CARTA AOS GÁLATAS

Capítulo 4

¹E digo eu: mentres o herdeiro é pequerrecho, con ser o dono de todo, medio parece un escravo:
²porque, total, está sometido a titores e administradores ata a data sinalada polo pai.
³Si. Connosco tamén pasou así: cando eramos uns rapaces, estabamos sometidos coma escravos aos elementos do mundo.
⁴Mais así que chegou a plenitude dos tempos, Deus mandounos o seu Fillo, nacido de muller e suxeito á Lei,
⁵para rescatar os que estabamos baixo a Lei e para que recibísemos o porfillamento.
⁶A proba de que sodes fillos del é que Deus mandou aos vosos corazóns o Espírito do seu Fillo, que exclama Abbá! (que quere dicir Pai!).
⁷Polo tanto, ti xa non es escravo, senón fillo. E, por seres fillo, tamén, grazas a Deus, es herdeiro.
⁸É certo que daquela, como non coñeciades a Deus, erades escravos de deuses que, ben mirado, non eran deuses.
⁹Mais hoxe en día que, en cambio, coñecedes a Deus (ou, mellor dito, que Deus xa vos coñece a vós), como é que volvedes aos indixentes e pobres elementos e desexades facervos escravos deles?
¹⁰Andades a gardar certos días, meses, estacións e anos.
¹¹Total: non sei se non me estaría sacrificando por vós para nada.

¹²Meus irmáns, rógovos que vos fagades coma min, que tamén eu me fixen coma vós. Non me ofendestes en nada.
¹³Lembrade que, da primeira volta que vos prediquei o Evanxeo, eu andaba un pouco doente;
¹⁴así e todo, vós non me desprezastes nin cuspistes no chan por mor daquela miña doenza (que para vós fora unha tentación), senón que aínda me acollestes coma se eu fose un anxo do ceo, como se fose Cristo Xesús.
¹⁵Onde vai, logo, todo aquel voso contento? Porque vos podo asegurar que daquela, se for posible, erades capaces de vos arrincardes os ollos para mos dar a min.
¹⁶Seica me volvín inimigo voso por vos dicir toda a verdade?
¹⁷Eses que tanto miran por vós, fano con malicia, porque o que queren é arredarvos de min, para que os rodeedes de atencións a eles.
¹⁸Pero, ben mellor será que me atendades con sinceridade e sempre, non só cando estou aí.
¹⁹Ai, meus filliños! Que me volven aguilloar as dores do parto por vós, mentres non vos conformedes segundo a aparencia de Cristo!
²⁰Convosco un xa non sabe que é o que ten que facer. Quen me dera estar agora aí onda vós: a ver se dicíndovos unhas palabriñas ben ditas...!

²¹Dicídeme os que vos queredes someter á Lei: é que non escoitastes a Lei?
²²Porque está escrito que Abraham tivo dous fillos: un da escrava e o outro da muller libre;
²³e o fillo da escrava naceu como nace todo o mundo, mentres que o fillo da muller libre naceu en virtude da promesa.
²⁴Todo isto quérevos dicir unha cousa: estas dúas mulleres veñen representar os dous testamentos. O primeiro concertouse no monte Sinaí; e é Agar
²⁵(“agar” en árabe indica o monte Sinaí): ela pare fillos escravos e corresponde á Xerusalén de hoxe, que vive de escrava coma os seus fillos.
²⁶En cambio a Xerusalén de arriba é libre. Esta é a nosa nai,
²⁷porque está escrito:
Alégrate ti, aínda que es erma e non pares!;
aturuxa, aínda que non che dean vido dores de parto:
que a abandonada ha ter máis fillos ca a que ten home!
²⁸Vós, irmáns, sodes fillos da promesa, coma Isaac.
²⁹Mais hoxe pasa coma daquela: o xerado normalmente anda a paus co xerado espiritualmente.
³⁰Ah! E que é o que di a Escritura?: Bota fóra esa escrava e mais o seu fillo: que o fillo da escrava non partillará a herdanza co da libre.
³¹Así que, irmáns, nós non somos fillos da escrava, senón da libre.