Capítulo 9

Conversión de Saulo

• ¹Saulo, respirando aínda ameazas e morte contra os discípulos do Señor, presentouse ao Sumo Sacerdote
• ²e pediulle cartas para as sinagogas de Damasco, a fin de que, se encontraba algúns que fosen deste novo camiño, tanto homes coma mulleres, os puidese levar presos a Xerusalén.
• ³De camiño, cerca xa de Damasco, aconteceu que, de súpeto, unha luz do ceo o envolveu co seu fulgor.
• ⁴Caeu no chan e sentiu unha voz que lle dicía: ^__Xaúl, Xaúl, por que me persegues?
• ⁵El preguntou: ^__Quen es ti, Señor? Contestoulle: ^__Eu son Xesús a quen ti persegues.
• ⁶Pero érguete, entra na cidade, e xa se che dirá o que tes que facer.
• ⁷Os compañeiros de viaxe quedaron parados, estupefactos: sentían a voz, mais non vían a ninguén.
• ⁸Saulo ergueuse do chan, pero, malia ter os ollos abertos, non vía nadiña. Levárono pola man e introducírono en Damasco.
• ⁹Alí botou tres días sen ver, sen comer e sen beber.
• ¹⁰Había en Damasco un discípulo, chamado Ananías, e o Señor díxolle nunha visión: ^__Ananías! El respondeu: ^__Aquí estou, Señor! O Señor volveulle falar:
• ^11__Vai á rúa Dereita, e procura na casa de Xudas a un home chamado Saulo de Tarso, que está orando.
• ¹²(En visión, viu Saulo a un home chamado Ananías entrar e impoñerlle as mans para que recobrase a vista).
• ¹³Ananías respondeu: ^__Señor, teño oído falar moito dese home e do mal que lles ten feito aos teus santos en Xerusalén.
• ¹⁴E aquí ten poderes dos xefes dos sacerdotes, para prender a todos os que invocan o teu nome.
• ¹⁵Pero o Señor díxolle: ^__Vai, que ese home é un instrumento escollido por min, para levar o meu nome diante dos pagáns, dos seus reis e mais dos israelitas.
• ¹⁶Heille mostrar o que ten que sufrir polo meu nome!
• ¹⁷Entón Ananías, poñéndose en camiño, entrou na casa, e impoñéndolle as mans, díxolle: ^__Irmán Saulo, mándame o Señor Xesús –que se che apareceu no camiño polo que viñas–, para que recobres a vista e te enchas do Espírito Santo.
• ¹⁸No instante, quitáronselle dos ollos coma unhas escamas e recuperou a vista; ergueuse, e bautizouse.
• ¹⁹Despois comeu e volvéronlle as forzas.

Saulo en Damasco

Pasou algúns días cos discípulos de Damasco,
• ²⁰e axiña comezou a predicar a Xesús nas sinagogas, proclamando que era o Fillo de Deus.
• ²¹Todos os que o sentían ficaban pasmados e dicían: ^__Pero non é este o que en Xerusalén fixo estragos entre os que invocan ese Nome, e viñera aquí para os levar presos diante dos sumos sacerdotes?
• ²²Pero Saulo con máis ánimos confundía aos xudeus de Damasco, demostrando que Xesús era o Mesías.
• ²³Logo de bastantes días, os xudeus ordenaron de o matar,
• ²⁴mais Saulo chegou a saber o que andaban argallando. Día e noite vixiaban as portas da cidade, para lle daren morte.
• ²⁵Pero algúns dos seus discípulos collérono de noite e descolgárono pola muralla, metido nun cesto.

Saulo en Xerusalén e en Tarso

• ²⁶Chegado a Xerusalén, procuraba xuntarse cos discípulos; pero todos lle tiñan medo, non crendo que fose discípulo de verdade.
• ²⁷Pero Bernabé, colleuno consigo e levouno onda os apóstolos. Saulo contoulles que vira o Señor no camiño, que lle falara e que en Damasco predicara publicamente no nome de Xesús.
• ²⁸Conviviu con eles en Xerusalén, predicando con ousadía no nome do Señor.
• ²⁹Falaba e discutía tamén cos helenistas, pero estes queríano matar.
• ³⁰Ao sabelo, os irmáns levárono para Cesarea e fixérono seguir a Tarso.

A Igrexa medra en toda Palestina

• ³¹Daquela, a Igrexa tiña paz en toda a Xudea, Galilea e mais Samaria. Crecía coma un edificio, progresaba na fidelidade ao Señor e coa asistencia do Espírito Santo ía aumentando en número.

Pedro visita as Igrexas: curación dun paralítico

• ³²Pedro, que as percorría todas, baixou visitar os santos que vivían en Lida.
• ³³Encontrou alá un tal Eneas, que xacía paralítico nun catre desde había oito anos.
• ³⁴Díxolle Pedro: ^__Eneas: Xesús Cristo vaite curar. Érguete e fai ti mesmo o teu leito! E axiña se puxo en pé.
• ³⁵Todos os habitantes de Lida e de Sarón vírono e convertéronse ao Señor.

Pedro devólvelle a vida a Tabita

• ³⁶Había en Iope unha discípula de nome Tabita (que traducido quere dicir “Gacela”), chea de boas obras e de caridades.
• ³⁷Por aqueles días enfermou e morreu. Despois de a lavaren, puxérona no cuarto de arriba.
• ³⁸Como Lida está cerca de Iope, sentindo dicir os discípulos que Pedro estaba alí, mandáronlle dous homes con este recado: “Non tardes en achegarte aquí!”.
• ³⁹Pedro foi con eles. Cando chegou levárono á sala de arriba onde se lle presentaron chorando todas as viúvas, amosándolle as túnicas e os mantos que facía a Gacela cando estaba con elas.
• ⁴⁰Pedro entón, mandou saír a xente toda, púxose de xeonllos e orou; despois volveuse ao cadáver e dixo: ^__Tabita, érguete! Ela abriu os ollos e, ao ver a Pedro, incorporouse.
• ⁴¹Pedro colleuna pola man, levantouna e, chamando os santos e as viúvas, presentóullela viva.
• ⁴²Isto sóubose en toda a cidade de Iope e moitos creron no Señor.
• ⁴³Pedro, ficou bastantes días en Iope, na casa dun curtidor chamado Simón.