Capítulo 13

O LIBRO DA GLORIA

A DERRADEIRA CEA

O lavado dos pés

• ¹Antes da festa da Pascua, sabía Xesús que lle chegara a hora de pasar deste mundo para onda o Pai; e xa que amara aos seus que estaban no mundo, amounos ata a fin.
• ²E mentres ceaban ^__xa o Satán lle movera o corazón a Xudas, o de Simón Iscariote, para que o entregase^__,
• ³sabendo que o Pai lle puxera todo nas mans, e que saíra de Deus e ía onda Deus,
• ⁴ergueuse da mesa e deixou a túnica; e collendo unha toalla, cinguiuse con ela.
• ⁵Despois, botou auga nunha almofía e comezou a lavarlles os pes aos discípulos e a secárllelos coa toalla que levaba cinguida.
• ⁶Pero, cando chegou onda Simón Pedro, este díxolle: ^__Señor, vasme lavar os pés ti a min?
• ⁷Xesús respondeulle: ^__O que eu fago, ti non o entendes agora: halo comprender despois.
• ⁸Pedro replicoulle: ^__Ti non me lavarás os pés a min endexamais. Xesús respondeulle: ^__Se non te lavo, non terás parte comigo.
• ⁹Exclamou Simón Pedro: ^__Señor, daquela os pés, as mans e mais a cabeza.
• ¹⁰Dille Xesús: ^__Quen se bañou, non precisa máis que lavar os pes, pois está todo limpo; e vós estades limpos, aínda que non todos.
• ¹¹Sabía quen o había de entregar, por iso dixo: “Non todos estades limpos”.
• ¹²Despois que Xesús lles lavou os pés e vestiu a súa túnica, sentou outra vez e preguntoulles: ^__Comprendedes o que fixen convosco?
• ¹³Vós chamádesme Mestre e Señor, e dicides ben porque o son.
• ¹⁴Logo, se eu, o Señor e o Mestre, vos lavei os pés, tamén vós debedes lavarvos os pés uns a outros.
• ¹⁵Deivos así un exemplo, para que, como eu fixen convosco, así fagades tamén vós.
• ¹⁶Con toda verdade volo aseguro: o servo non é meirande ca o seu Señor, nin o mensaxeiro é meirande ca quen o mandou.
• ¹⁷Se sabedes estas cousas, seredes felices, con tal de que as cumprades.
• ¹⁸Non o digo por todos vós: eu sei ben a quen escollín; pero para que se cumpra a Escritura: O que come comigo o pan, levantou contra min o seu pé.
• ¹⁹Dígovolo desde agora, antes de que suceda, para que cando suceda, creades que eu son.
• ²⁰Con toda verdade volo aseguro: quen acolla a aquel que eu mande, acólleme a min; e quen me acolle a min, acolle a quen me mandou.

Xesús anuncia a traizón

• ²¹Dito isto, Xesús turbouse no seu interior e declarou abertamente: ^__Con toda verdade volo digo: un de vós hame de entregar.
• ²²Os discípulos miraban uns para outros, sen saberen de quen falaba.
• ²³Estaba recostado no peito de Xesús un dos seus discípulos, aquel a quen Xesús amaba.
• ²⁴Entón Simón Pedro fíxolle un aceno, para que lle preguntase a quen aludía.
• ²⁵Daquela el, así apoiado no peito de Xesús, preguntoulle: ^__Señor, quen é?
• ²⁶Xesús respondeulle: ^__É aquel a quen eu lle vou dar o pan mollado. E mollando o pan, deullo a Xudas, o de Simón Iscariote.
• ²⁷E naquel instante, xunto co pan, entrou nel Satanás. Entón díxolle Xesús: ^__O que vas facer, faino axiña.
• ²⁸Ningún dos que estaban sentados á mesa comprendeu por que lle dixera isto.
• ²⁹Algúns coidaban que, ao ter Xudas a bolsa do diñeiro, dicíalle Xesús: Merca o que precisamos para a festa, ou que lles dese algo aos pobres.
• ³⁰El, collendo o pan, saíu axiña. Era de noite.

O mandamento novo

• ³¹Cando saíu, dixo Xesús: ^__Agora queda glorificado o Fillo do Home e Deus queda glorificado nel.
• ³²Se Deus queda glorificado nel, tamén Deus o glorificará a el e hao glorificar axiña.
• ³³Meus fillos: só un pouquiño estarei convosco. Haberédesme buscar, pero, como lles dixen aos xudeus, dígovolo a vós agora: onde vou eu, vós non podedes vir.
• ³⁴Douvos un mandamento novo: amádevos uns a outros: como eu vos amei, amádevos tamén entre vós.
• ³⁵Nisto coñecerán todos que sodes os meus discípulos, se vos tedes amor uns a outros.

Predición da negación de Pedro

• ³⁶Simón Pedro preguntoulle: ^__Señor, onde vas? Xesús respondeulle: ^__Onde eu vou non podes ti seguirme agora, seguirasme despois.
• ³⁷Pedro replicoulle: ^__Por que non podo seguirte agora? Estou disposto a dar a miña vida por ti.
• ³⁸Xesús respondeulle: ^__Que ti darás a túa vida por min? Con toda verdade cho aseguro: non cantará o galo, antes de que me negues tres veces.