Capítulo 11

A oración (Mt 6, 9-15; 7, 7-11)

• ¹Dunha vez, despois de estar el orando en certo lugar, un dos discípulos pediulle: ^__Mestre, apréndenos a rezar, como lles aprendeu Xoán aos seus discípulos.
• ²Respondeulles: ^__Cando recedes, dicide: Pai, sexa santificado o teu Nome! Pai, veña o teu Reino!
• ³Dános cada día o noso pan.
• ⁴E perdoa os nosos pecados, como tamén perdoamos nós a todo o que nos debe; e non nos sometas á tentación.
• ⁵Logo continuou: ^__Botade de conta que un de vós ten un amigo, que vos presentades na casa del pola noite, fóra, e que lle dicides: “Amigo, déixame tres bolos de pan,
• ⁶que me veu un amigo de viaxe, e non teño nada que lle poñer diante”.
• ⁷E que aquel, desde dentro, responde: “Non me amoles, está a porta pechada, eu e mais os nenos estamos na cama: non me podo erguer agora para chos dar”.
• ⁸Desde logo que, se non se levanta para llos dar por se tratar dun amigo, polo menos por ser teimudo, erguerase e hallos dar.
• ⁹Por iso dígovos: Pedide e recibiredes, buscade e atoparedes, petade e abrirásevos,
• ¹⁰que todo o que pide, recibe; o que busca, atopa; e a quen peta, abriráselle.
• ¹¹Ou logo, que pai hai entre vós que, se o seu fillo lle pide un peixe, lle dá unha cobra?;
• ¹²ou se lle pide un ovo, lle dá un alacrán?
• ¹³Pois se vós, sendo ruíns, ben lles sabedes dar cousa boas aos vosos fillos, canto máis o Pai celestial dará o Espírito Santo aos que llo pidan!

Xesús e Belcebul (Mt 9, 32-34; 12, 22-30. 43-45; Mc 3, 22-27)

• ¹⁴Estaba botando un demo mudo; e cando saíu o demo, falou o mudo. A xente quedou abraiada,
• ¹⁵pero algúns deles dixeron: ^__Este bota fóra os demoños co poder de Belcebul, xefe dos demos.
• ¹⁶Outros, para probalo, reclamábanlle un sinal do ceo.
• ¹⁷Pero el, coñecéndolles o que pensaban, díxolles: ^__Todo reino dividido contra si mesmo fica asolado, caendo casa sobre casa.
• ¹⁸Pois ben, se Satanás está dividido contra si mesmo, como se vai soster o seu reino? Vós dicides que boto os demos co poder de Belcebul.
• ¹⁹Pero se eu boto os demoños co poder de Belcebul, co poder de quen os botan vosos fillos? Por iso, eles mesmos serán os vosos xuíces.
• ²⁰Pero se boto os demos co poder de Deus, é que xa chegou a vós o Reino de Deus.
• ²¹Mentres un home forte e armado garda o seu pazo, os seus bens están seguros;
• ²²pero se chega un máis forte e o vence, quitándolle as armas nas que confía, repartirá o botín.
• ²³Quen non está comigo está contra min, e quen non recolle comigo, derrama.

Volta do espírito malo (Mt 12, 43-45)

• ²⁴Cando o espírito malo sae do home, vai polos ermos adiante buscando acougo; se non o atopa, di: “Volverei á miña casa de onde saín”;
• ²⁵e, ao chegar, atopa a casa varrida e ordenada.
• ²⁶Entón vai, colle consigo outros sete espíritos aínda peores ca el, e entrando todos, establécense alí; resultando que á fin aquel home acaba estando peor do que ao principio.

A verdadeira felicidade

• ²⁷Mentras el dicía estas cousas, unha muller de entre a xente exclamou en voz alta: ^__Ditoso o ventre que te levou e os peitos que te criaron!
• ²⁸Pero el replicoulle: ^__Ditosos máis ben os que escoitan a Palabra de Deus e a gardan.

O sinal de Xonás (Mt 12, 38-42; Mc 8, 12)

• ²⁹A xente xuntábase arredor del, e Xesús púxose a dicirlles: ^__Esta é unha xeración perversa; reclama un sinal, pero non se lle vai dar máis sinal ca o de Xonás.
• ³⁰Pois como Xonás foi sinal para os ninivitas, así o será tamén o Fillo do Home para esta xeración.
• ³¹A reina do Sur enfrontarase no Xuízo con estes homes, e fará que os condenen, porque ela veu desde o cabo do mundo para escoitar a sabedoría de Salomón; e aquí está quen é máis ca Salomón.
• ³²Os habitantes de Nínive enfrontaranse no Xuízo con esta xeración e farán que a condenen, porque eles convertéronse cando escoitaron a predicación de Xonás; e aquí está quen é máis ca Xonás.

A lámpada (8, 16; Mt 5, 15; 6, 22-23; Mc 4, 21)

• ³³Ninguén acende unha lámpada para metela nun recuncho ou debaixo do modio, senón enriba dun candeeiro, para que cantos entren vexan a luz.
• ³⁴A luz do teu corpo é o teu ollo. Se o teu ollo está san, todo o teu corpo estará alumado; pero se está malo, tamén o teu corpo estará na escuridade.
• ³⁵Mira ben, logo, que a luz que hai en ti non sexa realmente escuridade.
• ³⁶Se o teu corpo está alumado, sen traza de escuridade, estará resplandecente coma cando a candea te aluma co seu fulgor.

Contra os fariseos e xuristas (20, 45-47; Mt 23, 1-36; Mc 12, 38-40)

• ³⁷Mentres falaba, un fariseo convidouno a comer na súa casa. Entrou e púxose á mesa.
• ³⁸Ao fariseo estrañoulle que non se lavase antes de comer.
• ³⁹Pero o Señor díxolle: ^__Vós, os fariseos, limpades por fóra a copa e mais o prato, e por dentro estades ateigados de roubos e maldade.
• ⁴⁰Sodes parvos! O que fixo o de fóra, non fixo tamén o de dentro?
• ⁴¹Pois logo, dade en esmolas o que hai dentro, e veredes como todas as cousas serán limpas para vós.
• ⁴²Ai de vós, fariseos! Pagades o décimo pola menta, pola ruda e por todas as verduras, e deixades a un lado a xustiza e mais o amor de Deus. Pero é isto o que hai que practicar, aínda que sen descoidar o outro.
• ⁴³Ai de vós, fariseos, que devecedes polos primeiros postos nas sinagogas, e porque vos fagan reverencias nos rueiros!
• ⁴⁴Ai de vós, que sodes coma sepulcros que non se ven, e que a xente pisa sen se decatar!
• ⁴⁵Entón un xurista, tomando a palabra, replicoulle: ^__Mestre, dicindo esas cousas, tamén nos aldraxas a nós.
• ⁴⁶El contestoulle: ^__Ai tamén de vós, os xuristas, porque botades enriba dos homes fardos insoportables, e vós nin cun dedo os tocades!
• ⁴⁷Ai de vós, que lles facedes grandes panteóns aos mesmos profetas que asasinaron vosos pais!
• ⁴⁸Así aprobades co voso testemuño o que fixeron vosos pais: eles asasinaron e vós facedes os panteóns.
• ⁴⁹Por iso dixo a Sabedoría de Deus: Mandareilles profetas e apóstolos, e perseguirán a uns e asasinarán a outros;
• ⁵⁰de xeito que a esta xeración se lle han pedir contas do sangue dos profetas vertido desde a creación do mundo:
• ⁵¹desde o sangue de Abel ata o sangue de Zacarías, que morreu entre o Altar e o Santuario. Si, seguro que se lle han pedir contas a esta xeración.
• ⁵²Ai de vós, xuristas, porque levastes a chave do saber! Nin vós entrastes nin deixastes entrar aos que querían entrar.
• ⁵³E saíndo de alí, os letrados e fariseos empezaron a encirralo, tirándolle da lingua,
• ⁵⁴para ver se o pillaban no que dicía.