Capítulo 4

Pedro e Xoán diante das autoridades xudías

• ¹Cando estaban a falarlle ao pobo, chegaron cabo deles os sacerdotes, o xefe da garda do templo e os saduceos,
• ²incomodados porque ensinaban ao pobo e anunciaban a resurrección dos mortos verificada en Xesús.
• ³Botaron man deles e metéronos na prisión ata o outro día, porque xa era tarde.
• ⁴Non obstante, moitos dos que sentiron a palabra, creron; só o número dos homes subiu a uns cinco mil.
• ⁵Ao outro día xuntáronse en Xerusalén os xefes dos sacerdotes, os anciáns e os mestres da Lei,
• ⁶así coma o gran sacerdote Anás, e Caifás, Xoán, Alexandre e todos os que eran de nobreza sacerdotal.
• ⁷Trouxeron aos apóstolos diante deles e preguntáronlles: ^__Con que poder ou en nome de quen fixestes isto?
• ⁸Entón Pedro, cheo do Espírito Santo, díxolles: ^__Xefes do pobo e anciáns,
• ⁹xa que nos demandades polo favor feito a un enfermo e sobre o xeito como se curou,
• ¹⁰sabede todos vós e sáibao o pobo de Israel que é no nome de Xesús Cristo de Nazaré, a quen vós crucificastes e Deus resucitou de entre os mortos: por el está este home en pé e san diante de vós.
• ¹¹El é a pedra que refugastes vós, os construtores, e que se converteu en pedra esquinal.
• ¹²En ningún outro hai salvación, porque non hai ningún outro nome baixo do ceo, dado aos homes, no que nos poidamos salvar.
• ¹³Ao veren a ousadía con que falaban Pedro e Xoán, sendo como eran xente do pobo e homes sen cultura; e comprendendo que eran os que estiveran con Xesús, quedaban admirados.
• ¹⁴E vendo onda eles o home que quedara curado, non podían contradicilos en nada.
• ¹⁵Mandáronos saír para fóra do consello e conferenciaron entre si,
• ¹⁶dicindo: que imos facer con estes homes? Toda Xerusalén sabe que fixeron un milagre clarísimo, e non o podemos negar.
• ¹⁷Pero, para que non corra máis entre a xente, ameacémolos, e que en adiante non falen máis a ninguén nese nome.
• ¹⁸Chamáronos e prohibíronlles que baixo ningún pretexto falasen nin ensinasen no nome de Xesús.
• ¹⁹Pero Pedro e Xoán respondéronlles: ^__Xulgade por vós mesmos se está ben diante de Deus obedecervos a vós antes ca a El,
• ²⁰porque non podemos deixar de falar do que temos visto e sentido.
• ²¹Por iso, logo de os ameazaren novamente, deixáronos ir, non vendo a maneira de os castigaren por causa do pobo, xa que todo o mundo glorificaba a Deus polo que sucedera,
• ²²pois o home milagrosamente curado tiña máis de corenta anos.

Oración da comunidade e baixada do Espírito Santo

• ²³Unha vez libres, foron onda os seus e contáronlles todo canto lles dixeran os xefes dos sacerdotes e os anciáns.
• ²⁴Cando tal sentiron, todos á vez elevaron a voz cara a Deus e dixeron: ^__Señor, ti fixeches o ceo, a terra, o mar e canto neles hai.
• ²⁵Ti dixeches, polo Espírito Santo, por boca do noso pai David, o teu servo:
• Por que se levantan as nacións
• e os pobos cavilan parvadas?
• ²⁶Aviñéronse os reis da terra
• e os xefes aliáronse
contra o Señor e contra o seu Cristo.
• ²⁷Porque a verdade é que nesta cidade se xuntaron contra o teu santo servo Xesús, a quen ti unxiches, Herodes e Poncio Pilato, cos pagáns e co pobo de Israel,
• ²⁸para faceren o que a túa man e a túa sabedoría tiñan disposto que sucedese.
• ²⁹E agora, Señor, olla para as súas ameazas e concédelles aos teus servidores proclamar con toda ousadía a túa palabra.
• ³⁰Estende a túa man para que se fagan curacións, sinais e prodixios polo nome do teu santo servo Xesús.
• ³¹Cando remataron de rezar, abalou o sitio onde estaban reunidos; todos quedaron cheos do Espírito Santo e anunciaban afoutos a palabra de Deus.

Vida da primeira comunidade cristiá

• ³²A comunidade dos crentes tiña un só corazón e unha soa alma, e ninguén consideraba coma seu o que posuía, senón que todas as cousas eran comúns.
• ³³Os apóstolos, con gran poder, daban testemuño da resurrección do Señor Xesús, e todos eles eran ben considerados.
• ³⁴Non había entre eles ningún necesitado, porque todos os que tiñan bens ou casas vendíanos, levaban os cartos e depositábanos aos pés dos apóstolos,
• ³⁵que repartían a cadaquén segundo precisaba.
• ³⁶Así, Xosé, chamado polos apóstolos Bernabé (que quere dicir fillo da consolación), levita, natural de Chipre,
• ³⁷tiña un campo, vendeuno, levou os cartos e depositounos aos pés dos apóstolos.