Capítulo 2

Porque na asemblea de Xerusalén recoñeceron o que predica

• ¹Andando o tempo, á volta de catorce anos, subín outra vez a Xerusalén con Bernabé, levando tamén comigo a Tito.
• ²Deume a alma que tiña que ir alá. Daquela, a porta pechada, sometín o Evanxeo que vos predico aos non xudeus, ao xuízo dos que eran algo: non fose que estivese correndo ou correse ás toas.
• ³Mais nin tan sequera obrigaron a Tito, que ía na miña compaña e que era grego, para que se fixese circuncidar:
• ⁴a pesar dos falsos irmáns que afectuosamente se viñeron meter polo medio, para fiscalizaren a liberdade que nós temos en Cristo Xesús e para nos escravizar.
• ⁵Pois ben, para que esteades seguros na verdade, non lles consentimos ao seu asoballamento nin un instante.
• ⁶E dos que tiñan autoridade... (a min non me fai diferenza o que foron noutros tempos, que Deus non ten ningún aquel polo prestixio do home), pois tampouco eses que eran algo non me impuxeron cousa ningunha.
• ⁷Moi polo contrario, cando viron que a min se me encomendara a evanxelización dos non circuncidados, como a Pedro a dos circuncidados
• ⁸(pois o que capacitou a Pedro para apóstolo dos circuncidados tamén me capacitou a min para apóstolo dos non xudeus),
• ⁹e cando recoñeceron a graza que se me concedera, van Santiago, Pedro e mais Xoán (os piares coma quen di) e déronnos a man a min e mais a Bernabé como sinal de solidariedade. De xeito que evanxelizarvos aos non xudeus correse pola nosa conta; e evanxelizar os circuncidados, pola deles.
• ¹⁰Soamente nos mandaron que mirásemos polos pobres: cousa que sempre eu procurei facer.

Porque defendeu o seu sentir, mesmo fronte a Pedro (en Antioquía)

• ¹¹Mais, cando Pedro veu a Antioquía, arrepúxenme a el na súa mesma cara, porque o merecera.
• ¹²Si, porque antes de chegaren uns poucos mandados de Santiago, Pedro comía cos non xudeus. Ah, mais nisto chegan os propios e el arredábase e poñíase á parte, por medo dos circuncidados.
• ¹³E os outros xudeus empezaron a actuar coma el: tanto que o mesmo Bernabé se me deixou arrastrar naquela comedia.
• ¹⁴Así que cando vin que, conforme á verdade do Evanxeo, xa non camiñaban como é debido, díxenlle a Pedro á vista de todo o mundo: “Se ti, con seres xudeu, vives coma se non o foses, como é que lles fas seguir os costumes xudaicos aos que non son xudeus?”.

Consecuencias doutrinais

• ¹⁵Nós somos de berce xudeu e non pecadores de devanceiros pagáns:
• ¹⁶así e todo, como sabemos moi ben sabido que ninguén se xustifica polas obras da Lei senón pola fe en Xesús Cristo, chegámonos tamén nós á fe en Cristo Xesús, para sermos xustificados pola fe en Cristo e non polas obras da Lei, porque polas obras da Lei non se ha xustificar ninguén.
• ¹⁷Ben, pero se nós, que andamos procurando ser xustificados en Cristo, nos atopamos aínda pecadores, será Cristo un criado ao servizo do pecado...? Ca!
• ¹⁸Se despois de facer vir abaixo unha cousa me poño a recompoñela, estoume a confesar culpable.
• ¹⁹Porque precisamente pola Lei morrín á Lei, co fin de vivir para Deus. Fiquei crucificado con Cristo
• ²⁰e vivo: mais xa non vivo eu, é Cristo quen vive dentro de min. E aínda que agora vivo unha vida mortal, vivo na fe do Fillo de Deus, que me amou e que se deu en sacrificio por min.
• ²¹Eu non boto a perder a graza de Deus. Pero, iso si, se a xustificación nos viñese da Lei, Cristo morrería para nada.