CARTA AOS COLOSENSES

Capítulo 1

¹Paulo, apóstolo de Xesús Cristo pola vontade de Deus e mais o irmán Timoteo,
²aos santos e fieis irmáns en Cristo Xesús que viven en Colosas: desexámosvos a graza e paz de Deus, noso Pai.

³Dámoslle grazas a Deus, o Pai do noso Señor Xesús Cristo, rezando decote por vós,
⁴desde que nos chegou a nova da vosa fe en Cristo Xesús e do amor que lles tedes a todos os cristiáns,
⁵por mor da esperanza de quen vos agarda alá no ceo: esa esperanza da que oístes falar na palabra de verdade do Evanxeo
⁶que chegou ata vós. Tamén entre vós, coma en todo o mundo, o Evanxeo dá froitos e medra desde o día que escoitastes e coñecestes de verdade a graza de Deus,
⁷tal e como volo ensinou Épafras, o noso benquerido compañeiro de servizo, fiel servidor de Cristo no noso lugar:
⁸tamén el nos deu novas do amor que pon en vós o Espírito.
⁹Por esta razón tamén nós, desde o día en que soubemos disto, non deixamos de rezar por vós. Pedímoslle a Deus que vos encha do coñecemento da súa vontade, con todo o saber e intelixencia que dá o Espírito.
¹⁰Así daredes como froitos toda clase de obras boas e medraredes no coñecemento de Deus;
¹¹estaredes fortalecidos en todo coa súa potencia magnífica, para serdes con ledicia pacientes e constantes a toda proba;
¹²e darédeslle grazas ao Pai, que nos fixo merecentes de participar na herdade dos santos, na luz.

¹³Porque El arrincounos da pouta das tebras para nos pasar ao Reino de seu Fillo querido,
¹⁴en quen nós atopamos redención, o perdón dos pecados.
¹⁵El é a imaxe do Deus invisible, de toda criatura el é o primeiro nacido,
¹⁶e por medio del fixéronse as cousas, as da terra e tamén as do ceo, as vistas cos ollos, as por eles non vistas; señoríos sexan ou ben maxestades, sexan principados, tamén potestades; el é modelo e fin do universo creado.
¹⁷Antes ca todo está el, todo nel se cimenta aínda hoxe.
¹⁸É tamén a cabeza do corpo ^__o corpo é a Igrexa^__. El é o principio, o primeiro en nacer de entre os mortos, de xeito que en todo sexa sempre o primeiro.
¹⁹Porque nel quixo Deus habitar coa súa total plenitude,
²⁰ e reconciliar así o universo consigo, por el; e no sangue da cruz poñer paz entre os seres da terra e do ceo, servíndose del.
²¹Tamén vós estabades noutro tempo afastados e manifestabades cos vosos feitos a vosa profunda hostilidade;
²²pero agora Deus reconciliouvos pola morte do corpo perecedoiro do seu fillo, para vos presentar santos diante del, sen chata e irreprensibles aos seus ollos.
²³Unicamente que debedes seguir cimentados e firmes na fe e non vos arredar da esperanza que escoitastes no Evanxeo: ese Evanxeo que se lles predicou a todas as criaturas, debaixo do ceo, e do que a min, Paulo, me fixeron servidor.

²⁴Agora alégrome do que teño que padecer por vós; así completo na miña carne o que lles falta ás penalidades de Cristo polo seu corpo, que é a Igrexa.
²⁵Desta Igrexa fíxoseme servidor cando Deus me encomendou para o voso ben esta misión: predicar cumpridamente a palabra de Deus,
²⁶ese misterio escondido desde séculos e xeracións, pero que agora se manifesta ao seu pobo santo.
²⁷A este pobo quíxolle Deus amosar a espléndida riqueza que representa para os pagáns este misterio: que Cristo é para vós a esperanza da gloria!
²⁸El é a quen nós anunciamos, aconsellando a todos, adoutrinándoos o mellor que sabemos, para facer cristiáns como é debido.
²⁹Por isto é polo que eu peno e loito coa axuda da súa forza que traballa en min abondo.