EVANXEO SEGUNDO LUCAS

Capítulo 13

¹Naquel intre presentáronse algúns para contarlle o caso aquel de cando Pilatos mesturara o sangue duns galileos co dos sacrificios que ofrecían.
²El respondeulles: ^__Coidades que eses galileos eran máis pecadores ca os demais, porque acabaron así?
³Non tal, e asegúrovos que como non vos arrepintades acabades todos igual.
⁴Seica pensades que aqueles dezaoito que morreron esmagados pola torre de Siloé eran máis culpables ca os outros habitantes de Xerusalén?
⁵Non tal, e asegúrovos que, se non vos arrepentides, todos acabaredes igual.
⁶E púxolles esta parábola: ^__Un home tiña unha figueira plantada na súa viña; foi ver se tiña froitos e non llos atopou.
⁷Díxolle ao vendimador: “Xa hai tres anos que veño buscar froito nesta figueira e non llo atopo. Córtaa, para que vai cansar máis a terra?”.
⁸El respondeulle: “Señor, déixaa aínda un ano máis; vou ver se eu lle cavo un pouco arredor e lle boto esterco;
⁹a ver se así dá froito...; e, onde non, pódela cortar”.

¹⁰Un sábado estaba Xesús ensinando nunha das sinagogas.
¹¹Había alí unha muller eivada por causa dun espírito: había dezaoito anos que estaba dobrada sen se poder endereitar.
¹²Xesús ao vela chamou por ela e díxolle: ^__Muller, quedas ceiba da túa enfermidade.
¹³E impúxolle as mans. Ela ficou curada no momento e empezou a loar a Deus.
¹⁴Entón o xefe da sinagoga, indignado de que Xesús curase nun sábado, díxolle á xente: ^__Hai seis días para traballar, vide durante eses días para que vos cure e non precisamente no sábado.
¹⁵Replicoulle Xesús: ^__Hipócritas! Non ceibades vós, nos sábados, o voso boi ou o voso burro, para os levar a beber?
¹⁶E logo esta filla de Abraham, que leva dezaoito anos atada por Satanás, non a imos poder ceibar por ser sábado?
¹⁷Cando tal lles dixo aos adversarios, todos viraron rubios diante del e toda a xente se alegraba das marabillas que facía.

¹⁸E dicía tamén: ^__A que se asemella o Reino de Deus, a que volo compararía eu?
¹⁹Évos coma un gran de mostaza que un home sementou na súa horta; medrou e converteuse nunha árbore e os paxaros do ceo aniñaban nas súas pólas.
²⁰E proseguiu: ^__A que vos compararía eu o Reino de Deus?
²¹Évos coma o fermento que unha muller botou en tres medidas de fariña ata que todo levedou.

²²Atravesaba vilas e aldeas ensinando, camiño de Xerusalén.
²³Un preguntoulle: ^__Señor, e logo son poucos os que se salvan? El respondeu:
²⁴^__Loitade para entrardes pola porta estreita, porque vos aseguro que moitos intentarán entrar e non poderán.
²⁵Despois que o dono da casa peche a porta e empecedes os de fóra a petar nela dicindo: “Señor, ábrenos!”, el responderá: “Non sei quen sodes”.
²⁶Entón empezaredes a dicir: “Se nós comemos e bebemos contigo e ti ensinaches polas nosas rúas!”.
²⁷El repetirá: “Non sei quen sodes. Arredade de min os que practicades a inxustiza!”.
²⁸Daquela habedes chorar e hanvos renxer os dentes: cando vexades que Abraham, Isaac, Xacob e todos os profetas están no Reino de Deus, e que a vós vos botan para fóra.
²⁹E chegarán de oriente e occidente, do norte e do sur a sentar na mesa do Reino de Deus.
³⁰Si, hainos que son últimos e serán os primeiros, e hainos primeiros que serán os derradeiros.

³¹Naquel momento chegaron uns fariseos para lle avisar: ^__Veña, vaite de aquí, que Herodes te quere matar.
³²El respondeulles: ^__Ídelle dicir a ese raposo: “Eu hoxe e mañá estou a botar os demoños fóra, e no terceiro día xa acabo.
³³Pero hoxe, mañá e pasado mañá cómpre que siga para diante, pois non é ben que un profeta morra fóra de Xerusalén”.

³⁴Xerusalén, Xerusalén, que asasinas os profetas e apedras os que son mandados onda ti! Cantas veces quixen aconchegar os teus fillos, como a galiña aconchega os seus pitiños baixo as ás e non quixeches!
³⁵Pois mirade: a vosa casa fica baleira e asegúrovos que non me volveredes ver ata que exclamedes: “Benia o que vén no nome do Señor!”.