OS FEITOS DOS APÓSTOLOS - Capítulo 4
Capítulo 4
Pedro e Xoán diante das autoridades xudías
- 1Cando estaban a falarlle ao pobo, chegaron cabo deles os sacerdotes, o xefe da garda do templo e os saduceos,
- 2incomodados porque ensinaban ao pobo e anunciaban a resurrección dos mortos verificada en Xesús.
- 3Botaron man deles e metéronos na prisión ata o outro día, porque xa era tarde.
- 4Non obstante, moitos dos que sentiron a palabra, creron; só o número dos homes subiu a uns cinco mil.
- 5Ao outro día xuntáronse en Xerusalén os xefes dos sacerdotes, os anciáns e os mestres da Lei,
- 6así coma o gran sacerdote Anás, e Caifás, Xoán, Alexandre e todos os que eran de nobreza sacerdotal.
- 7Trouxeron aos apóstolos diante deles e preguntáronlles:
__Con que poder ou en nome de quen fixestes isto?
- 8Entón Pedro, cheo do Espírito Santo, díxolles:
__Xefes do pobo e anciáns,
- 9xa que nos demandades polo favor feito a un enfermo e sobre o xeito como se curou,
- 10sabede todos vós e sáibao o pobo de Israel que é no nome de Xesús Cristo de Nazaré, a quen vós crucificastes e Deus resucitou de entre os mortos: por el está este home en pé e san diante de vós.
- 11El é a pedra que refugastes vós, os construtores, e que se converteu en pedra esquinal.
- 12En ningún outro hai salvación, porque non hai ningún outro nome baixo do ceo, dado aos homes, no que nos poidamos salvar.
- 13Ao veren a ousadía con que falaban Pedro e Xoán, sendo como eran xente do pobo e homes sen cultura; e comprendendo que eran os que estiveran con Xesús, quedaban admirados.
- 14E vendo onda eles o home que quedara curado, non podían contradicilos en nada.
- 15Mandáronos saír para fóra do consello e conferenciaron entre si,
- 16dicindo: que imos facer con estes homes? Toda Xerusalén sabe que fixeron un milagre clarísimo, e non o podemos negar.
- 17Pero, para que non corra máis entre a xente, ameacémolos, e que en adiante non falen máis a ninguén nese nome.
- 18Chamáronos e prohibíronlles que baixo ningún pretexto falasen nin ensinasen no nome de Xesús.
- 19Pero Pedro e Xoán respondéronlles:
__Xulgade por vós mesmos se está ben diante de Deus obedecervos a vós antes ca a El,
- 20porque non podemos deixar de falar do que temos visto e sentido.
- 21Por iso, logo de os ameazaren novamente, deixáronos ir, non vendo a maneira de os castigaren por causa do pobo, xa que todo o mundo glorificaba a Deus polo que sucedera,
- 22pois o home milagrosamente curado tiña máis de corenta anos.
Oración da comunidade e baixada do Espírito Santo
- 23Unha vez libres, foron onda os seus e contáronlles todo canto lles dixeran os xefes dos sacerdotes e os anciáns.
- 24Cando tal sentiron, todos á vez elevaron a voz cara a Deus e dixeron:
__Señor, ti fixeches o ceo, a terra, o mar e canto neles hai.
- 25Ti dixeches, polo Espírito Santo, por boca do noso pai David, o teu servo:
- Por que se levantan as nacións
- e os pobos cavilan parvadas?
- 26Aviñéronse os reis da terra
- e os xefes aliáronse
contra o Señor e contra o seu Cristo.
- 27Porque a verdade é que nesta cidade se xuntaron contra o teu santo servo Xesús, a quen ti unxiches, Herodes e Poncio Pilato, cos pagáns e co pobo de Israel,
- 28para faceren o que a túa man e a túa sabedoría tiñan disposto que sucedese.
- 29E agora, Señor, olla para as súas ameazas e concédelles aos teus servidores proclamar con toda ousadía a túa palabra.
- 30Estende a túa man para que se fagan curacións, sinais e prodixios polo nome do teu santo servo Xesús.
- 31Cando remataron de rezar, abalou o sitio onde estaban reunidos; todos quedaron cheos do Espírito Santo e anunciaban afoutos a palabra de Deus.
Vida da primeira comunidade cristiá
- 32A comunidade dos crentes tiña un só corazón e unha soa alma, e ninguén consideraba coma seu o que posuía, senón que todas as cousas eran comúns.
- 33Os apóstolos, con gran poder, daban testemuño da resurrección do Señor Xesús, e todos eles eran ben considerados.
- 34Non había entre eles ningún necesitado, porque todos os que tiñan bens ou casas vendíanos, levaban os cartos e depositábanos aos pés dos apóstolos,
- 35que repartían a cadaquén segundo precisaba.
- 36Así, Xosé, chamado polos apóstolos Bernabé (que quere dicir fillo da consolación), levita, natural de Chipre,
- 37tiña un campo, vendeuno, levou os cartos e depositounos aos pés dos apóstolos.