EVANXEO SEGUNDO LUCAS

Capítulo 22

¹Aproximábase a festa dos Ácimos, chamada tamén a Pascua.
²Os sumos sacerdotes e mais os letrados andaban buscando como quitalo do medio, porque lle tiñan medo á xente.
³Nisto Satanás apoderouse de Xudas, chamado o Iscariote, que formaba parte dos Doce,
⁴e foi falar cos sumos sacerdotes e cos oficiais da garda sobre o xeito de entregalo.
⁵Eles alegráronse, e acordaron darlle cartos.
⁶El aceptou, e andaba vendo a ocasión de entregárllelo sen que a xente se decatase.

⁷Chegou o día dos Ácimos, e había que inmolar o año pascual.
⁸Mandou a Pedro e a Xoán, dicíndolles: ^__Ide preparar a cea pascual.
⁹Eles preguntaron: ^__Onde queres que a preparemos?
¹⁰El respondeu: ^__Mirade, cando entredes na cidade, havos saír ao paso un home, levando unha ola de auga. Seguídeo ata a casa onde entre,
¹¹e dicídelle ao dono da casa: “O Mestre mándanos preguntar, onde está o lugar no que poida comer a Pascua cos meus discípulos?”.
¹²El havos mostrar no sobrado unha sala grande, xa disposta: facede alí os preparativos.
¹³Foron eles, atoparon todo tal como lles dixera, e prepararon a Pascua.

¹⁴Cando chegou a hora, púxose á mesa cos seus apóstolos.
¹⁵Díxolles: ^__Moito levo desexado comer esta Pascua convosco antes de eu padecer!
¹⁶Porque vos digo que xa non a volverei comer ata que chegue o seu cumprimento no Reino de Deus.
¹⁷E collendo unha copa, deu grazas e dixo: ^__Tomade e repartídea entre vós,
¹⁸pois asegúrovos que non volverei beber do produto da viña ata que chegue o Reino de Deus.
¹⁹E collendo pan, deu grazas, partiuno e déullelo, dicindo: ^__Este é o meu corpo, que se entrega por vós: facede isto en memoria de min.
²⁰E despois de cear, fixo o mesmo coa copa, dicindo: ^__Esta copa é a Nova Alianza, selada co meu sangue, que se verte por vós.
²¹Pero mirade o que vos digo: a man do que me entrega está aquí, sobre a mesa, a carón meu.
²²Porque o Fillo do Home vaise, conforme o determinado; pero ai daquel que o entrega!
²³Entón empezaron a discutir entre eles, sobre quen podería ser o que ía facer iso.

²⁴Armouse tamén unha discusión entre eles sobre a quen deles debían considerar máis importante. Pero el díxolles:
²⁵^__Os reis dos xentís asobállanos, e os tiranos fanse chamar benfeitores.
²⁶Pero vós non fagades iso; non: que o maior entre vós sexa coma o máis pequeno, e o que goberna, coma quen serve.
²⁷Pois, quen é máis importante, o que está á mesa ou quen o serve? Acaso non é o que está na mesa? Pero eu ando entre vós coma quen serve.
²⁸Pois vós sodes os que quedastes comigo nas miñas probas.
²⁹E, como meu pai o dispuxo para min, así eu teño disposto para vós un reino,
³⁰para que, cando eu sexa rei, comades e bebades na miña mesa, e sentedes en tronos para xulgar as doce tribos de Israel.

³¹Simón, Simón, mira que Satanás vos reclamou para vos peneirar coma o trigo!
³²Pero eu roguei por ti, para que a túa fe non falle; e ti, ao que te arrepintas, debes confirmar os teus irmáns.
³³Díxolle el: ^__Señor, estou disposto a ir á cadea e á morte contigo.
³⁴Respondeulle Xesús: ^__Ten por seguro que hoxe, antes de que o galo cante, negarás tres veces que me coñeces.
³⁵E logo preguntoulles a todos: ^__Cando vos mandei sen bolsa, alforxas e calzado, sentistes falta de algo? Eles responderon: ^__De nada.
³⁶El continuou: ^__Pois agora quen teña unha bolsa, que a colla e que colla tamén unha alforxa; e quen non teña espada, que venda o seu manto e que merque unha.
³⁷Porque vos aseguro que é preciso que se cumpra en min aquilo que está escrito: Foi contado entre os malfeitores. E o tocante a min vaise cumprir.
³⁸Eles dixéronlle: ^__Señor, temos aquí dúas espadas. Contestoulles: ^__Basta! Xa está ben.

³⁹Despois de saír, foise como facía sempre ao monte das Oliveiras, seguido dos seus discípulos.
⁴⁰Cando chegaron ao sitio, díxolles: ^__Rogade que non caiades na tentación.
⁴¹E arredándose deles, coma un tiro de pedra, púxose a rogar axeonllado:
⁴²^__Meu Pai, se queres, arreda de min este cáliz. Pero que non se faga a miña vontade, senón a túa.
⁴³E un anxo do ceo aparecéuselle para confortalo.
⁴⁴E cheo de angustia, pregaba con máis teima aínda, mentres suaba coma pingas de sangue que esvaraban ata o chan.
⁴⁵Erguéndose da oración, volveu onda os discípulos e atopounos durmidos por mor da tristeza.
⁴⁶Díxolles: ^__Como é que estades a durmir? Erguédevos e rogade, para que non caiades na tentación.

⁴⁷Estaba aínda falando, cando apareceu xente; á fronte deles viña o chamado Xudas, un dos Doce; e achegouse a Xesús, para lle dar un bico.
⁴⁸Pero Xesús díxolle: ^__Xudas, cun bico entregas o Fillo do Home?
⁴⁹Entón os seus acompañantes, decatándose do que pasaba, preguntáronlle: ^__Señor, sacamos as espadas?
⁵⁰E un deles feriu ao criado do sumo sacerdote, rabenándolle a orella dereita.
⁵¹Pero Xesús díxolle: ^__Deixádeos facer! E tocándolle a orella, sandoulla.
⁵²Entón díxolles aos que viñan contra el, sumos sacerdotes, oficiais da garda do templo e anciáns: ^__Viñéstesme prender con paus e espadas, coma se fose un bandido.
⁵³Pero eu estiven a diario convosco no templo, e non me puxestes as mans enriba. Ben: esta é a vosa hora, e o poder das tebras.

⁵⁴Prendérono e levárono á casa do sumo sacerdote. Pedro seguíao de lonxe.
⁵⁵Encenderon lume no medio do patio, e sentaron arredor; e Pedro sentou tamén no medio deles.
⁵⁶Pero unha criada, viuno sentado a carón do lume, cravou os ollos nel e dixo: ^__Este tamén andaba con el.
⁵⁷El negouno dicindo: ^__Muller, eu non o coñezo.
⁵⁸Pouco despois viuno outro criado, e dixo: ^__Ti es deles tamén. Pero Pedro exclamou: ^__Non, home, non son.
⁵⁹Unha hora máis tarde, aínda volveu insistir outro criado: ^__Si, seguro que andaba con el, que é galileo.
⁶⁰Pedro replicou: ^__Pero home, eu non che sei de que falas. E no intre, estando aínda el a falar, cantou o galo.
⁶¹O Señor, volvéndose, mirou a Pedro, e este acordouse das súas palabras: “Antes de que o galo cante hoxe, ti hasme negar tres veces”.
⁶²Saíu para fóra, e chorou amargamente.

⁶⁶Cando se fixo de día, reuniuse o Consello dos anciáns do pobo, os sumos sacerdotes e mais os letrados, e acordaron levalo ao Sanedrín.
⁶⁷E dixéronlle: ^__Se ti es o Mesías, dínolo. El contestoulles: ^__Se volo digo, non me ides crer;
⁶⁸se vos fago preguntas, non me ides responder.
⁶⁹Pero desde agora o Fillo do Home estará sentado á dereita do Todopoderoso.
⁷⁰Preguntáronlle todos: ^__Logo es ti o Fillo de Deus? El respondeu: ^__Vós o dicides: eu son.
⁷¹Eles exclamaron: ^__Para que máis testemuñas? Xa llo oímos nós mesmos da súa boca.