CARTA AOS ROMANOS

Capítulo 13

¹Sométase toda persoa ás autoridades constituídas. Pois non hai autoridade senón por disposición de Deus; e as que existen, instituíunas Deus.
²De xeito que quen se opón á autoridade oponse á disposición de Deus; e os que se opoñen buscan o propio castigo.
³A autoridade non pon medo cando se obra ben, senón cando se obra mal. Queres vivir sen medo á autoridade? Fai o ben, e terás a súa gabanza.
⁴Pois ela é para ti servidora de Deus para o ben. Mais se fas o mal, tenlle medo, porque non en balde leva a espada: ela é servidora de Deus, vingadora da súa ira contra o que practica o mal.
⁵Así, cómpre obedecer non só por medo ao castigo, senón por deber de conciencia.
⁶Por iso mesmo pagades os tributos, pois son funcionarios de Deus, decote dedicados a este oficio.
⁷Dádelle a cada un o que lle é debido: tributo, imposto, respecto ou honor, segundo o caso.

⁸A ninguén lle debades nada, fóra de amarvos uns a outros, xa que o que ama o próximo, ten cumprida a Lei.
⁹Porque o non adulterarás, non matarás, non roubarás, non cobizarás e todos os outros mandamentos, resúmense nestas palabras: amarás o teu próximo coma a ti mesmo.
¹⁰Quen ama o seu próximo non lle fai mal. Verdadeiramente, o amor é o pleno cumprimento da Lei.

¹¹E con máis razón sabendo o tempo no que vivimos: xa é hora de que espertedes do sono, pois agora a salvación xa está mais cerca de nós que cando empezamos a crer.
¹²A noite vai andada, e o día está a chegar: rexeitemos as obras das tebras e vistamos as armas da luz.
¹³Coma en pleno día camiñemos decentemente, nada de lupandas nin borracheiras, nada de obscenidades nin libertinaxe, nada de liortas nin envexas.
¹⁴En lugar diso vestídevos do Señor Xesús Cristo, e non lles fagades caso aos baixos apetitos.