Capítulo 3

Obxeccións

• ¹Cal é, logo, a vantaxe do xudeu? Para que vale a circuncisión?
• ²Moita, en todos os sentidos. En primeiro lugar porque se lle confiaron as palabras de Deus.
• ³Que importa que algúns non cresen? Ou é que a incredulidade deles vai anular a fidelidade de Deus?
• ⁴De ningunha maneira. Quede ben claro que Deus é veraz, e que todo home é mentireiro, como está escrito:

Os teus argumentos amosarán a túa inocencia e no xuízo sairás vencedor.

• ⁵Pero se a nosa inxustiza fai salientar a xustiza de Deus, que diremos? Falando ao xeito humano: non será inxusto Deus, descargando a súa ira?
• ⁶De ningunha maneira. Se así fose, como vai xulgar Deus o mundo?
• ⁷Xa, pero se, por contraste coa nosa mentira, a verdade de Deus queda destacada para a gloria súa, por que por riba se me condena como pecador?
• ⁸E por que non dicir xa (como algúns con calumnia din que dicimos nós): “Fagamos o mal para que resulte o ben?”. Esa xente merece a condenación.
• ⁹En resumidas contas, temos algunha vantaxe? En definitiva, ningunha, pois acabamos de deixar convictos tanto aos xudeus coma aos gregos, de estaren todos baixo o pecado.
• ¹⁰Como está escrito:
• Non hai nin sequera un xusto,
• ¹¹non hai nin un ben asisado,
• nin un que busque a Deus.
• ¹²Todos se extraviaron, xuntamente se perderon;
• non hai quen faga o ben,
• non hai nin un.
• ¹³Sartego aberto é a súa gorxa,
• coas súas linguas tecen dolos,
• veleno de víbora hai nos seus beizos.
• ¹⁴A súa boca está chea de maldición e amargura.
• ¹⁵Lixeiros son os seus pés para verter sangue,
• ¹⁶sufrimento e miseria deixan nos seus camiños,
• ¹⁷non atoparon camiño de paz.
• ¹⁸O temor de Deus non existe para eles.
• ¹⁹Ora ben, sabemos que canto se di na Lei refírese aos que están baixo a Lei: para que toda boca quede pechada, e todo o mundo quede convicto ante Deus.
• ²⁰Porque ninguén se poderá xustificar ante El polas obras da Lei, xa que a Lei só serve para dar conciencia do pecado.

A xustificación só vén pola fe

• ²¹Mais agora, con total independencia da Lei, manifestouse a xustiza de Deus, a que atestaran a Lei e mais os Profetas.
• ²²Esta é a xustiza de Deus por medio da fe en Xesús Cristo, para todos os que cren. Porque non hai distinción ningunha:
• ²³todos pecaron, e carecen da gloria de Deus.
• ²⁴Pero todos quedan xustificados, sen o mereceren, pola súa graza, mediante a redención que se realizou en Cristo Xesús.
• ²⁵Pois Deus púxoo a El como propiciatorio no que, pola fe, se expían os pecados mediante o seu sangue. Así mostra que era xusto cando deixaba sen castigo os pecados cometidos antes,
• ²⁶no tempo da paciencia de Deus, ao demostrar agora a súa xustiza no tempo presente; de xeito que se vexa que El é xusto e que xustifica a quen ten fe en Xesús.
• ²⁷Onde está, logo, o orgullo? Quedou eliminado. Por que Lei? ¿Pola das obras? Non; pola lei da fe.
• ²⁸Pois afirmamos que o home é xustificado pola fe, con independencia das obras da Lei.
• ²⁹Ou é que Deus é Deus dos xudeus soamente? Non o é tamén dos xentís? Certo, tamén dos xentís.
• ³⁰Porque hai un só Deus, que xustificará a ambos: aos circuncisos pola fe, e aos incircuncisos tamén pola fe.
• ³¹Logo coa fe derrogamos a Lei? De ningunha maneira, máis ben a confirmamos.