Capítulo 8

Acompañantes de Xesús

• ¹Despois disto púxose a percorrer vilas e aldeas, predicando e anunciando a Boa Nova do Reino de Deus. Ían con el os Doce
• ²e mais algunhas mulleres que el curara de doenzas e de malos espíritos: María, chamada a Magdalena, curada de sete demos,
• ³Xoana, a muller de Cusa, administrador de Herodes, Susana e outras moitas que o servían cos seus bens.

Parábola do sementador (Mt 13, 1-9; Mc 4, 1-9)

• ⁴Como se xuntaba moita xente, chegada de moitas vilas, propúxolles esta parábola:
• ^5__Unha vez saíu un labrador a sementar. E ao botar a semente, parte dela foi caendo polo camiño adiante, a xente pisouna e os paxaros comérona;
• ⁶outra caeu entre as pedras, pero aínda que xermolou, secou, por non ter lentura;
• ⁷outra caeu entre silvas, pero ao medrar a silveira, afogouna;
• ⁸outra caeu en boa terra e xermolou, dando o cento por un. A continuación exclamou: ^__Quen teña oídos para oír, que escoite!

O motivo das parábolas (Mt 13, 10-17; Mc 4, 10-12)

• ⁹Entón preguntáronlle os seus discípulos que significaba aquela parábola.
• ¹⁰El respondeu: ^__A vós concedéusevos coñecer os misterios do Reino de Deus, pero aos outros unicamente en parábolas, de xeito que
• vendo, non vexan
e escoitando, non entendan.

Explicación da parábola (Mt 13, 18-23; Mc 4, 13-20)

• ¹¹A parábola significa isto: a semente é a Palabra de Deus;
• ¹²os do camiño son os que tan pronto como oen a Palabra, vén o Satán e repáñallela do seu corazón, non vaia ser que crean e se salven;
• ¹³os das pedras son aqueles que cando a oen, acollen con alegría a Palabra, pero, como non teñen raíz, cren por certo tempo, mais, cando vén a tentación, abandonan;
• ¹⁴os das silvas son os que a escoitan, pero por mor das preocupacións, riquezas e praceres da vida, non chega a madurecer;
• ¹⁵os da terra boa, son aqueles de bo e xeneroso corazón, que escoitando a Palabra, retéñena, producindo froito coa súa perseveranza.

Parábola do candil (11, 33; Mt 5, 15; Mc 4, 21-25)

• ¹⁶Agora ben, ninguén acende un candil para cubrilo cunha ola ou para metelo debaixo da cama, senón para poñelo nun candeeiro e alumar así a cantos entren.
• ¹⁷Porque non hai cousa oculta que non se chegue a saber nin segredo que non se chegue a descubrir e traer á luz pública.
• ¹⁸Atendede logo ben ao que estades escoitando, porque a quen ten, daráselle; pero a quen non ten, háselle quitar aínda o que cre ter.

A nai e os irmáns de Xesús (11, 27-28; Mt 12, 46-50; Mc 3, 31-35)

• ¹⁹Apareceron súa nai e mais seus irmáns, pero debido á moita xente, non se podían achegar a el.
• ²⁰Entón avisárono: ^__Túa nai e mais teus irmáns están fóra, e quérente ver.
• ²¹El respondeulles: ^__A miña nai e mais os meus irmáns son os que escoitan a Palabra de Deus e a levan á práctica.

O temporal (Mt 8, 23-27; Mc 4, 35-41)

• ²²Un día embarcou nun bote xunto cos seus discípulos e díxolles: ^__Veña! Imos para a banda de alá do lago. Desatracaron,
• ²³e mentres navegaban, botouse a durmir. Nisto caeu sobre o lago un gran remuíño de vento, e a lancha anegábase, poñéndoos en perigo.
• ²⁴Achegáronse a espertalo, dicíndolle: ^__Mestre, que afogamos! El espertou, e berroulles ao vento e ás ondas. Amainaron e veu unha gran calma.
• ²⁵Díxolles despois: ^__Onde está a vosa fe? Eles, sorprendidos e admirados, dicían entre eles: ^__Pero, quen é este, que manda nos ventos e na auga?

Curación dun endemoñado (Mt 8, 28-34; Mc 5, 1-20)

• ²⁶Arribaron ao país dos xerasenos, que está en fronte de Galilea.
• ²⁷Ao desembarcaren, saíulle ao paso certo home endemoñado da vila, que desde había tempo vivía sen roupa e sen casa. Moraba nos sepulcros.
• ²⁸Ao ver a Xesús, púxose a barullar e foi caer ao pé del berrando: ^__Que teño eu que ver contigo, Xesús, Fillo do Deus Altísimo? Pídoche por favor que non me atormentes.
• ²⁹E era que el lle estaba mandando ao espírito malo saír daquel home, xa que en moitas ocasións se apoderara del e tíñano que atar con cadeas e grillóns para contelo; pero tronzaba os ferrollos, e o demo turraba por el cara aos campos ermos.
• ³⁰Xesús preguntoulle: ^__Como te chamas? El respondeu: ^__Chámanme Lexión. E é que eran moitos os demos que tiña no corpo.
• ³¹Suplicábanlle que non os mandase ir para o abismo.
• ³²E cadrou que andaba unha boa manada de porcos comendo polo monte; entón eles rogáronlle que lles permitise entrar neles; el accedeu.
• ³³E, saíndo do home, fóronse meter nos porcos, que se chimparon polo barranco abaixo, e foron afogar no lago.
• ³⁴Vendo os porqueiros tal cousa, fuxiron, levando a novidade pola vila e polas aldeas.
• ³⁵A xente veu ver o que pasara, achegándose a onde estaba Xesús. Alí atoparon o home, do que saíran os demos, vestido e cheo de xuízo, sentado aos pés de Xesús; e quedaron asustados.
• ³⁶Os que viran o feito contáronlles como salvara ao posuído.
• ³⁷Entón a xente toda da rexión veciña dos xerasenos rogoulle que saíse de alí, porque estaban cheos de pánico. El, embarcándose, deu volta.
• ³⁸O home que tivera os demos pedíalle que o deixase ir con el; pero Xesús despediuno, dicíndolle:
• ^39__Volve para a túa casa, e conta o moito que Deus fixo contigo. E foise, pregoando pola vila enteira canto Xesús lle fixera.

A filla de Xairo e a muller con hemorraxias (Mt 9, 18-26; Mc 5, 21-43)

• ⁴⁰Ao volver, Xesús foi recibido pola xente, pois todos estaban a agardar por el.
• ⁴¹Nisto chega un home chamado Xairo, que era o xefe da Sinagoga, bótase aos pés del e suplicáballe que entrase na súa casa,
• ⁴²porque tiña a súa filla única de doce anos ás portas da morte. E indo para alá, a xente non paraba de apertalo.
• ⁴³Unha muller que padecía de hemorraxias desde había doce anos, sen que ninguén a puidese curar,
• ⁴⁴achegouse por detrás, tocoulle a orla da roupa e no instante cortóuselle a hemorraxia.
• ⁴⁵Entón Xesús preguntou: ^__Quen foi o que me tocou? Todos dixeron que eles non foran, e Pedro replicou: ^__Pero Mestre, a xente estate apertando por todos os lados!
• ⁴⁶Pero Xesús porfiou: ^__Alguén me tocou, que eu ben me decatei de que unha forza saía de min.
• ⁴⁷Entón a muller, tremendo, veu caer ante el, manifestando diante de todo o pobo por que o tocara e como curara no instante.
• ⁴⁸El díxolle: ^__Filla, a túa fe sandoute, vai en paz.
• ⁴⁹Estando aínda a falar, chegou un da casa do xefe da sinagoga a dicirlle: ^__A túa filla morreu, non molestes máis ao Mestre.
• ⁵⁰Mais Xesús escoitou aquilo é díxolle: ^__Non teñas medo: ti ten fe, e a rapaza hase salvar.
• ⁵¹Ao chegar á casa, non permitiu a ninguén entrar con el agás Pedro, Xoán, Santiago e o pai e mais a nai da nena.
• ⁵²Todos choraban moi aflixidos por ela. Pero Xesús dixo: ^__Non choredes: non morreu, está a durmir.
• ⁵³A xente facía risa del, sabendo ben que estaba morta.
• ⁵⁴Entón El, colleuna pola man e chamouna dicindo: ^__Acorda, rapaza!
• ⁵⁵A rapaza recobrou o alento e coa mesma ergueuse; Xesús mandou que lle desen de comer á rapaza. Os pais quedaron admirados;
• ⁵⁶pero Xesús mandoulles non contar nada do sucedido.