. Non andedes dunha casa para outra.
⁸Cando entredes nunha vila e vos acollan, comede do que vos poñan,
⁹curade os enfermos que haxa e dicídelles: “Xa chega a vós o Reino de Deus”.
¹⁰Pero cando non vos acollan na vila na que entredes, saíde ás prazas dicindo:
¹¹“Non queremos levar da vosa vila nin o po que se nos pegou aos pés. Aí vos queda; pero sabede que xa chega o Reino de Deus”.
¹²Asegúrovos que o Día do Xuízo será máis levadío para Sodoma do que para aquela vila.

¹³Ai de ti, Corozaín, ai de ti, Betsaida! Porque se en Tiro e Sidón se fixesen os milagres que se fixeron en vós, hai ben tempo que facían penitencia, cubertos de saco e de cinsa.
¹⁴Pero o día do Xuízo será moito máis levadío para Tiro e Sidón do que para vós.
¹⁵E ti, Cafarnaúm, seica pensas que vas chegar ata o ceo? Alagaraste no abismo!
¹⁶Quen vos escoita a vós, escóitame a min, e quen vos rexeita a vós, rexéitame a min; pero o que me rexeita a min, rexeita a quen me mandou.

¹⁷Entón volveron os setenta e dous moi contentos, dicindo: ^__Señor, aínda os demos tamén se nos someten no teu nome.
¹⁸El replicou: ^__Eu vía a Satanás caendo do ceo coma un raio.
¹⁹Porque vos dei poder para pisardes cobras e mais alacráns e poder sobre toda forza inimiga, e nada vos fará mal.
²⁰Con todo, non vos alegredes de que os espíritos se vos sometan: alegrádevos, máis ben, de que os vosos nomes estean escritos no ceo.

²¹E naquel momento exclamou cheo de gozo do Espírito Santo: ^__Bendito sexas, Pai, Señor do ceo e mais da terra, porque lles agachaches estas cousas aos sabios e prudentes, e llas revelaches á xente humilde. Si, meu Pai, bendito sexas por che agradar iso así.
²²Meu Pai ensinoume todas as cousas, e ninguén coñece ao Fillo a non ser o Pai, nin coñece ao Pai a non ser o Fillo, e aquel a quen o Fillo llo queira revelar.
²³E volvéndose aos discípulos, díxolles á parte: ^__Benia os ollos que ven o que vós vedes.
²⁴Porque é ben certo que moitos profetas e reis arelaron ver o que vós vedes, e non o viron; e oír o que vós oídes, e non o oíron.

²⁵Ergueuse certo xurista e preguntoulle para o poñer á proba: ^__Mestre, que teño que facer para herdar a vida eterna?
²⁶El respondeulle: ^__Que pon a Lei? Que les?
²⁷Contestou: ^__Amarás o Señor teu Deus con todo o teu corazón, con toda a túa alma, con toda a túa forza e con todo o teu entendemento, e ao próximo coma a ti mesmo.
²⁸El díxolle: ^__Contestaches perfectamente: cúmpreo e vivirás.

²⁹Pero o xurista, querendo xustificarse, preguntoulle a Xesús: ^__E quen é o meu próximo?
³⁰Xesús replicou: ^__Dunha vez un home baixaba de Xerusalén a Iericó, e asaltárono uns bandidos, que, despois de o roubaren e bouraren nel, deixárono medio morto.
³¹Cadrou a baixar polo mesmo camiño un sacerdote, que, ao velo, deu un rodeo e pasou de largo.
³²Igual fixo un clérigo, que pasaba por alí: ao chegar e velo, deu un rodeo.
³³Pero un samaritano, que ía de camiño polo mesmo lugar, ao velo, sentiu mágoa;
³⁴e achegándose a el, curoulle as feridas con aceite e viño e vendoullas. Logo, montouno na súa cabalgadura, levouno a unha pousada e coidouno.
³⁵Ao outro día colleu dous denarios, deullos ao pousadeiro, e díxolle: “Coida del, e cando volva xa che pagarei o que gastes de máis”.
³⁶Quen dos tres che parece que foi próximo do que caeu nas mans dos bandidos?
³⁷El respondeu: ^__O que practicou a misericordia con el. Díxolle Xesús: ^__Pois ti vai e fai outro tanto.

³⁸Cando ían de camiño, entrou en certa aldea, e unha muller chamada Marta acolleuno na súa casa.
³⁹Esta tiña unha irmá chamada María, que sentada aos pés do Señor, escoitaba as súas palabras.
⁴⁰Marta, en troques, estaba moi apurada co labor da casa; e achegándose a el, díxolle: ^__Señor, non che importa que miña irmá me deixe a min o traballo? Dille que me bote unha man.
⁴¹Pero o Señor respondeulle: ^__Marta, Marta, preocúpaste e desacóugaste con tantas cousas,
⁴²pero soamente unha é a necesaria. María escolleu a mellor parte, e esa nunca se lle vai quitar.