Capítulo 7

Discurso e testemuño de Estevo

• ¹Daquela o xefe dos sacerdotes preguntoulle: ^__Son así as cousas?
• ²El respondeu: ^__Irmáns e pais, escoitade: O Deus da gloria aparecéuselle ao noso pai Abraham cando estaba na Mesopotamia, antes de se establecer en Harán,
• ³e díxolle: Sae da túa terra e de onda os teus, e ven á terra que che indicarei.
• ⁴Entón, saíu da terra dos caldeos, habitou en Harán e de alí, logo que finou seu pai, trasladouno Deus a esta terra na que vivides vós agora.
• ⁵E non lle deu nela herdanza ningunha, nin sequera un pé de terreo, mais prometeulle que lla daría en propiedade, e despois del á súa descendencia, aínda que non tiña fillos.
• ⁶E faloulle Deus: A túa descendencia será peregrina en terra allea e hana escravizar e maltratar durante catrocentos anos;
• ⁷pero eu xulgarei á nación a quen sirvan como escravos, dixo Deus, e logo disto sairán e adoraranme neste sitio.
• ⁸E deulle a alianza da circuncisión e así, ao lle nacer Isaac, circuncidouno ao oitavo día; e Isaac a Xacob, e Xacob, aos doce patriarcas.
• ⁹Os patriarcas, envexosos de Xosé, vendérono con destino a Exipto. Pero Deus estaba con el,
• ¹⁰librouno de todos os seus traballos, e deulle graza e sabedoría diante do faraón, rei de Exipto, que o constituíu gobernador do Exipto e de toda a súa casa.
• ¹¹Veu despois unha fame tan negra e tanta miseria sobre todo o Exipto e Canaán, que nosos pais non achaban alimentos.
• ¹²Cando Xacob sentiu dicir que había trigo en Exipto, mandou alí a nosos pais por primeira vez.
• ¹³A segunda vez, Xosé deuse a coñecer aos seus irmáns, e o faraón soubo a súa orixe.
• ¹⁴Entón Xosé mandou chamar a seu pai Xacob e a todos os seus parentes, en total setenta e cinco persoas;
• ¹⁵e Xacob baixou a Exipto. Morreu el e mais os nosos pais,
• ¹⁶e leváronos a Xequem e puxéronos na sepultura que Abraham comprara con prata aos fillos de Hamor, en Xequem.
• ¹⁷A medida que se achegaba o tempo da promesa que Deus lle fixera a Abraham, o pobo medrou e inzou en Exipto,
• ¹⁸ata que subiu ao trono de Exipto outro rei, que non coñecía a Xosé.
• ¹⁹Obrando de xeito arteiro contra a nosa xente, maltratou a nosos pais, facéndolles abandonar aos seus picariños, para que non vivisen.
• ²⁰Nese tempo naceu Moisés, que atopou graza diante de Deus. Criárono durante tres meses na casa do pai;
• ²¹e, cando o abandonaron, recolleuno a filla do faraón e criouno coma se fose fillo dela.
• ²²Moisés educouse en toda a ciencia dos exipcios, e era poderoso en palabras e mais en obras.
• ²³Cando ía nos corenta anos, veulle o desexo de visitar os seus irmáns, os israelitas.
• ²⁴Vendo a un que estaban maltratando, tomou a súa defensa, matou ao exipcio, e vingou ao oprimido.
• ²⁵Coidaba el que seus irmáns entenderían que pola súa man Deus lles ofrecía a salvación; pero non entenderon.
• ²⁶Para o outro día presentouse cando uns estaban a berrar e tratou de os poñer a ben, dicíndolles: “Sodes irmáns! Por que pelexades un co outro?”.
• ²⁷Pero o que ofendía ao seu próximo, refugouno dicindo: “Quen te nomeou a ti xefe e xuíz noso?
• ²⁸Quéresme matar a min, como mataches onte ao exipcio?”.
• ²⁹Cando tal sentiu, escapou e viviu coma estranxeiro na terra de Madián, onde tivo dous fillos.
• ³⁰Logo de corenta anos, aparecéuselle un anxo no deserto do monte Sinaí, na lapa do lume dunha silveira.
• ³¹Moisés, vendo isto, ficou admirado coa aparición. Ao se achegar para ver, sentiuse a voz do Señor:
• ³²Eu son o Deus de teus pais, o Deus de Abraham, de Isaac, e de Xacob. Pero Moisés, arrepiado, non ousaba mirar.
• ³³E díxolle o Señor: Tira o calzado dos teus pés, porque o lugar onde estás é terra santa;
• ³⁴vin a aflición do meu pobo en Exipto, escoitei os seus laios e baixei para liberalos. Ven logo aquí, que te vou mandar a Exipto.
• ³⁵A este Moisés, de quen renegaran, dicindo “quen te constituíu xefe e xuíz?”, foi a quen Deus mandou como xefe e liberador pola man do anxo, que se lle aparecera na silveira.
• ³⁶Foi el quen os fixo saír, obrando prodixios e sinais na terra de Exipto, no mar Vermello e no deserto, durante corenta anos.
• ³⁷Foi este Moisés quen lles dixo aos fillos de Israel: Deus fará xurdir un profeta coma min de entre os vosos irmáns.
• ³⁸Foi el quen na asemblea do deserto estivo como mediador entre o anxo que lle falaba no monte Sinaí e os nosos pais; el foi quen recibiu palabras de vida para nolas transmitir.
• ³⁹Foi el a quen nosos pais non quixeron obedecer, senón que o refugaron e no seu corazón volvéronse a Exipto,
• ⁴⁰ dicíndolle a Aharón: Fainos deuses que vaian diante de nós, pois non sabemos que foi deste Moisés, que nos quitou da terra de Exipto.
• ⁴¹E naqueles días fabricaran un becerro, ofreceran un sacrificio ao ídolo, e festexaran a obra das súas mans.
• ⁴²Pero Deus volveulles as costas, e entregounos ao culto dos astros, como está escrito no libro dos profetas: Seica me ofrecestes vítimas e sacrificios durante corenta anos no deserto, casa de Israel?
• ⁴³Levastes a tenda de Molok e a estrela do deus Refán (imaxes que vós fixestes), para adoralas. Pois eu deportareivos alén de Babilonia!
• ⁴⁴Os nosos pais tiñan no deserto a tenda da Alianza, como ordenara aquel que lle dixo a Moisés que a fixese conforme ao modelo que vira.
• ⁴⁵Os nosos pais recibírona en herdanza e, con Xosué á fronte, introducírona na terra dos pagáns, que Deus expulsou diante deles. Así foi ata os días de David,
• ⁴⁶que achou graza diante de Deus e que lle pediu permiso para lle facer unha morada ao Deus de Xacob.
• ⁴⁷Con todo, foi Salomón quen lla construíu.
• ⁴⁸Anque o Altísimo non habita en edificios feitos por mans de home; como di o profeta:
• ⁴⁹O ceo é o meu trono
• e a terra o estrado dos meus pés:
• que casa me construiredes, di o Señor,
• ou que sitio para o meu repouso?
• ⁵⁰Non foi a miña man a que fixo todo iso?
• ⁵¹Duros de testa e incircuncisos de corazón e oídos! Vós sempre resistides ao Espírito Santo! Sodes coma vosos pais.
• ⁵²A que profeta non perseguiron vosos pais? Mataron aos que anunciaron por adiantado a vinda do Xusto, do que vós agora vos fixestes traidores e asasinos:
• ⁵³vós que recibistes a Lei por mandado dos anxos e non a gardastes!

Martirio de Estevo

• ⁵⁴Ao sentiren isto, adoecían e renxían os dentes contra Estevo.
• ⁵⁵Pero el, cheo do Espírito Santo e cos ollos cravados no ceo, viu a gloria de Deus e a Xesús de pé á dereita de Deus,
• ⁵⁶e dixo: ^__Ollade, vexo o ceo aberto e o Fillo do Home, de pé, á dereita de Deus.
• ⁵⁷Entón romperon a berrar, taparon os oídos, e todos á xunta arremeteron contra el;
• ⁵⁸quitárono fóra da cidade e comezaron a apedralo. As testemuñas deixaron os seus vestidos aos pés dun mozo chamado Saulo.
• ⁵⁹Apedraban a Estevo, que invocaba así: ^__Señor Xesús, recibe o meu espírito!
• ⁶⁰E posto de xeonllos, berrou con voz forte: ^__Señor, non lles teñas en conta este pecado! Dito isto, adormeceu para sempre.