Capítulo 27

LEVAN A PAULO PRESO A ROMA

Camiño de Roma

• ¹Cando se decidiu que embarcásemos para Italia, confiaron a Paulo e outros presos a un centurión chamado Xulio, da cohorte Augusta.
• ²Embarcamos nunha nave de Adramitio, que estaba a punto de levantar áncora para as costas de Asia e saímos para o mar, levando connosco a Aristarco, macedonio de Tesalónica.
• ³Para o outro día chegamos a Sidón; e Xulio, tratando a Paulo con humanidade, permitiulle visitar os seus amigos e recibir atencións por parte deles.
• ⁴Desde alí saímos para o mar e navegamos ao abeiro de Chipre, porque os ventos eran contrarios;
• ⁵despois, atravesando os mares de Cilicia e da Panfilia, chegamos a Mira de Licia.
• ⁶Alí, o centurión atopou unha nave alexandrina, que se dirixía a Italia, e fíxonos subir a bordo.
• ⁷Durante moitos días navegamos lentamente, e con traballos chegamos fronte a Cnido; como o vento non nos era favorable, navegamos bolinando ao amparo de Creta por Salmona;
• ⁸logo de costeala con traballos, chegamos a un sitio chamado Bos-Portos, cerca da cidade de Lasea.
• ⁹Pasando bastante tempo e correndo perigo a navegación, pois xa pasara o tempo do xaxún, Paulo
• ¹⁰avisounos: ^__Amigos, paréceme que imos ter navegación perigosa e con mal para a carga e tamén para as nosas vidas.
• ¹¹Pero o centurión fiábase máis do piloto e do patrón do barco ca das palabras de Paulo;
• ¹²e, como o porto non era axeitado para invernar, a maioría foi do parecer de largar de alí e ver de chegar a Fenice, porto de Creta volto cara ao suroeste e o noroeste.
• ¹³E levantándose un ventiño livián do sur, coidaron poder realizar o seu proxecto. Levantaron a áncora e comezaron a costear Creta sempre cerca de terra.

Tempestade e naufraxio

• ¹⁴Aos poucos, por iso, levantouse da illa unha ventada chamada euraquilón
• ¹⁵e arrastrou o barco; como non podiamos facerlle fronte ao vento, deixámonos levar por el.
• ¹⁶Avanzando protexidos por unha pequena illa chamada Cauda, conseguimos con moitos traballos apoderarnos do bote;
• ¹⁷izado a bordo, botaron man de recursos de emerxencia, cinguindo a nave con cables; por medo de bater contra os baixos de Sirte, arriaron velas e deixáronse ir á deriva.
• ¹⁸Como o temporal nos abalaba con furia, ao outro día alixeiraron a carga;
• ¹⁹e ao terceiro guindaron no mar os aparellos coas súas propias mans.
• ²⁰Por moitos días non vimos sol nin estrelas e, como a tempestade non amainaba, iamos perdendo a esperanza de nos salvarmos.
• ²¹Levabamos moito tempo sen comer, cando Paulo, de pé no medio deles, díxolles: ^__Amigos, se me fixésedes caso, non saïamos daquela de Creta e aforrabamos agora este perigo e esta perda.
• ²²Pero agora pídovos que teñades azos, que ningún de vós vai perecer; só se perderá o barco;
• ²³esta noite presentóuseme un anxo do Deus a quen pertenzo e a quen sirvo,
• ²⁴dicindo: “Non temas, Paulo, tes que te presentar diante do César e Deus concedeuche a vida de todos os que navegan contigo”.
• ²⁵Polo tanto, ánimo!, que eu confío en Deus que sucederá como se me dixo.
• ²⁶Temos que ir dar nalgunha illa.
• ²⁷A décima cuarta noite de andarmos á deriva polo Adriático, no medio da noite, ventaron os mariñeiros que había terra cerca.
• ²⁸Botaron a sonda e eran vinte brazas; pouco despois, botárona de novo e xa eran quince.
• ²⁹Por medo de ir bater contra algúns cons, botaron catro áncoras por popa esperando con ansia pola chegada do día.
• ³⁰Os mariñeiros, co pretexto de iren botar as áncoras de proa, arriaban o bote ao mar, querendo fuxir da nave.
• ³¹Entón díxolles Paulo ao centurión e aos soldados: ^__Se eses homes non fican no barco, vós non vos poderedes salvar.
• ³²Daquela os soldados cortaron as amarras do bote e deixárono caer.
• ³³Paulo, conforme ía abrindo o día, ía animando a todos para que tomasen alimento, dicíndolles: ^__Con hoxe son catorce días que estades á expectativa, en xaxún, sen pasar bocado.
• ³⁴Recoméndovos que vos alimentedes: iso axudará á vosa salvación, pois ninguén de vós perderá un pelo da cabeza.
• ³⁵Dito isto, tomou pan, deu grazas a Deus diante de todos e partíndoo, comezou a comer.
• ³⁶Animáronse todos e tamén eles tomaban alimento.
• ³⁷Entre todos eramos no barco duascentas setenta e seis almas.
• ³⁸Logo de se fartaren, alixeiraron o barco, botando o trigo ao mar.
• ³⁹Cando se fixo día, non recoñeceron a terra. Só vían unha enseada cunha praia e decidiron varar alí a nave, se é que podían.
• ⁴⁰Soltaron as áncoras, que abandonaron no mar, e afrouxaron as amarras dos peltres que facían de temón; logo, izaron a vela de popa e puxeron proa á praia.
• ⁴¹Pero, indo bater nun baixo con mar por ambos os lados, encallaron o barco; a proa, ben chantada, non se movía, pero a popa foise desconxuntando coa forza das ondas.
• ⁴²Os soldados tomaron a decisión de matar os presos, para que non fuxise ningún a nadar.
• ⁴³Pero o centurión, querendo salvar a Paulo, impedíullelo e mandou que os que sabían nadar chegasen a terra, botándose a auga os primeiros;
• ⁴⁴e despois os restantes, uns en táboas e outros en restos do barco. Deste xeito, chegaron todos sans e salvos a terra.