Capítulo 3

Virtudes dos “bispos”

• ¹Esta é palabra segura: aquel a quen lle tire o “episcopado”, desexa unha boa función.
• ²Pero cómpre que o “bispo” sexa irreprensible, home dunha soa muller, sobrio, asisado, comedido, hospitalario, capaz para o ensino;
• ³nin bebedor nin camorrista, senón indulxente; home de paz, non amigo dos cartos.
• ⁴Que goberne ben a propia casa e teña os fillos ben guiados, con dignidade,
• ⁵(pois se un non sabe estar á fronte da súa familia, como vai saber coidar a Igrexa de Deus?).
• ⁶Non neófito, para que non caia na condenación como caeu o Príncipe do Mal, ensoberbecéndose.
• ⁷Cómpre que teña boa sona tamén entre os de fóra, para evitar o desprestixio e que o atrape o demo.

Bos modos dos “diáconos”

• ⁸Da mesma maneira, que os “diáconos” sexan serios, sen retranca, nin moi amigos do viño nin dos negocios sucios,
• ⁹conservando o misterio da fe nunha conciencia limpa.
• ¹⁰Tamén a eles os hai que someter á proba primeiro; despois, se están sen tacha, que exerzan o ministerio.
• ¹¹Sexan tamén así as súas mulleres: púdicas, nin lingoreteiras nin amigas do viño, en todo de fiar.
• ¹²Que os “diáconos” sexan homes dunha soa muller, que saiban gobernar ben os seus fillos e as súas familias,
• ¹³porque os que exercen ben este ministerio, adquiren para si un posto nobre e unha gran liberdade na fe que temos en Cristo Xesús.

O cristián na Igrexa

• ¹⁴Escríboche isto, esperando ir onda ti axiña.
• ¹⁵Por se tardar, rógoche que saibas comportarte como convén na familia de Deus, que é a Igrexa do Deus vivo, columna e alicerce da verdade.
• ¹⁶Estamos todos de acordo en que é grande o misterio da nosa relixión:
• Que se manifestou como home,
• xustificou no Espírito,
• apareceulles aos mensaxeiros,
• predicáronllelo aos xentís,
• creu nel todo o mundo,
• foi exaltado na gloria.