CARTA A TITO

Capítulo 1

¹Paulo, servidor de Deus e apóstolo de Xesús Cristo, para levar os escolleitos de Deus á fe e mais ao coñecemento da verdade, que é conforme á piedade verdadeira
²e que se apoia na esperanza da vida eterna. Deus, que non mente, prometera xa antes de todos os tempos esa vida
³e ao tempo debido cumpriu publicamente á súa palabra pola predicación, que se me confiou, por mandato do noso Salvador Deus.
⁴A Tito, meu fillo lexítimo na fe común, deséxoche a graza e a paz de Deus, Pai de Cristo Xesús, o noso Salvador.

⁵Deixeite en Creta, para que seguises endereitando o que faltaba e para que nomeases responsables en cada vila, tal como che prescribín eu:
⁶teñen que ser xente honesta, homes dunha soa muller, que teñan fillos crentes, non acusados de mala conduta ou desobedientes.
⁷Porque cómpre que o responsable sexa sen tacha, como administrador de Deus: nin soberbio, nin iracundo, nin insolente, nin rifador, nin amigo dos cartos,
⁸senón hospitalario, amigo do ben, asisado, xusto, santo, e dono de si,
⁹que se afinque na palabra certa conforme lla ensinaron, para que sexa capaz de exhortar pola doutrina verdadeira e de convencer aos contraditores.

¹⁰Porque hai moitos rebeldes, paroleiros, mentiráns, maiormente entre os da circuncisión.
¹¹Cómpre facelos calar, porque perverten familias enteiras, ensinando o que non deben, nada máis que por gañaren cartos.
¹²Xa un deles (e téñeno por profeta) dixo: “Cretenses: menten sempre, malas bestas, ventres lacazáns”.
¹³E este dito saíu certo. Por esta razón repréndeos con severidade, para que cheguen a ter unha fe sa
¹⁴e para que non lles fagan caso a mitos xudaicos nin a mandamentos de homes que se afastan da verdade.
¹⁵Todas as cousas son limpas para os limpos; en troques, para os contaminados e incrédulos nada non é limpo; teñen mesmo contaminadas a mente e mais a conciencia.
¹⁶Afirmaban coñecer a Deus pero coas obras renegan del, sendo abominables, desobedientes e incapaces para toda obra boa.