EVANXEO SEGUNDO LUCAS

Capítulo 9

¹Despois de convocar aos Doce, deulles autoridade e poder sobre todos os demos e para curar doenzas.
²E mandounos a predicar o Reino de Deus e a sandar enfermidades,
³avisándoos: ^__Non levedes nada para o camiño, nin tan sequera un caxato, nin alforxa, nin pan, nin diñeiro, nin dúas túnicas por persoa.
⁴Na casa onde entredes, quedade ata que marchedes.
⁵Cando non vos acollan, saíde daquela vila e sacudide o po dos vosos pés, para que lles sirva de aviso.
⁶Eles colleron camiño e percorreron as aldeas, anunciando a Boa Nova e curando en todas partes.

⁷Ao saber Herodes, o tetrarca, todo o que pasaba, estaba perplexo, xa que algúns dicían: ^__Resucitou Xoán de entre os mortos.
⁸E outros: ^__Apareceu Elías. E outros: ^__Un profeta dos antigos resucitou.
⁹Pero Herodes dicía: ^__A Xoán mandeino eu decapitar, quen é, logo, ese de quen oio tales cousas? E buscaba a maneira de ver a Xesús.

¹⁰Cando volveron os apóstolos, contáronlle todo canto fixeran. E, colléndoos consigo, retirouse a unha vila chamada Betsaida.
¹¹Pero cando a xente o descubriu, foino seguindo; el acolleunos, faláballes do Reino de Deus e curaba a cantos o necesitaban.
¹²E como empezaba a caer o día, achegáronse os Doce e dixéronlle: ^__Despide a xente, para que vaian ás vilas e aldeas próximas en procura de sitio para se hospedaren e para que poidan tamén comprar algo que levar á boca, porque aquí estamos nun descampado.
¹³Pero el replicoulles: ^__Dádelles vós de comer! Eles contestaron: ^__Pero se non temos máis ca cinco bolos de pan e mais dous peixes! A non ser que vaiamos nós mercar mantenza para toda esta xente.
¹⁴Eran uns cinco mil homes. Mais el díxolles aos seus discípulos: ^__Colocádeos en grupos de cincuenta.
¹⁵Dixéronllelo e sentaron todos.
¹⁶El, colleu os cinco bolos e mais os dous peixes, ergueu a vista ao ceo, bendiciunos, partiunos e déullelos aos discípulos, para que llelos servisen á xente.
¹⁷Comeron todos a fartar e coas sobras encheron aínda doce cestas.

¹⁸Unha vez que estaba en oración nun lugar apartado, acompañado dos seus discípulos, preguntoulles: ^__Quen di a xente que son eu?
¹⁹Eles responderon: ^__Uns, que Xoán o Bautista; outros, que Elías; e outros, que algún dos profetas antigos que está resucitado.
²⁰Insistiu: ^__E vós quen dicides que son eu? Respondeu Simón Pedro: ^__O Mesías de Deus.
²¹Entón el prohibiulles dicir nada a ninguén.
²²E engadiu: ^__Cómpre que o Fillo do Home padeza moito, que o rexeiten os anciáns, os sumos sacerdotes e mais os letrados, e que o executen, e que ao terceiro día resucite.

²³Despois dirixiuse a todos: ^__Se alguén me quere seguir, que renuncie a si mesmo, que cargue coa cruz de cada día, e que me siga.
²⁴Pois o que queira poñer a salvo a súa vida, perderaa; pero quen perda a súa vida pola miña causa, ese poñeraa a salvo.
²⁵Pois de que lle serve ao home gañar o mundo enteiro, se el se perde ou arruína?
²⁶Porque quen se avergonce de min e das miñas palabras, tamén o Fillo do Home se avergonzará del, cando veña na súa gloria, na do seu Pai e mais na dos santos anxos.
²⁷E tede por seguro que algúns dos aquí presentes non morrerán sen antes veren chegar o Reino de Deus.

²⁸Oito días despois desta conversa, colleu a Pedro, a Xoán e mais a Santiago e subiu ao monte a orar.
²⁹Mentres estaba orando, cambiou o aspecto do seu rostro, e os seus vestidos viraron brancos e resplandecentes.
³⁰De súpeto apareceron dous homes falando con el; eran Moisés e mais Elías.
³¹Tiñan un aspecto glorioso e falaban do seu éxodo que remataría en Xerusalén.
³²Pedro e mais os outros caían co sono, pero, manténdose espertos, contemplaron a súa gloria e os dous homes que o acompañaban.
³³Cando eles se arredaban, díxolle Pedro a Xesús: ^__Mestre, que ben que esteamos nós aquí! Queres que vos fagamos tres tendas, unha para ti, outra para Moisés, e outra para Elías? Pero non sabía o que dicía.
³⁴E mentres falaba, unha nube cubriunos coa súa sombra; eles quedaron moi asustados ao entraren nela.
³⁵Entón unha voz dixo desde a nube: ^__Este é o meu Fillo, o Elixido: escoitádeo!
³⁶Cando a voz acabou, Xesús apareceu só. E eles gardaron silencio. E non lle dixeron a ninguén nada do que viran naqueles días.

³⁷Ao outro día, baixando do monte, saíulle moita xente ao encontro
³⁸e un home exclamou: ^__Mestre, suplícoche que repares no meu fillo, que é o único que teño.
³⁹Un espírito apodérase del, berrando e retorcéndoo entre escumallos, e cústanos moito que o deixe, e queda acorando.
⁴⁰Pedinlles aos teus discípulos que llo botasen fóra, pero non llo deron botado.
⁴¹El contestou: ^__Oh xeración incrédula e perversa! Ata que día vou ter que estar convosco e aturarvos? Tráeme aquí ese teu fillo.
⁴²E cando llo levaban, o demo retorceuno e zapateouno no chan. Pero Xesús berroulle ao espírito inmundo e curou o neno, devolvéndollo a seu pai.
⁴³Todos quedaron abraiados da grandeza de Deus.

Admirado por todos, polas cousas que facía, Xesús díxolles aos seus discípulos:
⁴⁴^__Quédevos isto ben gravado: ao Fillo do Home vano entregar nas mans dos homes.
⁴⁵Pero eles non entendían o que dicía, porque lles estaba velado; e non ousaron pedirlle unha aclaración.

⁴⁶Entón empezaron a discutir sobre quen deles era o máis importante.
⁴⁷Xesús léndolles o pensamento, achegou un neno a si
⁴⁸e díxolles: ^__Quen acolle a este neno no meu nome, acólleme a min, e aquel que me acolle a min, acolle a quen me mandou; porque o que é máis pequeno entre vós, ese é o máis importante.

⁴⁹Tomando entón a palabra Xoán, dixo: ^__Mestre, vimos un que botaba demos fóra no teu nome e tratamos de llo impedir, porque non é dos nosos.
⁵⁰Xesús contestoulles: ^__Pois non llo privedes, que quen non está contra vós, está convosco.

⁵¹Cando se ía cumprir o tempo de que o levantasen deste mundo, decidiu en firme ir a Xerusalén.
⁵²Mandou mensaxeiros por diante. Entrando estes nunha aldea de samaritanos, para lle prepararen pousada,
⁵³non o recibiron, porque lle coñeceron que ían cara a Xerusalén.
⁵⁴Ao veren isto, os discípulos Santiago e Xoán dixeron: ^__Señor, queres que digamos que baixe do ceo un raio que os parta?
⁵⁵Pero el volveuse e rifoulles.
⁵⁶E foron para outra aldea.

⁵⁷Polo camiño, díxolle un: ^__Seguireite, vaias onde vaias.
⁵⁸Respondeulle Xesús: ^__As raposas teñen tobeiras, e os paxaros teñen niños; pero o Fillo do Home non ten onde pousar a cabeza.
⁵⁹Díxolle a outro: ^__Sígueme. Pero el contestoulle: ^__Déixame ir primeiro enterrar a meu pai.
⁶⁰Respondeulle: ^__Deixa que os mortos enterren os seus mortos: ti vai anunciar o Reino de Deus.
⁶¹Outro díxolle tamén: ^__Señor, seguireite, pero deixa que primeiro me despida da miña familia.
⁶²Contestoulle: ^__Quen despois de pór a man no arado, mira para atrás, non é apto para o Reino de Deus.