Capítulo 9

O MISTERIO DE ISRAEL

A elección de Israel

• ¹Como discípulo de Cristo digo a verdade, non minto, e dáme disto testemuño a miña propia conciencia, alumada polo Espírito Santo:
• ²que teño moi grande dor e o meu corazón sofre seguido.
• ³Quixera ser eu mesmo maldito, apartado de Cristo, por mor dos meus irmáns, os meus parentes de estirpe.
• ⁴Eles son israelitas e a eles pertencen a adopción filial, a gloria de Deus e as alianzas, a lexislación, o culto e as promesas;
• ⁵a eles pertencen os patriarcas; e deles vén Cristo como home. O Deus que está sobre todo, sexa bendito polos séculos. Amén.
• ⁶Non é, de ningún xeito, que a palabra de Deus fallase. O que pasa é que non todos os que veñen de Israel son israelitas,
• ⁷nin todos os que nacen de Abraham son fillos seus. Máis ben: en Isaac estará a túa descendencia;
• ⁸isto é, non os fillos da carne son por iso fillos de Deus, senón que só os fillos da promesa son recoñecidos como descendencia.
• ⁹Pois as palabras da promesa son: Por este mesmo tempo virei e Sara terá un fillo.
• ¹⁰Pero isto non é todo. Tamén Rebeca tivo dous fillos dun só home, de Isaac, o noso pai.
• ¹¹E, cando aínda non naceran, nin puideran facer nada, nin bo nin malo ^__a fin de que continuase firme o plan de Deus, que depende da súa elección:
• ¹²non das obras senón del, que chama^__ xa se lle dixo a Rebeca: o máis grande servirá ao máis pequeno,
• ¹³tal como está escrito: quixen a Xacob, preferino a Esaú.
• ¹⁴Tiramos, logo, a conclusión de que Deus é inxusto? De ningunha maneira.
• ¹⁵Pois díxolle a Moisés:
• Heime compadecer de quen eu queira,
• e hei ter misericordia de quen eu queira.
• ¹⁶Polo tanto, non depende do querer ou do correr do home, senón de que Deus se compadeza.
• ¹⁷Pois di a Escritura ao faraón: Para isto te levantei: para mostrar en ti o meu poder e para que se proclame o meu nome en toda a terra.
• ¹⁸En resumo: de quen quere compadécese, e a quen quere enduréceo.

Liberdade e misericordia de Deus

• ¹⁹Quizais me dirás: por que aínda se queixa, logo? Quen é capaz de contradicir a súa vontade?
• ²⁰Home! E quen es ti para contradicires a Deus? Poderalle dicir o barro a quen o modela: por que me fas así?
• ²¹Ou non ten poder o oleiro para facer da mesma masa un cacharro nobre ou un cacharro para usos comúns?
• ²²E que, se Deus, querendo mostrar a súa ira e dar a coñecer o seu poder, soportou con moita paciencia aos que eran obxecto de reprobación, listos xa para a destrución;
• ²³e isto para dar a coñecer a abundancia da súa gloria en favor dos que eran obxecto de misericordia, que de antemán preparou para a gloria?
• ²⁴(Estes somos nós, que nos chamou non só de entre os xudeus, senón tamén de entre os xentís).
• ²⁵Pois iso é o que se di en Oseas:
• Hei chamar “meu pobo” a quen non é o meu pobo,
e á non amada, “a miña amada”;
• ²⁶e no lugar onde se lles dixo: “
• vós non sodes o meu pobo”,
alí mesmo hanse chamar “fillos do Deus vivo”.
• ²⁷E Isaías proclama a propósito de Israel:
• Aínda que o número dos fillos de Israel sexa coma o das areas do mar,
• hase salvar un resto soamente:
• ²⁸Totalmente e sen tardanza cumprirá o Señor a súa palabra na terra.
• ²⁹E conforme dixo tamén Isaías:
• Se o Señor dos Exércitos
• non nos deixase unha descendencia,
• pasaríanos coma aos de Sodoma,
• semellariámonos aos de Gomorra.

Israel seguiu a Lei

• ³⁰Temos que concluír, logo, que os pagáns, que non buscaban xustificación, conseguiron a xustificación? Si, pero a xustificación que vén da fe.
• ³¹Israel, en cambio, que buscou con gran esforzo unha lei que dese a xustificación, non conseguiu tal lei.
• ³²E por que? Porque non a buscaron pola fe, senón polas obras: bateron na pedra
• ³³da que fala a Escritura:
• Ollo! Que poño en Sión unha pedra de tropezo, un rebo que fai caer; pero quen crea nel non quedará defraudado.