Capítulo 11

A morte de Lázaro

• ¹Había un enfermo, Lázaro de Betania, da aldea de María e da súa irmá Marta.
• ²María fora a que unxira ao Señor con perfume e lle enxugara os pés cos seus cabelos, e o seu irmán Lázaro era o enfermo.
• ³Por iso, as irmás mandaron a dicirlle a Xesús: ^__Señor, mira, o que amas está enfermo.
• ⁴Ao oílo, dixo Xesús: ^__Esta enfermidade non é para a morte, senón para a gloria de Deus, a fin de que por ela se glorifique o Fillo de Deus.
• ⁵Xesús queríalles moito a Marta, á irmá dela, e mais a Lázaro.
• ⁶Aínda que oíu que este estaba enfermo, deixouse estar aínda por dous días no sitio onde se atopaba.
• ⁷Despois disto, díxolles aos discípulos: ^__Vaiamos outra vez á Xudea!
• ⁸Os discípulos replicáronlle: ^__Mestre, aínda non hai nada que te querían apedrar os xudeus e vas ir outra vez alí?
• ⁹Xesús replicou: ^__Non hai doce horas de día? Se alguén camiña de día, non tropeza, pois ve a luz deste mundo;
• ¹⁰mais se alguén camiña de noite, tropeza, pois non hai luz nel.
• ¹¹En dicindo isto, proseguiu: ^__Lázaro, o noso amigo, dorme; pero eu vouno espertar.
• ¹²Dixéronlle entón os discípulos: ^__Señor: se dorme, curará.
• ¹³Xesús dicíao da morte. Pero eles coidaban que falaba do repouso do sono.
• ¹⁴Entón Xesús díxolles abertamente: ^__Lázaro morreu,
• ¹⁵e alégrome por vós de non estarmos alí, para que creades. Así que vamos onda el!
• ¹⁶Díxolles entón Tomé ^__o chamado Xemelgo^__ aos outros discípulos: ^__Vaiamos tamén nós morrer con el!

Xesús é a Resurrección e a Vida

• ¹⁷Cando chegou Xesús, atopouse con que Lázaro xa levaba catro días no sepulcro.
• ¹⁸Betania estaba preto de Xerusalén, a uns tres quilómetros.
• ¹⁹Moitos dos xudeus foran onda Marta e María para lles daren o pésame polo irmán.
• ²⁰Cando oíu Marta que Xesús estaba chegando, saíulle ao encontro. María, en cambio, quedou na casa.
• ²¹Díxolle entón Marta a Xesús: ^__Señor, se ti estiveses aquí, meu irmán non morrería;
• ²²pero eu sei que, aínda agora, Deus che concederá calquera cousa que lle pidas.
• ²³Xesús díxolle: ^__Teu irmán resucitará.
• ²⁴Marta respondeulle: ^__Ben sei que resucitará na resurrección, no día derradeiro.
• ²⁵Díxolle Xesús: ^__Eu son a resurrección e a vida. Quen cre en min, aínda que morra, vivirá;
• ²⁶e todo o que vive e cre en min, non morrerá endexamais. Cres ti isto?
• ²⁷Ela respondeu: ^__Si, Señor: eu creo que ti es o Cristo, o Fillo de Deus, que había de vir ao mundo.

Conmoción e pranto de Xesús

• ²⁸E, ditas estas cousas, saíu e chamou por María, súa irmá, dicíndolle polo baixo: ^__O Mestre está aquí e chama por ti.
• ²⁹Ela, ao oílo, ergueuse decontado e foi onda el.
• ³⁰(Aínda non chegara Xesús á aldea, senón que estaba no mesmo sitio onde o atopara Marta).
• ³¹Entón os xudeus que estaban con ela na casa para lle daren o pésame, vendo a María que se ergueu decontado e saíu, foron detrás dela, coidando que ía á sepultura para chorar alí.
• ³²María chegou onde estaba Xesús e, ao velo, caeu aos seus pés, dicíndolle: ^__Señor, se ti estiveses aquí, non morrería meu irmán.
• ³³Ao ver Xesús que ela estaba chorando, e tamén os xudeus que viñeran con ela, apertóuselle o corazón e, profundamente conmovido,
• ³⁴preguntou: ^__Onde o puxestes? Contestáronlle: ^__Señor, ven ver.
• ³⁵E Xesús botouse a chorar.
• ³⁶Entón comentaban os xudeus: ^__Ai que ver como o quería!
• ³⁷Pero algúns deles dixeron: ^__E logo este, que deu vista aos ollos dun cego, non podía facer que non morrese?

Xesús devólvelle a vida a Lázaro

• ³⁸Xesús estremecéndose de novo, chegou á sepultura. Era unha cova, e tiña unha pedra por riba.
• ³⁹Xesús ordenou: ^__Arredade a pedra. Marta, a irmá do finado, díxolle: ^__Señor, xa cheira, que leva catro días.
• ⁴⁰Xesús contestoulle: ^__Non che dixen que se cres, verás a gloria de Deus?
• ⁴¹Arredaron entón a pedra. Xesús ergueu os ollos e dixo: ^__Meu Pai, douche as grazas porque me escoitaches.
• ⁴²Eu ben sabía que ti sempre me escoitas, pero díxeno pola xente que está aquí, para que crean que ti me mandaches.
• ⁴³E dito isto, gritou con voz forte: ^__Lázaro, ven para fóra!
• ⁴⁴Saíu o morto; tiña os pés e as mans atados con vendas e a cara envolta nun sudario. Xesús ordenoulles: ^__Desenleádeo e deixádeo ir.

O Sanedrín decide quitarlle a vida a Xesús

• ⁴⁵Entón, moitos dos xudeus que viñeran onda María, vendo o que fixo, creron nel.
• ⁴⁶Pero algúns deles foron onda os fariseos, e contáronlles o que fixera Xesús.
• ⁴⁷Entón os sumos sacerdotes e os fariseos reuniron o Sanedrín e dicían: ^__Que imos facer? Porque este home fai moitos signos.
• ⁴⁸Se o deixamos así, todos crerán nel e virán os romanos e quitarannos o noso lugar santo e mais a nosa nación.
• ⁴⁹Pero un deles, Caifás, que era o sumo sacerdote aquel ano, díxolles: ^__Non entendedes nada.
• ⁵⁰Non coidades que vos convén que morra un home polo pobo e non que pereza a nación enteira?
• ⁵¹Iso non o dixo pola súa conta, senón que, sendo sumo sacerdote aquel ano, profetizou que Xesús había de morrer pola nación;
• ⁵²e non só pola nación, senón tamén para reunir os fillos de Deus que estaban dispersos.
• ⁵³Por iso, desde aquel día, decidiron matalo.

Xesús retírase á espera da hora

• ⁵⁴En consecuencia, Xesús xa non andaba á vista entre os xudeus. Marchou para a rexión limítrofe co deserto, a unha vila chamada Efraím, e alí permanecía cos seus discípulos.
• ⁵⁵Estaba próxima a Pascua dos xudeus e subiron moitos daquela rexión a Xerusalén antes da Pascua, para se purificaren.
• ⁵⁶Andaban entón buscando a Xesús, e cando estaban no templo, preguntábanse entre eles: ^__Que vos parece? Non virá á festa?
• ⁵⁷Pero os sumos sacerdotes e os fariseos tiñan dada orde de que, se alguén sabía onde estaba, que o comunicase para lle botaren man.