EVANXEO SEGUNDO LUCAS

Capítulo 6

¹Pasando un sábado por unhas leiras sementadas, os seus discípulos arrincaban espigas e comíanas, despois de refregalas coas mans.
²Entón dixeron algúns fariseos: ^__Como facedes o que non está permitido facer no sábado?
³Respondeulles Xesús: ^__Seica non sabedes o que fixo David cando sentiu fame, el e mais os seus acompañantes?
⁴Entrou na casa de Deus e colleu o pan das ofrendas, comeu el e deulles aos seus acompañantes, iso que non lles estaba permitido comelos a eles, senón só aos sacerdotes.
⁵E engadiu: ^__O Fillo do Home é o Señor do sábado.

⁶Outro sábado entrou na sinagoga a ensinar, e atopou un home que tiña unha man tolleita, a dereita.
⁷Os letrados e mais os fariseos estaban á espreita a ver se se atrevía a curalo en pleno sábado, para o poderen acusar.
⁸Pero el, coñecendo os seus pensamentos, díxolle ao home que tiña a man tolleita: ^__Érguete e ponte no medio! El ergueuse e púxose no medio.
⁹Entón Xesús díxolles: ^__Fágovos unha pregunta. Que está permitido facer no sábado: o ben ou o mal, salvar a vida ou perdela?
¹⁰E botándolles a todos unha ollada chea de indignación, díxolle ao home: ^__Estende a túa man! El fíxoo e a man quedoulle curada.
¹¹Pero eles, todos enrabechados, discutían entre si o que poderían facer con Xesús.

¹²Por aqueles días foi rezar ao monte, e pasou a noite orando a Deus.
¹³Cando se fixo de día, chamou aos seus discípulos e escolleu doce entre eles, aos que chamou apóstolos:
¹⁴Simón, a quen lle deu o nome de Pedro, e André seu irmán, Santiago, Xoán, Felipe, Bartolomeu,
¹⁵Mateo, Tomé, Santiago o de Alfeo, Simón chamado o Celote,
¹⁶Xudas o de Santiago e Xudas Iscariote, que logo sería o traidor.
¹⁷E baixando con eles, detívose nunha valgada cun bo grupo de discípulos e numerosa xente de toda Xudea, de Xerusalén e mais de toda a ribeira de Tiro e Sidón,
¹⁸que viñan escoitalo e a que os curase das súas doenzas. Os atormentados por espíritos inmundos quedaban curados;
¹⁹e toda a xente intentaba tocalo, pois del saía unha forza que curaba a todos.

²⁰Xesús, coa mirada posta nos seus discípulos, dixo: ^__Ditosos vós os pobres, porque voso é o Reino de Deus.
²¹Ditosos os que agora pasades fame, porque Deus vos fartará. Ditosos os que agora chorades, porque riredes.
²²Ditosos vós, cando vos aborrezan os homes, vos expulsen e vos aldraxen, cando poñan nas listas negras o voso nome por causa do Fillo do Home:
²³alegrádevos nese día, brincando de gozo, porque grande será a vosa recompensa no ceo, pois así mesmo foi como os pais deles lles fixeron aos profetas.
²⁴Pero, ai de vós, os ricos, porque xa acadastes a vosa satisfacción!
²⁵Ai de vós, os que agora estades fartos: xa pasaredes fame! Ai de vós, os que agora rides: xa choraredes e xa laiaredes!
²⁶Ai, cando todos falen ben de vós: o mesmo fixeron os seus pais cos falsos profetas!

²⁷Pero a vós, que me escoitades, dígovos: Amade os vosos inimigos, facédelles ben aos que vos odian,
²⁸bendicide aos que vos maldín e rogade polos que vos calumnian;
²⁹ao que che zoupe nunha meixela, preséntalle a outra; e ao que che leve o manto, non lle prives de levar tamén a túnica.
³⁰Ao que che pida, dálle; e ao que che leve o teu, non lle reclames nada.
³¹Así que tratade á xente tal como queredes que vos traten a vós.
³²Se amades aos que vos aman, que facedes de máis? Os pecadores tamén aman a quen os aman a eles.
³³E se lles facedes ben aos que vos fan ben, que mérito tedes? Os pecadores fan outro tanto.
³⁴E, se non emprestades máis que cando esperades cobrar, poucas grazas! Os pecadores tamén se emprestan entre eles para cobraren despois outro tanto.
³⁵Vosoutros non; vós amade os vosos inimigos, facede o ben e emprestade sen esperardes nada a cambio. E así teredes unha gran recompensa e seredes fillos do Altísimo, pois El é bo cos malos e desagradecidos.
³⁶Sede compasivos coma o voso Pai é compasivo.
³⁷Non xulguedes, e non vos xulgarán; non condenedes, e non vos condenarán; perdoade, e hanvos perdoar.
³⁸Dade, e darásevos a vós: unha boa medida ^__acugulada, rebordada, apertada^__ seravos botada no voso regazo; pois coa medida que midades hanvos medir a vós.

³⁹E púxolles unha comparanza: ^__E logo poderá un cego guiar a outro cego? Non caerán os dous na fochanca?
⁴⁰Non está o discípulo por enriba do mestre; aínda que todo discípulo que chegue a prepararse ben, será coma o seu mestre.
⁴¹Por que reparas no lixo que hai no ollo de teu irmán, e non te decatas da trabe que está no teu propio ollo?
⁴²Como lle poderás dicir a teu irmán: Irmán, deixa que che quite o lixo que tes no ollo, sen reparar na trabe que tes no teu? Hipócrita! Quita primeiro a trabe do teu ollo, e logo verás mellor para quitar o lixo do ollo de teu irmán.
⁴³Non hai árbore boa que produza froitos ruíns, nin tampouco árbore ruín que produza froitos bos.
⁴⁴Así, cada árbore coñécese polos seus froitos. Pois dos toxos non se collen figos, nin das silveiras se vendiman uvas.
⁴⁵O home bo saca o ben da bondade do seu propio corazón, e o home malo saca o mal da súa maldade, pois do que reborda o corazón fala a boca.

⁴⁶Por que me chamades Señor, Señor!, e non facedes o que eu vos digo?
⁴⁷Todo aquel que, achegándose a min, escoita as miñas palabras e as pon en práctica, vouvos dicir a quen se parece:
⁴⁸Parécese a un home que, ao edificar unha casa, cavou fondo e puxo os alicerces sobre rocha. Cando o río foi por fóra, bateu a enchente contra aquela casa, pero non a puido abanear, porque estaba ben construída.
⁴⁹Pero quen as escoita e non as pon en práctica, é coma aquel home que edificou unha casa sobre terra, sen cimentos: ao romper contra ela a enchente, xa se derrubou e converteuse nunha grande ruína.