EVANXEO SEGUNDO LUCAS

Capítulo 18

¹Propúxolles tamén unha parábola acerca da necesidade de orar sempre, sen cansar:
²^__Había nunha vila un xuíz que nin temía a Deus nin respectaba o home.
³Na mesma vila había tamén unha viúva, que acudía a el dicíndolle: “Faime xustiza fronte ao meu contrario”.
⁴El durante moito tempo non lle fixo caso ningún; pero despois cavilou: “Aínda que non temo a Deus nin respecto ao home,
⁵como esta viúva me está amolando, voulle facer xustiza, para que non me siga toleando toda a vida”.
⁶E o Señor continuou: ^__Escoitade o que di un xuíz inxusto.
⁷E logo Deus non lles vai facer xustiza aos seus elixidos, que claman por El día e noite, e non vai ter paciencia con eles?
⁸Asegúrovos que lles fará xustiza a tempo. Pero cando chegue o Fillo do Home, atopará fe sobre a terra?

⁹Propuxo tamén esa parábola dirixíndose a uns que estaban moi seguros de si mesmos, créndose perfectos e desprezando os demais:
¹⁰^__Dous homes subiron ao templo a orar: un era fariseo e outro recadador de impostos.
¹¹O fariseo, de pé, oraba para os seus adentros deste xeito: “Meu Deus, douche grazas porque non son coma os demais: ladrón, inxusto e adúltero; nin coma ese recadador.
¹²Gardo o xaxún dúas veces por semana e pago o décimo de todo canto gaño”.
¹³O recadador, en troques, manténdose a distancia, non se atrevía nin a levantar os ollos ao ceo, senón que petando no peito dicía: “Meu Deus, ten compaixón de min, que son un pecador!”.
¹⁴Asegúrovos que este baixou reconciliado con Deus para a súa casa e, en cambio, o outro non. Porque a todo o que se teña por moito rebaixarano e a todo o que se rebaixe enaltecerano.

¹⁵E levábanlle tamén os meniños para que os tocase. Pero os discípulos rifábanlles.
¹⁶Entón Xesús chamounos e dixo: ^__Deixade que os nenos se acheguen a min: non llelo privedes, porque dos que son coma eles é o Reino de Deus.
¹⁷Asegúrovos que aquel que non reciba coma un neno o Reino de Deus, non entrará nel.

¹⁸Un home importante preguntoulle: ^__Mestre bo, que teño que facer para acadar a vida eterna?
¹⁹El contestoulle: ^__E por que me chamas bo? Ninguén é bo fóra de Deus.
²⁰Xa sabes os mandamentos: Non cometas adulterio, non mates, non roubes, non deas falso testemuño, honra a teu pai e mais a túa nai.
²¹El respondeu: ^__Todas esas cousas gardeinas desde a miña mocidade.
²²Oíndo aquilo Xesús díxolle: ^__Aínda che queda algo: Vende todo canto tes e repárteo entre os pobres, e terás un tesouro no ceo; e despois ven e sígueme.
²³Ao que oíu estas cousas, o home aquel quedou moi apesarado, porque era moi rico.

²⁴Xesús, ao velo así, comentou: ^__Que difícil lles vai ser aos ricos entrar no Reino de Deus!
²⁵É máis fácil para un camelo entrar polo ollo dunha agulla, que para un rico entrar no Reino de Deus.
²⁶Todos os que o escoitaban comentaron: ^__Daquela quen se vai poder salvar?
²⁷Pero el dixo: ^__O que para os homes é imposible, é posible para Deus.
²⁸Entón díxolle Pedro: ^__Pois nós, deixámolo todo, e seguímoste.
²⁹Xesús respondeulle: ^__Tede por seguro que ninguén que deixa casa ou muller ou irmáns ou pais ou fillos polo Reino de Deus,
³⁰non pasará sen recibir agora cen veces máis, e no futuro a vida eterna.

³¹E levando á parte os Doce, díxolles: ^__Ollade que subimos a Xerusalén, e vaise cumprir todo o que está escrito polos profetas acerca do Fillo do Home.
³²Vano entregar aos pagáns, burlaranse del, aldraxarano e cuspirán nel,
³³azoutarano e matarano. Pero ao terceiro día resucitará.
³⁴Pero eles non entenderon nada disto. Resultábanlle enigmáticas estas palabras e non comprenderon o que lles quería dicir.

³⁵Cando chegaba a Iericó, un cego estaba a pedir sentado á beira do camiño.
³⁶Oíndo o barullo da xente que pasaba, preguntou que era aquilo.
³⁷Dixéronlle que era Xesús de Nazaré, que pasaba por alí.
³⁸El exclamou: ^__Xesús, Fillo de David, ten mágoa de min!
³⁹Os que ían diante empezaron a rifarlle para que calase, pero el aínda berraba máis alto: ^__Fillo de David, ten mágoa de min!
⁴⁰Deténdose Xesús, mandou que llo levasen. Cando se achegou, preguntoulle:
⁴¹^__Que é o que queres que che faga? El respondeu: ^__Señor, que volva ver.
⁴²Xesús díxolle: ^__Recobra a vista: salvoute a túa fe!
⁴³E no instante recobrou a vista, e foise detrás del, glorificando a Deus. E todo o pobo, vendo aquilo, tamén loaba a Deus.