Capítulo 4

O exemplo de Abraham

• ¹Que diremos, entón, que conseguiu Abraham, o proxenitor da nosa estirpe?
• ²Porque, se Abraham foi xustificado polas obras, ten razón de se gabar. Si, pero non diante de Deus. 3Porque, que di a Escritura?: Fiouse Abraham en Deus e iso valeulle a xustificación.
• ⁴Ao traballador non se lle conta o xornal como regalo, senón como algo debido.
• ⁵En troques, ao que non traballa, pero que se fía daquel que xustifica ao impío, a súa fe válelle para xustificación.
• ⁶Xa David declara ditoso o home a quen Deus lle concede a xustiza sen as obras:
• ⁷Benia aqueles a quen se lles perdoaron as súas iniquidades,
• aos que lles enterraron os seus pecados.
• ⁸Benia o home a quen o Señor
• non lle ten en conta o pecado.
• ⁹Ora ben, esta benaventuranza tócalles só aos circuncisos ou tócalles tamén aos incircuncisos? Pois dicimos: A Abraham a fe valeu a xustificación.
• ¹⁰Pero, como lle valeu? Estando na circuncisión ou na incircuncisión? Non na circuncisión, senón na incircuncisión.
• ¹¹E recibiu o sinal da circuncisión como marca da xustificación que recibira pola fe, estando aínda na incircuncisión. Desa maneira chegou a ser pai de todos os crentes incircuncisos, para que se lles conte como xustificación;
• ¹²e pai tamén daqueles circuncisos que non só están circuncidados, senón que ademais seguen as pegadas da fe que o noso pai Abraham tivo antes de se circuncidar.

A promesa cúmprese por medio da fe

• ¹³Pois a promesa a Abraham ou á súa liñaxe, de que el herdaría o mundo, non se lle fixo pola Lei, senón pola xustificación da fe.
• ¹⁴Xa que se fosen herdeiros pola Lei, a fe quedaría baleira e a promesa non se cumpriría:
• ¹⁵porque a Lei o que fai é traer a ira, dado que onde non hai Lei, tampouco hai infracción.
• ¹⁶Por iso a promesa depende da fe, para que sexa por graza, e así se manteña firme para toda a liñaxe: non só para o que nace na Lei, senón tamén para o que nace pola fe de Abraham,
• ¹⁷conforme está escrito: púxente como pai de moitas nacións, el é pai de todos nós ante o Deus en quen el creu, o que fai vivir os mortos e que chama á existencia mesmo ás cousas que non existen.
• ¹⁸Contra toda esperanza el creu na esperanza de ser pai de moitas nacións, como se lle dixera: así será a túa liñaxe.
• ¹⁹E non abalou na fe, aínda que ben vía que o seu corpo xa estaba morto ^__tiña ao pé de cen anos^__ e que morto estaba tamén o seo de Sara.
• ²⁰Ante a promesa de Deus non dubidou por incredulidade, senón que se fortaleceu na fe, dando gloria a Deus,
• ²¹plenamente seguro de quen é poderoso para cumprir o que promete.
• ²²Por iso valeulle a xustificación.
• ²³Estas palabras non se escribiron soamente por el,
• ²⁴senón tamén por nós. Pois tamén nos vai “valer” a nós que cremos naquel que resucitou dos mortos a Xesús, noso Señor,
• ²⁵que foi entregado por culpa dos nosos pecados e foi resucitado por mor da nosa xustificación.