Capítulo 15

O CONCILIO DE XERUSALÉN

A fe en Xesús e a Lei de Moisés

• ¹Algúns que baixaron desde Xudea ensinaban aos irmáns: se non vos circuncidades conforme á tradición de Moisés, non vos podedes salvar.
• ²Como se orixinou un desacordo e unha disputa non pequena de Paulo e Bernabé contra eles, acordaron que Paulo, Bernabé e algúns outros subisen a Xerusalén a tratar a cuestión cos apóstolos e os responsables.
• ³Así que a Igrexa deulles o preciso para a viaxe e eles atravesaron Fenicia e Samaria, relatando como se convertían os pagáns e alegrando así a todos os irmáns.

O concilio de Xerusalén: a cuestión da Lei

• ⁴Ao chegaren a Xerusalén, recibiunos a Igrexa, os apóstolos e os responsables e eles contaron todo o que Deus levaba feito con eles.
• ⁵Pero erguéronse algúns da seita dos fariseos, que creran, e dicían: ^__Cómpre circuncidalos e mandarlles cumprir a Lei de Moisés.
• ⁶Entón os apóstolos e os responsables xuntáronse para examinaren a cuestión.
• ⁷E, despois de moito discutiren, ergueuse Pedro e díxolles: ^__Irmáns, ben sabedes que desde os primeiros días me escolleu Deus de entre vós para que os pagáns oísen pola miña boca a palabra da Boa Nova e cresen.
• ⁸E Deus, que coñece os corazóns, testemuñou en favor deles, dándolles o Espírito Santo coma a nós.
• ⁹Non fixo ningunha discriminación entre eles e nós, pois purificou o seu corazón pola fe.
• ¹⁰Por que, logo, tentades a Deus, querendo cangar no pescozo dos discípulos un xugo que nin nosos pais nin nós fomos quen de aturar?
• ¹¹Non: nós cremos que nos salvamos pola graza do Señor Xesús e que eles se salvan igualiño ca nós.
• ¹²Toda a asemblea ficou en silencio e escoitaban como Bernabé e Paulo contaban todos os sinais e prodixios realizados por Deus entre os pagáns por medio deles.
• ¹³Cando calaron, falou Santiago, dicindo: ^__Irmáns, escoitádeme:
• ¹⁴Simeón contou como desde o principio Deus procurou entre os pagáns un pobo para si,
• ¹⁵e con isto cadran as palabras dos Profetas, conforme está escrito:
• ¹⁶Logo disto hei volver
• e reconstruirei a tenda caída de David,
• reedificarei as súas ruínas
• e poñereina en pé,
• ¹⁷para que o resto dos homes
• busquen ao Señor,
• así como todas as nacións
• que xa invocan o meu nome:
dío o Señor,
• ¹⁸que deu a coñecer estas cousas desde tempos antigos.
• ¹⁹Por iso coido que non se debe importunar aos que de entre os pagáns se converten a Deus;
• ²⁰chega con escribirlles que se absteñan das contaminacións dos ídolos, das unións deshonestas, das carnes afogadas e do sangue;
• ²¹pois Moisés ten desde tempos antigos predicadores en cada cidade e todos os sábados o lemos nas sinagogas.

Resolución do Concilio

• ²²Entón os apóstolos e os responsables, de acordo con toda a Igrexa, decidiron elixir algúns de entre eles e mandalos a Antioquía, xunto con Paulo e Bernabé: Xudas, chamado Barsabás, e Silas, homes que destacaban entre os irmáns.
• ²³E por medio deles mandaron esta carta: “Os irmáns apóstolos e responsables saúdan aos irmáns de orixe pagá, que están en Antioquía, Siria e Cilicia.
• ²⁴Somos sabedores de que algúns, saídos de aquí e a quen non demos mandato ningún, andan por aí desacougándovos coas súas palabras;
• ²⁵decidimos escoller uns delegados e mandárvolos, xunto cos nosos benqueridos Bernabé e Saulo,
• ²⁶que teñen dedicado a súa vida á causa de noso Señor Xesús Cristo.
• ²⁷Mandámosvos, logo, a Xudas e Silas, que vos dirán de palabra as mesmas cousas.
• ²⁸Porque decidimos, o Espírito Santo e mais nós, non impoñervos máis cargas ca as precisas:
• ²⁹absterse de carnes ofrecidas aos ídolos, do sangue, de animais afogados e da unión deshonesta. Faredes ben en gardarvos destas cousas. Saúde”.
• ³⁰Déronlles o encargo e baixaron a Antioquía, onde reuniron á xente e entregaron a carta;
• ³¹ao que a leron, alegráronse con aquel consolo.
• ³²Xudas e Silas, que eran profetas, con moitas palabras, animaban e fortalecían a fe dos irmáns.
• ³³Ao cabo dun tempo, os irmáns déronlles a paz de despedida, pois volvían onda quen os mandaron.
• ³⁵Paulo e Bernabé quedaron en Antioquía, ensinando e predicando con moitos outros a palabra do Señor.

EXPANSIÓN DA IGREXA POLO MUNDO GREGO

SEGUNDA VIAXE DE PAULO

Separación de Paulo e Bernabé. Segunda viaxe misioneira

• ³⁶De alí a uns días, díxolle Paulo a Bernabé: ^__Volvamos visitar os irmáns en todas as cidades nas que anunciamos a palabra do Señor, para vermos como lles vai.
• ³⁷Bernabé quería levar tamén a Xoán, o chamado Marcos,
• ³⁸pero Paulo coidaba que non o debían levar, porque se separara deles na Panfilia e non participara no traballo.
• ³⁹Alporizáronse a tal punto, que se apartaron un do outro: Bernabé colleu a Marcos con el, e embarcou para Chipre;
• ⁴⁰Paulo, pola súa banda, escolleu a Silas e, encomendado polos irmáns á graza do Señor, marchou
• ⁴¹atravesando Siria e Cilicia e animando ás comunidades.