Capítulo 28

Paulo cos navegantes na illa de Malta

• ¹Xa a salvo en terra, soubemos que a illa se chamaba Malta.
• ²Os nativos tratáronos cunha humanidade pouco corrente: acenderon un lume e acolléronnos a todos, pois chovía e ía frío.
• ³Paulo xuntara algúns guizos de leña secos, e, ao botalos no lume, unha víbora que fuxía da calor enroscóuselle na man.
• ⁴Cando os indíxenas viron o animal pendurado na man dicían entre eles: ^__Seguro que este home é un asasino: despois de se salvar do mar, a xustiza divina non o deixa vivir.
• ⁵Pero el botou o animal no lume e non sufriu mal ningún.
• ⁶Eles esperaban velo inchar ou caer morto de súpeto, pero logo de moito agardar, vendo que non lle pasaba nada novo, cambiaron de parecer e xa dicían que tiña que ser un deus.
• ⁷Nas proximidades de alí ^__por aquela parte^__ tiña unha propiedade o gobernador da illa, que se chamaba Publio, quen nos recibiu e nos hospedou amablemente durante tres días.
• ⁸Cadrou que o pai de Publio estaba encamado con febre e disentería. Paulo foino ver, rezou, impúxolle as mans e curou.
• ⁹A consecuencia disto, comezaron a vir tamén os outros enfermos que había na illa e quedaban curados.
• ¹⁰Eles, pola súa banda, enchéronnos de atencións e, cando decidimos partir, déronnos de todo.

Proseguen a viaxe a Roma

• ¹¹Tres meses despois embarcamos nun navío de Alexandría, que invernara na illa e que levaba a divisa dos Dióscuros.
• ¹²Atracamos en Siracusa, onde botamos tres días.
• ¹³Desde alí, costeando, chegamos a Rexio. Para o outro día levantouse o vento do sur e en dous días chegamos a Putéoli,
• ¹⁴onde atopamos irmáns que nos convidaron a pasar sete días con eles. E así chegamos a Roma.
• ¹⁵Os irmáns de alí, así que souberon de nós, viñéronnos recibir ata o Foro Apio e Tres Tabernas. Paulo, ao velos, deu grazas a Deus e animouse.

Paulo entrevístase cos xudeus de Roma

• ¹⁶Cando entramos en Roma, a Paulo autorizárono a ter domicilio particular, cun soldado que o vixiaba.
• ¹⁷Tres días despois, convocou os principais dos xudeus. Cando se reuniron, díxolles: ^__Irmáns, sen ter feito nada contra o pobo nin contra os costumes paternos, entregáronme preso aos romanos en Xerusalén.
• ¹⁸Estes, logo de me interrogaren, queríanme ceibar, porque non había nada en min que merecese a morte.
• ¹⁹Pero, como os xudeus se opuñan, vinme obrigado a apelar ao César, sen pretender acusar en nada ao meu pobo.
• ²⁰Por este motivo pedín vervos e falarvos, pois é pola esperanza de Israel que levo esta cadea.
• ²¹Eles dixéronlle: ^__Non recibimos de Xudea ningunha carta sobre ti e ningún dos teus irmáns que chegou nos falou mal de ti.
• ²²Pero si que nos gustaría sentir pola túa boca o que pensas, pois o que sabemos é que esa facción encontra oposición en todas as partes.
• ²³Citáronse para un día e viñérono ver á súa casa bastantes máis. El comezou a súa exposición e daba testemuño do Reino de Deus, tentando de os convencer de quen era Xesús, partindo da Lei de Moisés e dos Profetas, desde a mañá á noite.
• ²⁴Uns deixáronse convencer polo que dicía, pero outros non crían.
• ²⁵Estando en desacordo uns cos outros, comezaban a separarse cando Paulo engadiu esta palabra final: ^__Con razón díxolles o Espírito Santo a vosos pais, por medio do profeta Isaías,
• ²⁶dicindo:
• Vai e dille a ese pobo:
• escoitar escoitaredes,
• pero non comprenderedes,
• ollar ollaredes, pero non veredes;
• ²⁷porque está endurecido
• o corazón deste pobo;
• fixéronse duros de oído
• e pecharon os ollos:
• non fose que visen cos ollos,
• sentisen cos oídos,
• entendesen coa intelixencia
e se convertesen, para que eu os cure.
• ²⁸Sabede, logo, que esta salvación de Deus ofrécese aos pagáns, e eles si que escoitarán.

Actividade de Paulo en Roma

• ³⁰Paulo botou dous anos enteiros nunha casa alugada e recibía a todos os que o viñan visitar,
• ³¹predicando o Reino de Deus e ensinando o que se refire ao Señor Xesús Cristo, con audacia e sen impedimento ningún.