SEGUNDA CARTA AOS TESALONICENSES

Capítulo 2

¹Tocante á Parusía do noso Señor Xesús Cristo e da nosa xuntanza con el, rogámosvos, irmáns,
²que non abaledes tan axiña nos vosos criterios nin vos desconcertedes por supostas revelacións, ditos ou cartas nosas coma se o Día do Señor estivese a caer.
³Que ninguén vos trabuque de ningún xeito. Porque primeiro ten que vir a apostasía e manifestarse o impío por excelencia, a perdición en persoa:
⁴aquel que se opón e se levanta contra todo o que se chame Deus ou que sexa digno de culto, ata chegar a sentar el no templo de Deus, proclamando que el mesmo é Deus.
⁵Non vos acorda que, cando aínda estaba convosco, xa volo dicía?
⁶E agora xa sabedes que é o que o detén, para que se mostre unicamente no seu preciso tempo.
⁷Pois a misteriosa iniquidade xa está actuando: só cómpre que lle quiten do medio a quen a detén.
⁸E daquela mostrarase o Impío, a quen o Señor matará co sopro da súa boca e aniquilará co resplandor da súa Vinda.
⁹A vinda dese Impío será obra do demo, será con poder, con portentos e con prodixios trapalleiros,
¹⁰e con toda a sedución que exerce a inxustiza en cantos se han de perder, por non acolleren o amor da verdade que os ía salvar.
¹¹E por iso mándalles Deus unha forza enganadora, para que crean na falsidade,
¹²e así se condenen todos os que non creron na verdade senón que se deleitaron na sedución.

¹³Pero por vós, irmáns benqueridos do Señor, debémoslle dar grazas sempre ao Señor porque desde o comezo escolleuvos Deus para salvarvos, santificándovos co Espírito e dándovos fe na verdade.
¹⁴Para iso chamouvos polo noso Evanxeo, de xeito que logredes a gloria do noso Señor Xesús Cristo.
¹⁵Polo tanto, irmáns, mantédevos rexos e retede ben as ensinanzas que vos aprendemos tanto de palabra coma por carta.
¹⁶E que o mesmo Señor noso Xesús Cristo e mais Deus, o noso Pai, que nos amou e que nos deu gratuitamente azos duradeiros e boa esperanza,
¹⁷vos dea ánimos e vos afinque en toda obra e palabra boa.