CARTA AOS GÁLATAS

Capítulo 3

¹E a vós, gálatas sen xuízo, de Cristo crucificado non se vos escribira xa antes? Seica vos botaron o mal de ollo?
²Só quero que me digades se recibistes o Espírito porque cumpristes coa Lei ou pola predicación da fe.
³E logo sodes tan inconstantes que, principiando no Espírito, vindes rematar agora no máis baixo?
⁴Seica experimentastes cousas tan grandes para nada? Daquela sería inútil, e mais ben!
⁵Quen vos concede o Espírito e anda a facer milagres entre vós faino porque cumprides coa Lei ou porque obedecestes á fe?

⁶Non vedes como Abraham confiou en Deus e iso valeulle a xustificación?
⁷Recoñecédeme, logo, que os que viven da fe, eses son os fillos de Abraham.
⁸E a Escritura, previndo que Deus había xustificar os non xudeus, anuncioulle xa con tempo a Abraham: En ti han ser benditas todas as razas.
⁹De xeito que os que viven da fe son benditos xunto con Abraham, o crente.
¹⁰En cambio todos os que confían en se salvaren pola práctica da Lei están baixo maldición. Porque está escrito: Maldito quen non se ateña a todo o que está escrito no libro da Lei para que se cumpra.
¹¹Ora que, ninguén se pode xustificar diante de Deus grazas á Lei, está visto: porque o que é xusto vivirá pola súa fe.
¹²Mais a Lei non procede da fe, senón que quen cumpra eses preceptos vivirá por eles.
¹³Cristo rescatounos da maldición da Lei, facéndosenos El mesmo maldición polo noso ben (lembrade que está escrito: Maldito quen está pendurado dun pau),
¹⁴para que en Cristo Xesús vos chegase aos non xudeus a bendición de Abraham e para que, por medio da fe, recibísemos o Espírito prometido.

¹⁵Irmáns, vouvos poñer un caso da nosa vida: nun testamento, con tal de que estea outorgado como é debido, ninguén engade nin quita nada; iso que é cousa dun home.
¹⁶Ben, pois a Abraham e mais á descendencia del fixéronselles as promesas. Pero a Escritura non di aos seus descendentes, como se fosen moitos, senón ao seu descendente: coma quen di a un só, que é Cristo.
¹⁷E digo eu: un testamento que xa foi outorgado en condicións por Deus, non o vai invalidar a Lei (que veu de alí a catrocentos trinta anos) ata o punto de cancelar a promesa.
¹⁸Pois, se a herdanza viñese da Lei, xa non viría da promesa. Non obstante, Deus concedeulle o seu favor a Abraham en forma de promesa.

¹⁹A que vén, logo, a Lei? A Lei engadiuse para nos facer ver os pecados mentres non viña o descendente, para quen se fixera a promesa; e promulgouse por medio dos anxos, por man dun mediador.
²⁰Agora ben, non pode haber mediador dun só, e Deus é único.
²¹Logo é que a Lei vén estar contra as promesas de Deus? Nin moito menos. Certo que, se nos desen unha Lei capaz de nos dar a vida, a xustificación viría realmente da Lei.
²²Mais a Escritura pinta todo encadeado polo pecado, de maneira que a promesa se lles cumpra aos que cren en Xesús Cristo mediante a fe.
²³Pero antes que a fe chegase, estabamos todos baixo a Lei, agardando a fe que había ser revelada.
²⁴Por iso a Lei foi a que nos levou a Cristo (coma un criado que leva o meniño á escola), para que logo fósemos xustificados pola fe.
²⁵Por iso, desde que chegou a fe, deixamos de estar baixo a tutela do criado.
²⁶Todos vós sodes fillos de Deus pola fe en Cristo Xesús,
²⁷porque aos que vos bautizaron en Cristo, vestíronvos de Cristo.
²⁸E todo iso de xudeus e gregos, de escravos e libres, de homes e mulleres, todo iso acabou, pois sodes coma un só en Cristo Xesús.
²⁹Vós, pola vosa condición de cristiáns, sodes a “descendencia” de Abraham, herdeiros conforme á promesa.