Capítulo 22

Discurso de Paulo aos xudeus de Xerusalén

• ^1__Irmáns e pais, escoitade agora a miña defensa diante de vós.
• ²(Ao sentilo falarlles en hebreo, aínda gardaron máis silencio). Paulo continuou:
• ^3__Eu son xudeu, nado en Tarso da Cilicia, pero criado nesta cidade, instruído aos pés de Gamaliel en todo o rigor da Lei dos nosos pais, acérrimo defensor de Deus, coma vós agora.
• ⁴Eu perseguín a morte este Camiño, prendendo e metendo na cadea a homes e mulleres,
• ⁵tal como o poden atestar o Sumo Sacerdote e todo o Senado. De parte deles recibín cartas para os irmáns de Damasco e púxenme en camiño para traer presos a Xerusalén aos de alí, para castigalos.
• ⁶Pero sucedeu que cando ía de camiño, cerca de Damasco e polo mediodía, unha gran luz do ceo lostregou arredor de min.
• ⁷Caín ao chan e sentín unha voz que me dicía: “Saulo, Saulo, por que me persegues?”.
• ⁸Eu respondín: “Quen es, Señor?”. E díxome: “Eu son Xesús de Nazaré, a quen ti persegues”.
• ⁹Os que ían comigo tamén viron a luz, pero non sentiron a voz do que me falaba.
• ¹⁰Entón dixen: “Que debo facer, Señor?”. E o Señor díxome: “Érguete, vai a Damasco e alí diráseche todo o que se che pide que fagas”.
• ¹¹E, como non vía cousa por culpa da fogaxe daquela luz, cheguei a Damasco pola man dos meus compañeiros.
• ¹²Entón un tal Ananías, home devoto conforme a Lei, apreciado por todos os xudeus de alí,
• ¹³veume ver e, ao chegar onda min, díxome: “Saulo, irmán, recobra a vista!”; e naquel mesmo instante puiden velo.
• ¹⁴E díxome: “O Deus dos nosos pais destinoute para que coñeceses a súa vontade, para veres o Xusto e sentires a voz da súa boca;
• ¹⁵porque lle has ser testemuña diante de todos os homes do que viches e sentiches.
• ¹⁶E agora a que agardar? Érguete, recibe o bautismo e lávate dos teus pecados, invocando o seu nome”.
• ¹⁷Xa de volta a Xerusalén, aconteceume que un día, rezando no templo, tiven unha éxtase,
• ¹⁸e vino a El, que me dicía: “Sae axiña de Xerusalén, porque non recibirán o teu testemuño acerca de min”.
• ¹⁹Eu dixen: “Señor, eles ben saben que eu andaba polas sinagogas a prender e azoutar nos que crían en Ti,
• ²⁰e que cando foi derramado o sangue de Estevo, a túa testemuña, eu tamén estaba alí, dándoo por ben feito e gardando os mantos dos que o mataban”.
• ²¹Pero el contestoume: “Vai, que te hei de mandar lonxe, aos pagáns”.

Paulo no cuartel romano

• ²²Fórono escoitando ata chegar a estas palabras; pero entón deron en berrar: ^__Quita da terra a ese, que non merece vivir!
• ²³E como berraban, abaneaban os mantos e botaban po ao aire,
• ²⁴o tribuno mandou que metesen a Paulo no cuartel e ordenou que o interrogasen a vergalladas para dar sabido por que berraban así contra el.
• ²⁵Cando xa estaba ben atado polas correas, díxolle Paulo ao centurión que estaba alí: ^__E vós, podedes azoutar a un cidadán romano que non foi condenado?
• ²⁶Ao sentir isto, o centurión foille avisar ao tribuno: ^__Que vas facer? Ese home, disque é romano.
• ²⁷Foi entón o tribuno e díxolle: ^__Dime unha cousa: ti es romano? El respondeulle: ^__Son.
• ²⁸Engadiu o tribuno: ^__A min esa cidadanía custoume moitos cartos. Paulo replicoulle: ^__Pois eu nacín con ela.
• ²⁹En seguida marcharon os que o ían interrogar, e o tribuno, ao saber que era romano, colleu medo porque o tivera encadeado.

Paulo comparece diante das autoridades xudías

• ³⁰Para o outro día, querendo saber con certeza de que o acusaban os xudeus, desatouno, mandou reunir os xefes dos sacerdotes e todo o Sanedrín e, levando a Paulo, presentóullelo.