Capítulo 12

María unxe a Xesús en Betania

• ¹Seis días antes da Pascua foi Xesús a Betania, onde estaba Lázaro, a quen resucitara de entre os mortos.
• ²Fixéronlle alí unha cea. Marta servía, mentres que Lázaro era un dos comensais.
• ³Entón María, collendo unha libra de perfume de nardo puro, de moito prezo, unxiu os pés de Xesús e enxugoullos cos seus cabelos. A casa quedou chea do recendo do perfume.
• ⁴Pero Xudas o Iscariote, un dos seus discípulos, o que o había de entregar, dixo:
• ^5__Por que non se vendeu ese perfume por trescentos denarios, e non se lles deron aos pobres?
• ⁶Dixo isto non porque tivese interese polos pobres, senón porque era ladrón e, tendo el a bolsa, botaba man do que se metía nela.
• ⁷Pero Xesús replicou: ^__Déixaa estar: que garde isto para o día do meu enterro,
• ⁸pois aos pobres sempre os tedes entre vós, mentres que a min non sempre me ides ter.
• ⁹Unha chea de xente de entre os xudeus soubo entón que el estaba alí e viñeron non só por Xesús, senón tamén para veren a Lázaro, a quen resucitara de entre os mortos.
• ¹⁰Pero os sumos sacerdotes decidiron matar tamén a Lázaro,
• ¹¹pois moitos, por causa del, fuxían dos xudeus e crían en Xesús.

Entrada triunfal en Xerusalén

• ¹²Ao outro día, a xente que chegara para a festa, oíndo que Xesús viña a Xerusalén,
• ¹³apañou ramas das palmeiras e saíulle ao encontro exclamando: ^__Hosanna!:
• Bendito o que vén no nome do Señor,
o Rei de Israel!
• ¹⁴Xesús atopou un burriño, e montou nel, conforme está escrito:
• ¹⁵Non temas, filla de Sión,
• mira que vén o teu rei,
montado nun burriño.
• ¹⁶Ao comezo os seus discípulos non comprenderon estas cousas; pero cando Xesús foi glorificado, entón lembráronse de que estaban escritas del e que así llas fixeron.
• ¹⁷As persoas que estaban con el cando mandara a Lázaro saír da sepultura e o resucitara de entre os mortos, daban público testemuño.
• ¹⁸Tamén lle saíu ao encontro a xente, pois oíran que el fixera este sinal.
• ¹⁹Pero os fariseos dixeron entre eles: ^__Vedes que non conseguides nada; mirade para aí: todo o mundo foi detrás del.

Sinais da proximidade da hora

• ²⁰Algúns dos que subían a adorar no día da festa eran gregos.
• ²¹Achegáronse a Felipe, o de Betsaida de Galilea, e pedíronlle: ^__Señor, queremos ver a Xesús!
• ²²Foi Felipe e díxollo a André; e André e mais Felipe foron dicirllo a Xesús.
• ²³Xesús respondeulles: ^__Chegou a hora de que sexa glorificado o Fillo do Home!
• ²⁴Évos ben certo: se o gran de trigo cae na terra pero non morre, quedará el só; pero se morre, dará froito abondoso.
• ²⁵Quen ama a súa vida, pérdea; mais quen aborrece a súa vida neste mundo, poñeraa a salvo para unha vida eterna.
• ²⁶Se alguén quere servirme, que me siga; e alí onde estou eu, estará tamén o meu servidor. Se alguén me serve, hao honrar o Pai.
• ²⁷Agora o meu espírito está turbado. E que hei de dicir: Pai, sálvame desta hora? Pero se para iso cheguei a esta hora!
• ²⁸Pai, glorifica o teu Nome. Chegou entón unha voz do ceo: ^__Xa o glorifiquei, e glorificareino aínda de novo!
• ²⁹Ao oílo o xentío alí presente, dicía que fora un trono. Outros dicían: ^__Faloulle un anxo.
• ³⁰Xesús interveu dicindo: ^__Esta voz non foi por min, senón por vós.
• ³¹Agora é o xuízo deste mundo; agora ao príncipe deste mundo vano botar fóra.
• ³²E eu, cando me ergan da terra, atraerei a todos cara a min.
• ³³Dicía isto indicando de que morte había de morrer.
• ³⁴Respondeulle entón a xente: ^__Nós coñecemos pola Lei que o Mesías permanece para sempre. Como dis ti que ten que ser erguido o Fillo do Home?: quen é ese Fillo do Home?
• ³⁵Xesús contestoulles: ^__Aínda por un pouco estará a luz entre vós. Camiñade mentres tedes a luz, para que a tebra non vos atrape: quen camiña na tebra, non sabe para onde vai.
• ³⁶Mentres tedes a luz, crede na luz, para que vos volvades fillos da luz. Xesús en falando estas cousas, fuxiu e agachouse deles.
• Conclusión do ministerio público de Xesús
• ³⁷Pero, mesmo facendo Xesús tantos dos seus signos diante deles, non creron nel,
• ³⁸de xeito que se cumprise a palabra que dixo o profeta Isaías:
• Señor, quen creu na nosa predicación?
• E a quen se manifestou o brazo do Señor?
• ³⁹Por iso non podían crer, pois tamén dixo Isaías:
• ⁴⁰Cegou os seus ollos
• e endureceu os seus corazóns,
• non sexa que os seus ollos vexan
• e a súa mente entenda e se convertan
e eu os salve.
• ⁴¹Dixo isto Isaías, pois viu a súa gloria e falou del.
• ⁴²Sen embargo, moitos, tamén de entre as autoridades, creran nel, mais por causa dos fariseos non o confesaban, para que non os apartasen da sinagoga,
• ⁴³pois preferiron a gloria dos homes antes que a gloria de Deus.
• ⁴⁴Xesús gritou: ^__Quen cre en min, realmente non cre en min, senón naquel que me mandou;
• ⁴⁵e quen me ve a min, ve a quen me mandou.
• ⁴⁶Eu son a luz que veu ao mundo, para que todo o que cre en min non permaneza nas tebras.
• ⁴⁷Se alguén escoita as miñas palabras e non as garda, eu non o xulgo, pois non vin para xulgar o mundo, senón para o salvar.
• ⁴⁸Quen me despreza e non recibe as miñas palabras, ten quen o xulgue: a palabra que eu falei hao xulgar no derradeiro día.
• ⁴⁹Porque eu non falei pola miña conta, senón que o mesmo Pai, que me mandou, deume a encomenda do que debo dicir e do que hei de falar.
• ⁵⁰E eu sei que a súa encomenda é vida eterna. Por iso, as cousas que eu falo, fáloas como mas dixo o Pai.