Capítulo 4

Xesús deixa a Xudea

• ¹Xesús decatouse de que os fariseos oíran que el facía máis discípulos e bautizaba máis ca Xoán
• ²(aínda que a verdade era que non bautizaba Xesús mesmo senón os seus discípulos).
• ³Entón deixou a Xudea e partiu outra vez para Galilea.

Conversa de Xesús coa Samaritana

• ⁴Necesitaba pasar pola Samaria.
• ⁵Chegou, logo, a unha cidade da Samaria chamada Sicar, preto do terreo que lle deixara Xacob ao seu fillo Xosé.
• ⁶Estaba alí o pozo de Xacob. E Xesús, canso do camiño, sentou onda o pozo. Era ao pé do mediodía.
• ⁷Chegou unha muller da Samaria sacar auga. E Xesús díxolle: ^__Dáme de beber.
• ⁸(Os seus discípulos foran á vila, mercar comida).
• ⁹Preguntoulle entón a muller samaritana: ^__Como é que ti, sendo xudeu, me pides a min, muller samaritana, que che dea de beber? (Porque os xudeus non se levan cos samaritanos).
• ¹⁰Respondeulle Xesús: ^__Se coñeceses o don de Deus e quen é o que che di: “Dáme de beber”, ti mesma lle pedirías a el e el daríache auga viva.
• ¹¹Replicoulle a muller: ^__Señor, se ti nin sequera tes caldeiro e o pozo é fondo, de onde pensas quitar esa auga viva?
• ¹²Seica es ti máis ca o noso pai Xacob, quen nos deu este pozo, do que beberon el, seus fillos e mais o seu gando?
• ¹³Xesús contestoulle: ^__Todo o que bebe auga desta, terá sede outra vez;
• ¹⁴pero o que beba da auga que eu lle darei, nunca mais terá sede: a auga que eu lle darei, converterase dentro del nunha fonte que saltará ata a vida eterna.
• ¹⁵A muller suplicou: ^__Señor, dáme, logo, desa auga para non ter sede nin ter que vir aquí sacala.
• ¹⁶Díxolle Xesús: ^__Vai chamar polo teu marido e volve aquí.
• ¹⁷A muller contestou: ^__Non teño marido. Xesús díxolle: ^__Falaches ben, dicindo: “Non teño marido”;
• ¹⁸pois tiveches cinco homes e o que tes agora non é teu marido. Desta si que falaches a verdade.
• ¹⁹A muller respondeu: ^__Señor, vexo que ti es profeta.
• ²⁰Os nosos pais adoraron neste monte e vós dicides que é en Xerusalén onde hai que adorar.
• ²¹Xesús díxolle: ^__Faime caso, muller: chega a hora en que nin neste monte nin en Xerusalén adoraredes o Pai.
• ²²Vós adorades o que non coñecedes; nós adoramos o que coñecemos, pois a salvación vén dos xudeus.
• ²³Pero chega a hora –e xa é agora– en que os verdadeiros adoradores adorarán o Pai en espírito e verdade, pois eses son os adoradores que o Pai busca.
• ²⁴Deus é espírito e cómpre que os que o adoran, o adoren en espírito e verdade.
• ²⁵Respondeu a muller: ^__Sei que está para vir o Mesías, o chamado Cristo. Cando el veña, hanos aclarar todo iso.
• ²⁶Díxolle Xesús: ^__Son eu!, o que está falando contigo.
• ²⁷Nisto chegaron os seus discípulos e chamoulles a atención que falase cunha muller. Pero ningún lle preguntou: Que pretendes?, ou de que falas con ela?
• ²⁸Entón, deixando a muller o seu cántaro, foi á vila e díxolles aos veciños:
• ^29__Vide ver un home que me dixo todo canto eu fixen. Non será el o Mesías?
• ³⁰Eles saíron da vila e viñeron onda el.
• ³¹Mentres, os seus discípulos insistíanlle: ^__Rabbí, come!
• ³²Mais el díxolles: ^__Eu teño para xantar unha comida que vós non sabedes.
• ³³Dicíanse entón os discípulos, uns aos outros: ^__Traeríalle alguén de comer?
• ³⁴Xesús díxolles: ^__A miña comida é facer a vontade daquel que me mandou e levar ao remate a súa obra.
• ³⁵Non dicides vós que aínda faltan catro meses para que chegue a seitura? Ben, pois mirade o que vos digo: erguede os vosos ollos e veredes que os campos están brancos para a seitura.
• ³⁶O que sega recibe a paga e recolle froito para a vida eterna; de xeito que se alegran tanto quen sementa coma quen sega.
• ³⁷Pois nisto é verdadeiro o dito de que “un é quen sementa e outro quen recolle”.
• ³⁸Eu mandeivos recoller o que vós non traballastes: outros traballaron e vós recollestes o froito do seu traballo.
• ³⁹Moitos samaritanos daquela vila creron nel, pola palabra da muller, que declaraba: ^__Díxome todo canto eu fixen.
• ⁴⁰Por iso os samaritanos chegados onda el, rogábanlle que quedase con eles; e quedou alí dous días.
• ⁴¹E creron aínda moitos máis polo que el lles dixo.
• ⁴²Dicíanlle despois á muller: ^__Xa non cremos polo que ti nos dixeches: nós mesmos o escoitamos e sabemos que este é de verdade o Salvador do mundo.

Xesús en Caná: curación do fillo dun oficial

• ⁴³Pasados os dous días, saíu de alí para Galilea
• ⁴⁴(pois o mesmo Xesús afirmara que ningún profeta é honrado na súa patria).
• ⁴⁵Entón, cando chegou a Galilea, fórono esperar os galileos, pois, como tamén eles foran á festa, viran todo canto el fixera en Xerusalén ese día.
• ⁴⁶Volveu así de novo a Caná de Galilea, onde cambiara a auga en viño. Había en Cafarnaúm un funcionario que tiña o fillo enfermo.
• ⁴⁷Oíndo que Xesús viña da Xudea cara a Galilea, foino esperar, e rogáballe que baixase a curar o seu fillo, que estaba á morte.
• ⁴⁸Díxolle entón Xesús: ^__Se non vedes sinais e prodixios, non credes.
• ⁴⁹O funcionario insistiu: ^__Señor, baixa antes de que morra o meu meniño.
• ⁵⁰Xesús contestoulle: ^__Vaite, o teu fillo vive! O home creu na palabra que lle dixera Xesús e foise.
• ⁵¹E, cando xa el baixaba, saíronlle ao encontro os seus servos, para lle dicir que o neno xa se puxera ben.
• ⁵²Entón preguntoulles a que hora empezara a notar a melloría. Eles respondéronlle: ^__Onte, a iso da unha, baixoulle a febre.
• ⁵³Decatouse entón o pai de que aquela fora a hora na que lle dixera Xesús: “O teu fillo vive”; e creu el e mais toda a súa familia.
• ⁵⁴Este segundo signo fíxoo Xesús cando volvía da Xudea para Galilea.