Capítulo 6

Multiplicación do pan e dos peixes

• ¹Despois disto foi Xesús á outra banda do mar de Galilea (ou de Tiberíades).
• ²Seguíao unha chea de xente, porque viran os sinais que facía nos enfermos.
• ³Subiu Xesús ao monte e sentou alí cos seus discípulos.
• ⁴Estaba a chegar a Pascua, a festa dos xudeus.
• ⁵Levantou a vista Xesús e, vendo vir tanta xente cara a el, díxolle a Felipe: ^__Onde imos mercar pan, para que coma esta xente?
• ⁶(Isto dicíao para tantealo, que el ben sabía xa o que ía facer).
• ⁷Respondeulle Felipe: ^__Nin medio ano de xornal chega para que cada un deles reciba un codelo.
• ⁸Un dos seus discípulos, André, o irmán de Simón Pedro, díxolle:
• ^9__Hai aquí un rapaz que ten cinco bolos de pan de cebada e dous peixes; pero que é iso para tantos?
• ¹⁰Xesús ordenou: ^__Facede sentar a xente! Había moita herba naquel sitio. E sentaron coma uns cinco mil homes.
• ¹¹Entón colleu Xesús os pans e, dando grazas, repartiu aos sentados canto quixeron e o mesmo os peixes.
• ¹²Cando se fartaron, díxolles aos seus discípulos: ^__Recollede os anacos sobrantes, para que non se estrague nada.
• ¹³Entón xuntáronos e encheron doce cestas cos anacos dos cinco bolos de pan de cebada, que lles sobraran aos que comeron.
• ¹⁴Ao veren aqueles homes o sinal que fixera, dicían: ^__Este si que é o profeta que había de vir ao mundo!
• ¹⁵Entón Xesús, decatándose de que o ían vir coller para o proclamar rei, retirouse outra vez ao monte el só.

Xesús camiña sobre o mar

• ¹⁶Como xa caera a tarde, baixaron os seus discípulos ao mar,
• ¹⁷e, montando nun bote, dirixíanse cara á outra beira, a Cafarnaúm. Xa era noite pecha e Xesús aínda non chegara onda eles.
• ¹⁸O mar empezouse a picar, porque ventaba rexo.
• ¹⁹Despois de levaren vogado unhas tres millas, viron a Xesús camiñando por riba do mar e, conforme se ía achegando ao bote, empezaron a coller medo.
• ²⁰Pero el díxolles: ^__Son eu, non teñades medo!
• ²¹Entón queríano facer subir ao bote, pero naquel instante o bote quedou varado no sitio onde ían.

O discurso do pan da vida

• ²²O día seguinte, a xente que quedara na outra banda do mar, decatouse de que alí non había máis ca un bote, e que Xesús non montara nel cos seus discípulos, senón que estes marcharan sos.
• ²³Nisto chegaron algúns botes de Tiberíades, de cerca do sitio onde comeran o pan despois de o Señor dar grazas a Deus.
• ²⁴Así que, en vendo a xente que Xesús non estaba alí, nin tampouco os seus discípulos, montaron nos botes e chegaron a Cafarnaúm buscando a Xesús.
• ²⁵Atopárono na outra banda do mar e dixéronlle: ^__Rabbí, cando chegaches aquí?
• ²⁶Xesús contestoulles: ^__Con toda verdade volo aseguro: buscádesme non porque vistes sinais, senón porque comestes pan ata vos fartar.
• ²⁷Traballade non polo pan que se acaba, senón polo que dura deica a vida eterna, o que vos dará o Fillo do Home: pois el é a quen o Pai Deus marcou co seu selo.
• ²⁸Eles preguntáronlle: ^__Que temos que facer para realizar as obras de Deus?
• ²⁹Respondeu Xesús: ^__Esta é a obra de Deus: que creades naquel que El mandou.
• ³⁰Replicáronlle: ^__Que sinal fas ti, para que véndoo creamos en ti? Que podes facer?
• ³¹Os nosos pais comeron o maná no deserto, conforme está escrito: Deulles a comer pan do ceo.
• ³²Entón díxolles Xesús: ^__Con toda verdade volo aseguro: non foi Moisés quen vos deu o pan do ceo; meu Pai é quen vos dá o verdadeiro pan do ceo,
• ³³pois o pan de Deus é o que baixa do ceo e dá vida ao mundo.
• ³⁴Dixéronlle entón: ^__Señor, dános sempre dese pan!
• ³⁵Xesús respondeulles: ^__Eu son o pan da vida: quen vén onda min, non pasará fame, e quen cre en min endexamais non terá sede.
• ³⁶Pero xa vos dixen que, aínda que vistes, non credes.
• ³⁷Todos os que o Pai me entregou, virán onda min; e a quen vén onda min, non o botarei fóra,
• ³⁸pois eu baixei do ceo non para facer a miña vontade, senón a vontade daquel que me mandou.
• ³⁹Esta é a vontade daquel que me mandou: que non perda a ningún dos que me entregou, senón que os resucite no derradeiro día.
• ⁴⁰Esta é, polo tanto, a vontade do meu Pai: que todo aquel que ve ao Fillo e cre nel, teña vida eterna, e eu resucitareino no derradeiro día.
• ⁴¹Entón os xudeus comezaron a murmurar del, porque dixera: “Eu son o pan que baixou do ceo”,
• ⁴²e dicían: ^__Non é este Xesús, o fillo de Xosé? Non lle coñecemos o pai e mais a nai? Como di, logo: “Eu baixei do ceo”?
• ⁴³Xesús respondeulles: ^__Non esteades aí a murmurar.
• ⁴⁴Ninguén pode vir onda min se non o trae o Pai que me mandou, e eu resucitareino no derradeiro día.
• ⁴⁵Está escrito nos Profetas: Todos serán ensinados por Deus. Todo aquel que escoita ao Pai e aprende, vén onda min.
• ⁴⁶Non porque vise ao Pai alguén, se non o que estaba onda Deus ese viu ao Pai.
• ⁴⁷Con toda verdade volo aseguro: quen cre, ten vida eterna.
• ⁴⁸Eu son o pan da vida.
• ⁴⁹Os vosos pais comeron o maná no deserto, pero morreron.
• ⁵⁰Este é o pan que baixa do ceo, para que quen coma del non morra.
• ⁵¹Eu son o pan vivo que baixou do ceo: se alguén come deste pan, vivirá para sempre; e o pan que eu darei, é a miña carne, para a vida do mundo.
• ⁵²Discutían entón entre eles os xudeus: ^__Como pode este darnos a comer a súa carne?
• ⁵³Díxolles entón Xesús: ^__Con toda verdade volo aseguro: se non comedes a carne do Fillo do Home e non bebedes o seu sangue, non teredes vida en vós.
• ⁵⁴Quen come a miña carne e bebe o meu sangue, ten vida eterna e eu resucitareino no derradeiro día.
• ⁵⁵Pois a miña carne é verdadeira comida e o meu sangue é verdadeira bebida.
• ⁵⁶Quen come a miña carne e bebe o meu sangue, permanece en min e eu nel.
• ⁵⁷Coma o Pai, que me mandou vive e eu vivo polo Pai, así tamén quen me coma vivirá por min.
• ⁵⁸Este é o pan que baixou do ceo: non como comeron os pais, que morreron, quen come este pan vivirá para sempre.
• ⁵⁹Dixo estas cousas ensinando na sinagoga, en Cafarnaúm.
• ⁶⁰Cando tal oíron, moitos dos seus discípulos dixeron: ^__Que dura é esta doutrina! Quen pode soportar tal cousa?
• ⁶¹Comprendendo Xesús que os seus discípulos murmuraban do asunto, díxolles: ^__Escandalízavos iso?
• ⁶²E logo se visedes o Fillo do Home subindo a onde estaba antes?
• ⁶³O espírito é quen dá vida, a carne non vale para nada: as palabras que eu vos falei, son espírito e son vida.
• ⁶⁴E, aínda así, hai algúns de vós que non cren. Pois ben sabía Xesús desde o principio quen eran os que non crían e mais quen o había de entregar.
• ⁶⁵E proseguiu: ^__Por iso téñovos dito que ninguén pode vir a min, se non llo concede o Pai.
• ⁶⁶Desde aquela, moitos dos seus discípulos botáronse para atrás, e xa non andaban con el.
• ⁶⁷Preguntoulles entón Xesús aos Doce: ^__E vós tamén vos queredes ir?
• ⁶⁸Respondeulle Simón Pedro: ^__Señor: e onda quen imos ir? Ti tes palabras de vida eterna,
• ⁶⁹e nós cremos e recoñecemos que ti es o Santo de Deus.
• ⁷⁰Xesús dixo aínda: ^__Non vos escollín eu aos Doce? E mais un de vós é un satán.
• ⁷¹(Falaba de Xudas, o de Simón o Iscariote, pois este, mesmo sendo un dos Doce, habíao de entregar).