EVANXEO SEGUNDO LUCAS

Capítulo 5

¹Estando el á beira do lago Xenesaret, mentres a xente se amoreaba ao seu arredor, escoitando a Palabra de Deus,
²viu dúas lanchiñas que estaban na beira do lago. Os pescadores que desembarcaran delas, lavaban o aparello.
³Subiu a unha barca, que era de Simón, rogoulle que se apartase un pouco da terra, e desde a barca, sentado, ensinaba á xente.
⁴Cando acabou de falar, díxolle a Pedro: ^__Voga lago a dentro, e larga o aparello para pescar.
⁵Respondeu Simón: ^__Mestre, pasamos a noite faenando e non demos collido un rabo de peixe, pero, xa que ti o dis, largarei o aparello.
⁶Así o fixeron, e colleron tal cantidade de peixe que o aparello rebentaba.
⁷Fixéronlles entón acenos aos compañeiros da outra lancha para que lles fosen botar unha man. Foron e encheron as dúas lanchas, tanto que, a pouco máis, van a pique.
⁸Vendo isto, Simón Pedro botóuselle aos pés a Xesús, dicindo: ^__Señor, arreda de min, que eu son un pecador.
⁹Porque tanto el coma os seus compañeiros quedaron parvos con tanto peixe como colleran naquel lance.
¹⁰O mesmo lles pasaba a Santiago e mais a Xoán, fillos de Zebedeo, que eran compañeiros de Simón. E díxolle Xesús a Simón: ^__Tranquilo, desde agora vas ser pescador de homes.
¹¹Varando as barcas en terra e deixándoo todo, seguírono.

¹²Dunha vez estaban nunha vila, e un home todo cuberto de lepra, vendo a Xesús, botouse rostro en terra e rogoulle: ^__Señor, ti, se queres, pódesme limpar.
¹³El estendeu a man e tocouno, dicindo: ^__Pois quero, queda limpo. E no intre desapareceu a laceira.
¹⁴Logo mandoulle que non lle dixese nada a ninguén, e engadiu: ^__Vai, preséntate ao sacerdote e ofrece pola túa purificación o ordenado por Moisés, para que lles sirva de testemuño.
¹⁵Pero a súa sona espallábase a cada paso máis, xuntándose moita xente para escoitalo e para que lles curase as súas doenzas.
¹⁶Mais el retirábase aos lugares arredados para orar.

¹⁷Un día que estaba ensinando, había sentados algúns fariseos e letrados que chegaran de todas as aldeas de Galilea, de Xudea e tamén de Xerusalén. E, co poder do Señor, el facía curacións.
¹⁸Nisto uns homes trouxeron nunha padiola a un tolleito, mirando como metelo dentro para poñelo diante del.
¹⁹Pero, non atopando por onde o meteren, debido á moita xente que había, subiron ao tellado e baixárono co leito por entre as tellas, ata deixalo no medio, diante de Xesús.
²⁰Vendo a fe que tiñan, dixo: ^__Home, quédanche perdoados os teus pecados.
²¹Os letrados e mais os fariseos empezaron a razoar: ^__Pero quen é este, que así blasfema? Quen pode perdoar os pecados, senón unicamente Deus?
²²Decatándose Xesús do que pensaban, díxolles: ^__Que cavilades nos vosos adentros?
²³Que é máis fácil dicir: Perdoados quedan os teus pecados, ou érguete e anda?
²⁴Pois, para que vexades que o Fillo do Home ten poder na terra para perdoar pecados ^__díxolle ao tolleito^__: Érguete, colle a padiola e vaite para a casa!
²⁵E así foi: erguéndose no intre diante deles, colleu a padiola e foise para a súa casa, loando a Deus.
²⁶Todos ficaron pasmados, e cheos de temor loaban a Deus, dicindo: ^__Hoxe si que vimos cousas nunca vistas!

²⁷Despois disto, cando saíu, viu un recadador de impostos chamado Leví, sentado no telonio, e díxolle: ^__Sígueme.
²⁸El, deixando todo, levantouse e seguiuno.
²⁹Leví ofreceulle na súa casa un gran banquete, e había moitos recadadores e outra xente sentados á mesa con eles.
³⁰E os fariseos e os seus letrados refungaban, dicíndolles aos discípulos: ^__Por que comedes e bebedes cos recadadores e pecadores?
³¹Xesús respondeulles: ^__Non son os sans, senón os enfermos, os que precisan médico.
³²Eu non vin chamar polos xustos, senón polos pecadores, para que se convertan.

³³Mais eles replicáronlle: ^__Os discípulos de Xoán xaxúan e rezan a miúdo, como tamén fan os dos fariseos, pero os teus comen e beben.
³⁴Xesús contestoulles: ^__E ides facer xaxuar os convidados á voda, mentres está con eles o esposo?
³⁵Xa chegará o día no que lles leven o esposo; daquela si que xaxuarán.
³⁶Tamén lles propuxo esta parábola: ^__Ninguén racha un vestido novo para lle botar un remendo a un vestido vello, porque quedaría roto o novo, e no vello tampouco diría ben un remendo de pano novo.
³⁷E tampouco ninguén bota viño novo en pelellos vellos, porque rebentarían os pelellos, deitarían o viño e estragaríanse os pelellos.
³⁸Xa sabedes: viño novo quere pelellos novos.
³⁹E ninguén que proba o viño vello, quere o novo, pois dirá: é mellor o vello.